[ο πολιτισμός της βίας στα πανεπιστήμια·

13/05/2018 § Σχολιάστε

Οργιάζει η ανομία στα ΑΕΙ
– Έρευνα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Καταλήψεις, επιθέσεις σε καθηγητές, εισβολές και ματαιώσεις εκλογών, αλλά και διακίνηση ναρκωτικών, συνθέτουν τον «χάρτη της ντροπής» στα ελληνικά πανεπιστήμια όπως κατέγραψε σε έρευνά του το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας (ΠΑΜΑΚ).

«Πρωταθλήτρια της ανομίας» η βία εναντίον καθηγητών

Η έρευνα του ΠΑΜΑΚ αφορά την επταετία 2011-2017 και καταγράφηκαν συνολικά 358 περιστατικά ανομίας σε 19 ανώτατα ιδρύματα. Τα περισσότερα περιστατικά (95) αφορούν την άσκηση βίας σε βάρος καθηγητών, 34 αφορούν επιθέσεις σε βάρος φοιτητών και 27 επιθέσεις σε βάρος τρίτων. Επίσης έχουν καταγραφεί 87 περιστατικά κατάληψης, 67 περιστατικά εισβολής, 31 περιστατικά ματαίωσης εκλογών, 27 περιστατικά επιθέσεων και 20 περιστατικά που έχουν σχέση με ναρκωτικά.

Ο χάρτης της ανομίας: Το ΑΠΘ στην κορυφή
Όσον αφορά τον «χάρτη» της ανομίας, τα περισσότερα κρούσματα (113) έχουν καταγραφεί στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ακολουθούν το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (70), το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (37), το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (26), το Πανεπιστήμιο Πατρών (13), το Πάντειο Πανεπιστήμιο (10) ενώ μονοψήφιος αριθμός περιστατικών βίας και ανομίας έχει καταγραφεί στα πανεπιστήμια Αιγαίου, Θεσσαλίας, Κρήτης, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης κ.α.

Στη διάρκεια της επταετίας 2011-17, τα περισσότερα κρούσματα βίας καταγράφηκαν το 2012 (96) και ακολουθούν 77 το 2014, 46 το 2017, 39 το 2013, 38 το 2011, και από 31 το 2015 και το 2016.

από Αθήνα984 -11.05.2018

Διαβάστε/κατεβάστε την Έρευνα Ε Δ Ω >

Advertisements

[Η χώρα αμέριμνη αναπαράγει τη στασιμότητα που τη χρεοκόπησε·

12/05/2018 § Σχολιάστε

Η χαμένη δεκαετία

Η χώρα αμέριμνη ετοιμάζεται για το «τέλος των μνημονίων» και τα καλοκαιρινά μπάνια. Αναπαράγοντας τη στασιμότητα που τη χρεοκόπησε

Ας διαβάσουμε τον ©Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice, ν’ ανοίξει η καρδιά μας…

Η τηλεοπτική μετάδοση από τη Βουλή εστιάζει στα κυβερνητικά έδρανα. Μια παρέα υπουργών μοιράζεται ένα αστείο, γελάνε. Η εύθυμη ατμόσφαιρα δεν προκαλεί εντύπωση. Η κοινή γνώμη έχει πια αντιληφθεί ότι οι μειώσεις συντάξεων και οι φόροι, αφορμή κάποτε για δραματικές συνεδριάσεις με διασπάσεις κομμάτων και αποχωρήσεις βουλευτών, τώρα ψηφίζονται με χαρούμενη αποφασιστικότητα. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή για έναν άλλο λόγο, γιατί είναι κρυφή εικόνα, κανείς δεν βλέπει πραγματικά αυτό που πρέπει να δει.

