[The Armenian genocide 1915-1917 ·

24/04/2021 § Σχολιάστε

A picture released by the Armenian Genocide Museum-Institute purportedly shows Armenians hung by Ottoman forces in Constantinople in June 1915. Armenians say up to 1.5 million of their forebears were killed in a 1915-16 genocide by Turkey’s former Ottoman Empire. Turkey says 500,000 died and ascribes the toll to fighting and starvation during World War I. AFP PHOTO / ARMENIAN GENOCIDE MUSEUM INSTITUTE (Photo by STR / AGMI / AFP)

The genocide

The CUP brought the Ottoman Empire into the First World War on the side of Germany and the axis powers against France, Britain and Russia.

Russia had long coveted territory in Anatolia – with the Ottomans doing likewise in the Caucasus – and reached out to Armenians in eastern Anatolia, arguing that as fellow Christians they would fare better under Russian rule. Some Armenians reciprocated and defected to join the Russian ranks.

Increasingly, the CUP and local governors began to view Armenians as a fifth column who posed an existential threat to their rule.

Though massacres of Armenians in Anatolia had already taken place for months before, historians generally recognise 23–24 April 1915 as the beginning of the genocide.

Talaat Pasha, one of the «three Pashas» that made up the leadership of the CUP, ordered the mass arrest of hundreds of Armenian intellectuals, community leaders, religious figures and politicians, most of whom would be tortured and killed. He then ordered the closure of all Armenian organisations in the country.

On 26 May 1915, Talaat’s «Deportation Law» was approved by the government, allowing for the deportation of the Armenians of eastern Anatolia to an undisclosed location away from the frontlines with Russia.

Following this, Armenians across Anatolia were either slaughtered or deported en masse to the Syrian desert in long marches by foot where the chances of survival were minimal. Tens of thousands were left to die on the roadsides after being denied food and water or contracting disease.

Numerous witnesses have over the years testified to the violence that was meted out against the Armenians across Anatolia by paramilitary groups, the army, police and armed gangs.

«From the first days of our journey, we met many groups of Armenians. The Turkish armed guards and gendarmes drove them (on foot) towards death and perdition. First, it made us very surprised, but little by little we got used to it and we even did not look at them, and indeed it was hard to look at them,» wrote Mohammad-Ali Jamalzadeh, an Iranian writer, in 1915.

«By the hit of lashes and weapons, they drove forward hundreds of weeping weak and on foot Armenian women and men with their children. Young men weren’t seen among the people, because all the young men were sent to the battlefields or were killed for precaution.»

Eitan Belkind, a British spy and member of the Ottoman army, recounted a particularly gruesome incident at the hands of Ottoman soldiers.

«After a three-day ride I reached the heart of Mesopotamia where I was a witness to a terrible tragedy… the Circassian soldiers ordered the Armenians to gather thorns and thistles and to pile them into a tall pyramid… afterwards they tied all of the Armenians who were there, almost five thousand souls, hand to hand, encircled them like a ring around the pile of thistles and thorns and set it afire in a blaze which rose up to heaven together with the screams of the wretched people who were burned to death by the fire… Two days later I returned to this place and saw the charred bodies of thousands of human beings,» he wrote.

Though it is hard to confirm an exact figure, the Encyclopedia Britannica estimated there were around 1,750,000 Armenians in the Ottoman Empire prior to 1915.

Today, the population of Armenians in Turkey is thought to be around 70,000.


[excerpt from: The Armenian genocide explained, from middleeasteye.net  (Read the rest of the story)


[αγωνιστικά καπρίτσια ·

18/03/2021 § Σχολιάστε

του ©Δημήτρη Χαντζόπουλου, Καθημερινή 16.3.21

Mε αφορμή την δημόσια «παρεξήγηση» Κούρτοβικ – Δημήτρη Χριστόπουλου για τον τρόπο που ο καθένας τους υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται τον Κουφοντίνα, να διευκρινίσω ότι ουδόλως με απασχολούν οι εσωτερικές διαφορές του ρεύματος του ριζοσπαστικού σταλινισμού. Ειδικά, όταν μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα. Διότι αποδεικνύουν ότι ενδιαφέρονται για τα ανθρώπινα δικαιώματα με την ίδια ειλικρίνεια, με την οποία ενδιαφέρεται και ο γεροντικός σταλινισμός για την εργατική τάξη.