Αν όμως κάποιος είχε φύγει από τη χώρα πριν 10 χρόνια, χωρίς καμία επαφή με ό,τι συμβαίνει έκτοτε και του ζητούσες να περιγράψει αυτή την εικόνα, τι θα έβλεπε; Έναν πρώην νεολαίο της ΚΝΕ, νυν αρχηγό του Σύριζα, ένα στέλεχος του Συνασπισμού, έναν βουλευτή της ΝΔ, τον αρχηγό της καραμανλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έναν υπουργό του Πασόκ, έναν σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου και έναν συνδικαλιστή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Το 2010, το ελληνικό σύστημα εξουσίας έδωσε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα. Και τον κέρδισε. Ηττημένη ήταν η ελληνική κοινωνία. Με μια σκληρή, ανελέητη μάχη, διαφύλαξε όπως και όσο μπορούσε το χρεοκοπημένο μοντέλο. Προσπάθησε να εκβιάσει τη συνέχιση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, χωρίς να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν την οικονομία βιώσιμη αλλά θα μείωναν τον δικό του ρόλο. Αντιμετώπισε τους δανειστές ως αντιπάλους και με «διαπραγματεύσεις», «ισοδύναμα» και «πολιτικές λύσεις» προσπάθησε να διατηρήσει ανέπαφο το παρασιτικό σύστημα. Το πελατειακό κράτος συνεχίζει να αντιστέκεται με επιτυχία σε κάθε μεταρρύθμιση. Για να το επιτύχει, εφηύρε έναν εχθρό, τους «ξένους», ώστε να καμουφλάρει την αιτία της χρεοκοπίας και να διασωθεί.

Όποιοι, λίγοι, πολιτικοί προσπάθησαν να ψελλίσουν την αλήθεια και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, εφαρμόζοντας έστω και σπασμωδικά τις αναγκαίες αλλαγές, στοχοποιήθηκαν ως «εχθροί του λαού», πράκτορες του Σόρρος, νεοφιλελεύθεροι, γερμανοτσολιάδες, δοσίλογοι και μερκελιστές. Η οικονομία μεταξύ 2010 και 2013 καταστράφηκε από τις δολιοφθορές, περισσότερο από ό,τι τη χτύπησε η κρίση. Η Αθήνα κάηκε, ο τουρισμός υπονομεύτηκε, άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Η τυχοδιωκτική πολιτική του ελληνικού πολιτικού συστήματος, με αποκορύφωμα το δραματικό εξάμηνο του 2015, έκανε σαφή σε όλους τον εκβιασμό της παρασιτικής κομματοκρατίας: Δεν θα δίσταζε να μετατρέψει τη χώρα σε Βενεζουέλα της Μεσογείου προκειμένου να μη χάσει τα προνόμιά της. Με οποιοδήποτε κόστος.

Όπως είχε προβλεφθεί, γλιτώσαμε την απόλυτη καταστροφή, μείναμε στο τέλμα. Η από πολλούς διαφημισμένη «επιστροφή στην κανονικότητα» σημαίνει απλώς τη σιωπηλή παρακμή. Μια Ελλάδα παρατεταμένης μιζέριας, που δήλωσε στους εταίρους της και στον κόσμο ολόκληρο, ότι αδυνατεί να ακολουθήσει τη σύγχρονη εποχή, αρνείται να αλλάξει, προτιμάει τη σταδιακή, αργή φθορά. Μια Ελλάδα των επιδομάτων.

Τίποτα από όσα ήταν στην ημερήσια διάταξη το 2010 δεν συζητιέται σήμερα. Ηλεκτρονικές προμήθειες Δημοσίου, Κτηματολόγιο, open government, Διαύγεια, συστήματα αντιμετώπισης λαθρεμπορίου καυσίμων, σκάνερ για το παραεμπόριο, Ανεξάρτητες Αρχές, όλα ακυρώνονται, αναβάλλονται, παραποιούνται, ξεχνιούνται. Συζητάμε εκ νέου τις καινούργιες προσλήψεις στο δημόσιο, την αύξηση των μετακλητών, τον διπλασιασμό Γ. Γραμματέων, τη δημιουργία περισσότερων διοικητικών δομών του κράτους. Τα πανεπιστήμια Δυτικής Αττικής και Στερεάς Ελλάδας.

Συζητάμε, δηλαδή, την πορεία προς τη Νέα Χρεοκοπία. Και αυτή τη φορά κανείς δεν θα μπορεί να πει, δεν ήξερα. Η υπερφορολόγηση χρηματοδοτεί την επέκταση του κομματικού κράτους. Το δημόσιο χρέος, σιγά-σιγά για να μην καταλαβαίνουν οι πολίτες τι συμβαίνει, μετατρέπεται σε ιδιωτικό. Όλοι οι έλληνες χρωστάνε στα ταμεία και την εφορία. Ακόμα και οι τράπεζες, αντί να χρηματοδοτούν την οικονομία, χρηματοδοτούν τους πολίτες με «φοροδάνεια» για να πληρώσουν τους φόρους. Ένα εκατομμύριο κατασχέσεις λογαριασμών το 2017.

Η παραπλάνηση έχει ημερομηνία λήξεως, όταν τελειώσουν οι καταθέσεις. Όμως το σύστημα εξουσίας πήρε παράταση, κέρδισε ήδη μια δεκαετία. Η οποία χάθηκε από τη ζωή μας.

Ο σκληρός πυρήνας του πελατειακού κράτους, ο οποίος βρίσκεται τώρα στην εξουσία, έκανε με τους δανειστές μια περισσότερο επωφελή για τα συμφέροντά του συμφωνία: Διαπραγματεύτηκε την επιβίωσή του κερδίζοντας τη διατήρηση του παρασιτικού συστήματος και σε αντάλλαγμα αποδέχτηκε πρόθυμα όλους τους όρους εξασφάλισης των δανειστών, τους οποίους δεν συζητούσαν καν οι προηγούμενες κυβερνήσεις: υπαγωγή της δημόσιας περιουσίας σε ελεγχόμενο από το εξωτερικό Υπερταμείο, επιτήρηση για 99 χρόνια, υψηλά πλεονάσματα ώστε να εξυπηρετείται το χρέος. Οι εταίροι, απηυδισμένοι από την πολύχρονη προσπάθεια να πείσουν για μεταρρυθμίσεις μια χώρα που αρνείται να αλλάξει, διασφάλισαν τα συμφέροντά τους κυνικά και μας εγκατέλειψαν. Το καλοκαίρι διακόπτουν και τη χρηματοδότηση.

Αυτή τη θλιβερή αλήθεια προσπαθούν να αποκρύψουν όσοι θαυμάζουν την ικανότητα της κυβέρνησης να «περνάει τα πάντα, χωρίς διαμαρτυρίες», να ψηφίζει πράγματα που «με άλλη κυβέρνηση θα καιγόταν η Αθήνα». Είναι αυτή η προπαγάνδα που τόσα χρόνια προσπαθεί να πείσει ότι οι «μεταρρυθμίσεις» σημαίνουν φόρους και μειώσεις μισθών. Όσο το πολιτικό σύστημα αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα αλλαγής και χρεώνει το κόστος στην κοινωνία, καμιά βίαιη αντίδραση δεν πρόκειται να συμβεί. Δεν υπήρχε καμία «αυθόρμητη, λαϊκή αντίσταση» το 2010, παρά μόνο η αντίδραση της νομενκλατούρας, η «επανάσταση των βολεμένων». Αφού το χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας προφυλάσσει ικανοποιητικά τα κεκτημένα του, σταμάτησαν οι διαδηλώσεις. Στην παραμικρή απόπειρα αλλαγής δεν θα διστάσει να υπονομεύσει και πάλι την πορεία της χώρας. Προς το παρόν, εφαρμόζεται η πιο ταξική υπέρ ισχυρών πολιτική. Να μην υπάρχουν πια ελλείμματα, αλλά εις βάρος των αδυνάτων.

Η Ελλάδα, σε πολύ καλύτερη αφετηρία από τις άλλες χώρες που οδηγήθηκαν στα μνημόνια, θα είχε ξεπεράσει την οικονομική κρίση σε πολύ λίγα χρόνια, χωρίς μεγάλες απώλειες. Οι περισσότερες χώρες, ήδη, ούτε θυμούνται τα γεγονότα του 2010, του 2012. Μόνο η Ελλάδα βρίσκεται εγκλωβισμένη στο αδιέξοδό της. Η χώρα έχασε μια δεκαετία. Όλες οι δομές του κράτους χειροτέρεψαν. Μισό εκατομμύριο νέοι έφυγαν στο εξωτερικό. Το μισό ανθρώπινο δυναμικό υπολειτουργεί σε παρτ-τάιμ δουλειές. Η Ελλάδα πληρώνει την αδυναμία της κοινωνίας να αντιμετωπίσει την αλήθεια. Πληρώνει την αδιαλλαξία του χρεοκοπημένου συστήματος εξουσίας να εγκαταλείψει τα προνόμιά του.