Θυμίζω ότι η τελευταία, όπου οι σταλινικοί πήραν την εξουσία, έχασε και τα δικαιώματα που είχε κατακτήσει με το προηγούμενο καθεστώς. (Ο ίδιος ο Τρότσκι είχε προτείνει μέχρι την δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους απείθαρχους εργάτες από το 1919). Είναι ακριβώς η ίδια περίπτωση με τους επαγγελματίες «πατριώτες», που πάντα φέρνουν τον όλεθρο.

Το εξοργιστικό δε – το οποίο πονάει πραγματικά όσους έχουν πραγματική ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα – είναι ότι οι οπαδοί του Κουφοντίνα, που εμφανίστηκαν ως επαγγελματίες δικαιωματιστές, μασκάρεψαν σε «ανθρώπινο δικαίωμα» μία διοικητικού χαρακτήρα διαφορά του Κουφοντίνα με την αρμόδια υπηρεσία, που αποφασίζει τις μεταγωγές των κρατουμένων.

Ενώ γνώριζαν ότι η διαφορά αφορούσε ΟΧΙ τις συνθήκες κράτησης, όπου μπορούσε να τεθεί πραγματικά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά την φυλακή κράτησης. Με την εξής μάλιστα ιδιαιτερότητα: Η διαφορά, ακόμη και με την παιδαριώδη ερμηνεία του νόμου την οποία πρότειναν οι οπαδοί του Κουφοντίνα, έγκειτο στο γιατί δεν πέρασε, έστω για λίγη ώρα, από τις φυλακές Κορυδαλλού, προτού πάει στις φυλακές Δομοκού! (Αυτή ήταν η λογική, στην οποία οδηγούσε η ερμηνεία του νόμου, που παρουσίασε η πλευρά Κουφοντίνα). Έτσι, ανάγοντας στο επίπεδο του ανθρωπίνου δικαιώματος ένα προσχηματικό – αλλά όχι νόμιμο – «καπρίτσιο» του Κουφοντίνα, εξευτέλισαν και την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Διότι – επαναλαμβάνουμε – ποσώς τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Και τώρα μαλώνουν και μεταξύ τους. Φυσικό ήταν. Ώρα είναι να αρχίσουν και τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις…