10 χρόνια μετά την κρίση, η χώρα βρίσκεται εκεί που ξεκίνησε. Ετοιμάζει τη νέα παραπλάνηση, την «έξοδο από τα μνημόνια». Ονομάζει την ήττα νίκη, τα μνημονιακά μέτρα επ’ άπειρον, αλλά χωρίς λεφτά, τα ονομάζει «ανάκτηση του χρηματοκιβωτίου της χώρας». Τον δανεισμό με υψηλότερα επιτόκια παρουσιάζει ως επιτυχία.

Το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα άλλαξε ταμπέλες, προσπαθώντας να διατηρήσει το τέλμα. Σε λίγο κανένας δεν θα θυμάται όσα συνέβησαν το 2010. Κανείς δεν θα θυμάται ότι το πρόβλημα που είχαμε ήταν να αλλάξει η χώρα για να ακολουθήσει τον κόσμο που αλλάζει γοργά. Οι «μετριοπαθείς» ΝΔ και Πασόκ έδωσαν απλώς τη θέση τους στους πιο «αδιάλλακτους» Ανέλ και Σύριζα. Ήδη «ρεαλιστικές» φωνές στην Κεντροδεξιά ζητούν «συναίνεση» για το καλό της χώρας, η ΝΔ να εναρμονιστεί με τη δεξιά συνιστώσα της, η οποία βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Ήδη «προοδευτικές» φωνές στην Κεντροαριστερά ψάχνουν τα κοινά τους σημεία με την «κυβερνώσα αριστερά» η οποία στην κατάρρευσή της αναζητά νέο στήριγμα. Τους ενώνει η «άβυσσος που τους χωρίζει από τον νεοφιλελευθερισμό». Όλοι θέλουν να ξεχαστεί η φοβερή δεκαετία των «τεράτων». Για να συνεχιστούν οι μπίζνες as usual.

Οι παλιές, διαχωριστικές γραμμές στήνονται πάλι για να εξαπατηθούν οι ιθαγενείς. Το πρωτάθλημα να συνεχιστεί, χωρίς αλλαγές, προετοιμάζοντας τη νέα χρεοκοπία. Η παλινόρθωση του «ancient regime» είναι σχεδόν πλήρης. Όλο το παλιό σύστημα εξουσίας, οικονομικό και πολιτικό, πιέζει αφόρητα τους λίγους πολιτικούς της ΝΔ και της Κεντροαριστεράς που επιμένουν να περιγράφουν σκοτεινό το μέλλον, αν δεν αλλάξουμε πορεία. Ποιοι θα επικρατήσουν; Σε όλη τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, το θέμα δεν ήταν ποτέ ποιοι είναι «αριστεροί» και ποιοι «δεξιοί» και ποιοι «σοσιαλδημοκρατικοποιούνται». Το κυρίαρχο δίλημμα είναι πάντα το ίδιο: Αλλαγή ή διατήρηση του παρασιτικού, πελατειακού μοντέλου; Σε αυτό τοποθετούνται οι πολιτικές δυνάμεις, σύμφωνα με αυτό καθορίζονται οι προοδευτικές ή οι αντιδραστικές πολιτικές. Ποιες δυνάμεις αναπαράγουν το χρεοκοπημένο σύστημα, ποιες υπόσχονται επιστροφή στο παρελθόν και ποιες θέλουν να το αλλάξουν; Αυτό ακριβώς το ερώτημα, επιμελώς, αποσιωπάται. Η χώρα αμέριμνη ετοιμάζεται για το «τέλος των μνημονίων» και τα καλοκαιρινά μπάνια. Αναπαράγοντας τη στασιμότητα που τη χρεοκόπησε.

[Επτά(!) διμοιρίες ΜΑΤ…

06/05/2018 § Σχολιάστε

Η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο αριθμητική. Είναι κυρίως οντολογική. Υπαρξιακή ίσως, δεδομένου πως όσα έγιναν και όσα θα ακολουθήσουν στη συνέχεια, θα συγκλίνουν σε ένα πολιτικό αδιέξοδο που θα τον διώξει από την εξουσία.

Η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Εκτός από ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων και διάφορες άλλες ομάδες που συνδέονται με το κόμμα, η οποιαδήποτε γοητευτική ηθική βάση δεν υφίσταται πια. Η στοιχειώδης εμπιστοσύνη πάνω στην οποία λειτουργούν όλοι οι μηχανισμοί πολιτικής επιρροής δεν λειτουργούν. Δεν υπάρχει καν ούτε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, όπου η μόνη συνεκτική δύναμη είναι η διατήρηση της εξουσίας.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση που διαλύει κάθε αισιόδοξη πρόβλεψη για το μέλλον. Δεν αρκούν τα πελατειακά δίκτυα ούτε οι προθέσεις για νέους διορισμούς. Η κοινωνία δεν προσβλέπει πλέον, στον ΣΥΡΙΖΑ και δεν ελπίζει στην συνέχιση της πολιτικής του. Έχει εν τω μεταξύ, προεξοφλήσει την ήττα του στις εκλογές, με αποτέλεσμα να αδιαφορεί παντελώς για την ρητορική των στελεχών του σε σχέση με το μέλλον.

Κανείς δεν εμπιστεύεται ούτε ένα πρόσωπο από το κυβερνητικό σχήμα και ειδικά τον πρωθυπουργό. Στη Μυτιλήνη, τα καταστήματα ήταν χθες κλειστά αλλά και οι δρόμοι που οδηγούσαν στο σημείο που θα μιλήσει ο Αλέξης Τσίπρας, για τις εργασίες του 14ου Περιφερειακού Αναπτυξιακού Συνεδρίου.

Με την ασφάλεια του πρωθυπουργού, είχε επιφορτιστεί ολόκληρη η δύναμη του λιμενικού σώματος στο νησί. Η Αστυνομία είχε επιστρατεύσει 7 διμοιρίες των ΜΑΤ με 170 άνδρες μόνο από την Αθήνα, ενώ ενισχύσεις είχαν φτάσει και από τη Θεσσαλονίκη, τη Χίο, τη Λήμνο και αλλού προκειμένου να διασφαλιστεί ότι θα κυλήσουν όλα ομαλά κατά την άφιξη του πρωθυπουργού.

Είχαν μεταβεί επίσης, 40 άτομα, κλιμάκιο της Αντιτρομοκρατικής, ενώ πάνω από το νησί πετούσε ελικόπτερο της Ελληνικής Αστυνομίας. Παράλληλα, ενεργοποιήθηκε ηλεκτρονικό πέπλο προστασίας του πρωθυπουργού για την ασφάλεια των επικοινωνιών και των τηλεφωνικών επαφών του. Και τελικά, οι αστυνομικοί έκαναν χρήση χημικών και σπρέι πιπεριού προκειμένου να διαλύσουν το πλήθος…

Η απόσταση που χωρίζει πια τον Αλέξη Τσίπρα με τον περιούσιο αριστερό του «λαό» είναι τεράστια. Και όλα αυτά επειδή κυβερνάει τη χώρα ένα τσούρμο «ακτιβιστών μίσους» που υποσχέθηκαν εκτόνωση στα ταπεινά ένστικτα μιας κοινωνίας που ήταν έτοιμη να φτάσει στην αυτοχειρία, για να ικανοποιήσει την εκδικητική της διάθεση.

Αυτή πάντως, η τακτικη της γελοιοποίησης δεν μπορεί να τραβήξει για πολύ ακόμα, χωρίς απώλειες. Υπάρχει και η αρχή της «πολιτικής εντροπίας» που προσδιορίζει και την αναγκαστική ματάβαση σε άλλη κατάσταση. Γιατί αν ο πρωθυπουργός δεν μετατοπίσει την πολιτική του σε ένα τεχνοκρατικό επίπεδο σοβαρών προσώπων, δεν πρόκειται να βγάλει το 2018. Οι προκλήσεις εν όψει της εξόδου από τα μνημόνια είναι πολλές και δύσκολα θα μπορέσει να ανταποκριθεί.

Δυστυχώς όμως, για τον ίδιο τον Τσίπρα, κάπου εκεί θα χάσει τον έλεγχο και το παιχνίδι. Γιατί δεν θα υπάρχει πια η κομματική βάση όλων αυτών που περιφέρονται σαν ηθοποιοί αποτυχημένης «επιθεώρησης». Φτάνει να δει κανείς τις κομματικές συγκεντρώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για να καταλάβει την απώλεια της κρίσιμης μάζας.

Επομένως, ο πρωθυπουργός πρέπει να διαλέξει απέναντι στην αμείλικτη πραγματικότητα που τον έφερε ως εδώ: ή τον αδιέξοδο «ακτιβισμό» της απάτης ή την στοιχειώδη αξιοπρέπεια της ομαλής αποχώρησης. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση, δύσκολα θα αποφύγει τις εκλογές. Κανείς άλλωστε, δεν μπορεί να λέει τόσα πολλά και με μεγάλη διάρκεια ψέματα. Ούτε καν ένας σύγχρονος αποτυχημένος Αριστερός…

*
[Του Ανδρέα Ζαμπούκα – liberal.gr

Non paper της Athens Review μετά την αθώωση της Σώτης Τριανταφύλλου

03/05/2018 § Σχολιάστε

Λίγη ώρα μετά την αθώωση της Σώτης Τριανταφύλλου η Athens Review of Books έστειλε στα ΜΜΕ το παρακάτω «non paper»:

Η Σώτη Τριανταφύλλου αθωώθηκε μετά την ψευδή καταμήνυση του επαγγελματία μηνυτή Δημητρά, εκπροσώπου της ΜΚΟ-σφαγίδας «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι». Θα ακολουθήσει η αθώωση του Τάκη Θεοδωρόπουλου, της Λώρης Κέζα, και πολλών άλλων.

Είναι καιρός οι εισαγγελείς να ασχοληθούν με την παράγκα του Δημητρά, με το σκάνδαλο της βιομηχανίας μηνύσεων και αναφορών Δημητρά:  Όπως κομπάζει ο ίδιος, έχουν σχηματιστεί με βάση τις καταγγελίες του περισσότερες από 200 δικογραφίες τα δύο (2) μόνο τελευταία χρόνια!

Εκτός του λεγόμενου Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι, ανάμεσα στις συναφείς ΜΚΟ που έχει ιδρύσει ο προκείμενος Δημητράς, είναι και η «Ένωση Ουμανιστών/-τριών Ελλάδας (ΕΝΩ.ΟΥΜ.Ε)», η οποία μόνο από τον τίτλο της «φωνάζει» για τους στόχους της και για το ποιόν τού… Ουμανιστή ιδρυτή της. Ο οποίος Ουμανιστής εξελίχθηκε σε μάστιγα των δικαστηρίων, σε μάστιγα των (πραγματικών) ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μάστιγα των πραγματικών μειονοτήτων.

Αναλυτικότερα:

Κενοφανής αστέρας της Δικαιοσύνης:

Η κυρία Καλλιρρόη παρανομεί

Athens Review of Books, τχ. 85, Ιούνιος 2017
Οι κυρίες Καλλιρρόη και Χαλβά διώκτριες της «ισλαμοφοβίας»

Ο Δημητράς-με-τις-πολλές-ΜΚΟ: Επάγγελμα: Humanist Watcher
Έδρα: Τ.Θ. 60820, 153 04 Γλυκά Νερά
Athens Review of Books, τχ. 91, Ιανουάριος 2018

Από την Wikipedia:

«Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι, συντομογραφικά ΕΠΣΕ, αποτελεί ελληνική μη κυβερνητική οργάνωση (ΜΚΟ). Πρόκειται για το ελληνικό τμήμα τής Διεθνούς Ομοσπονδίας Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα[1] (International Helsinki Federation for Human Rights), η οποία έχει ως σκοπό την υποστήριξη και τη δημοσιοποίηση των αρχών της τελικής πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, που υπογράφτηκε στο Ελσίνκι της Φινλανδίας τον Αύγουστο του 1975, γνωστές και ως «Συμφωνίες του Ελσίνκι».[2] Η Διεθνής Ομοσπονδία Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα χρεοκόπησε λόγω οικονομικού σκανδάλου και διαλύθηκε την 27η Νοεμβρίου του 2007. Ο πρώην οικονομικός διευθυντής της, Αυστριακός Rainer Tannenberger, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για υπεξαίρεση 1,2 εκατομμυρίου ευρώ.»

Έτσι ο Δημητράς απέμεινε μόνος αυτός Παγκόσμιος Παρατηρητής, να επιβλέπει την τήρηση των Διεθνών «Συμφωνιών του Ελσίνκι» του Αυγούστου 1975.

Where Am I?

You are currently browsing the Reason category at αγριμολογος.