[από τον καθηγητή ©Κώστα Κούρκουλο

Για το Πανεπιστήμιο_2

07/02/2021 § 1 σχόλιο

Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας

Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>

Διαβάστε το 1ο μέρος >>

Διευκρινίσεις – Επεξηγήσεις
για λογικούς συσχετισμούς

1. Απαραίτητη προϋπόθεση η αποδοχή: υπάρχει σοβαρό και χρόνιο πρόβλημα με τη λειτουργία των ελληνικών πανεπιστημίων.
2. Το πρόβλημα έχει να κάνει κυρίως με την ελευθερία του λόγου, με την ασφάλεια διδασκόντων και διδασκομένων, τον συστηματικό βανδαλισμό και την κατάληψη χώρων από ομάδες που θεωρούν ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ιδιωτικός τους χώρος.
3. Το κόστος (οικονομικό, ακαδημαϊκό, πολιτισμικό, κοινωνικό) είναι τεράστιο. Στις περιπτώσεις που ασκείται βία είναι απροκάλυπτη, θρασύτατη και κραυγαλέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις ο εκφοβισμός είναι προσωποιημένος.
4. Το πανεπιστήμιο απέτυχε παταγωδώς να λύσει το πρόβλημα.
5. Η πολιτεία το ίδιο.
6. Αδράνεια ή σιωπή απέναντι στο πρόβλημα, αν κανείς το αναγνωρίζει ως τέτοιο, σημαίνει ότι σκύβει το κεφάλι από φόβο ή συμφέρον, ή αδιαφορία. Στην περίπτωση πανεπιστημιακών δασκάλων κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο θλιβερή δειλία αλλά και θλιβερή εικόνα.
7. Η διαπίστωση: το πανεπιστήμιο έχει εχθρούς (μέσα και έξω). Όποιος πιστεύει σε αυτόν τον θεσμό (χωρίς κάτι τέτοιο να αποκλείει την αυστηρή κριτική, την έντονη αντίδραση και την επιδίωξη να τον αλλάξει) έχει υποχρέωση να τον υπερασπίσει απέναντι σε αυτούς που τον θεωρούν όχημα για την ιδεολογία, την πίστη ή τον μηδενισμό τους. Το «είμαστε αντίπαλοι» δεν είναι ρητορικό σχήμα είναι κοινωνική πραγματικότητα.
8. Παίρνω θέση σημαίνει ότι ασκώ το στοιχειώδες δικαίωμα της προσωπικής γνώμης. Ως εκ τούτου: θεωρώ λάθος την κυβερνητική πρόταση. Είναι αποσπασματική και όχι συνθετική και, κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Δεν θα πω περισσότερα τώρα.
9. Αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί νοήμονες που δεν μπερδεύουν τον πράκτορα με τον εισπράκτορα (την κομματική στράτευση με την κοινή λογική, τις ιδεολογικές εκτινάξεις με την ανάληψη πραγματικών ευθυνών), τι έχουν να αντιπροτείνουν στην κυβερνητική πρόταση;
10. Οι μη νοήμονες (εκ του πονηρού) απαντούν: τίποτα. Τόσο απλά και τόσο συχνά. Αρκεί να αντιδράσουμε γενικώς τώρα εναντίον του νόμου και μετά βλέπουμε. Η συνταγή για να επαναλαμβάνουμε την ίδια συζήτηση για τα επόμενα 100 χρόνια.
11. Αν συμφωνούμε, ότι διαφωνούμε με τον κυβερνητικό χειρισμό, δεχόμαστε άμεση λήψη μέτρων (με κάμερες, έλεγχο εισόδου, και security σε συνεργασία με την ελληνική αστυνομία) υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του πανεπιστημίου;
12. Αν όχι, έχουμε κάτι άλλο να προτείνουμε;

Αντιλαμβάνομαι ότι θα υπάρξουν πολλές (και πιθανώς έντονες) διαφωνίες. Είναι σεβαστές αλλά όχι δεκτές. Μπορώ να συνομιλήσω μόνο με όσους δέχονται να ανταποκριθούν στο 11 (που υποστηρίζω και επιφυλλάσσομαι να εξειδικεύσω) και με όσους επιχειρήσουν να ανταποκριθούν στο 12. Τι να κάνουμε: Δεν συνομιλούμε με όλους για όλα.

Σημείωση: Λάθος πόρτα… βρήκαν να χτυπήσουν όσοι έχουν εκλάβει τον δικό μου χώρο εδώ ως χώρο ανακουφισμού και εκτόνωσης. Δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Ανήκουμε σε διαφορετική ενορία. Παρακαλώ στη χαβούζα απέναντι…

Για το Πανεπιστήμιο_1

06/02/2021 § 1 σχόλιο

Ζητήματα ακαδημαϊκής ελευθερίας

«Περίμενα να μαζευτούν αρκετά από τα κάποτε παιδιά που δίδασκα και να με προκαλέσουν με αφορμή το έρμο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ήρθαν μηνύματα με απορίες, ερωτήματα, ειρωνείες και γενναίες αμφισβητήσεις.»

Γράφει ο ©Δημήτρης Δημηρούλης* ―fck >>>

Πράγματι στα 30 χρόνια που εργάστηκα στο ελληνικό πανεπιστήμιο υπήρξα αντίθετος με το φαινόμενο που λέγεται καταχρηστικά «πολιτική» στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με τη βία, την απειλή, την κλοπή, τον βανδαλισμό, τη νηπιώδη σκέψη, την τρομοκρατούσα άποψη και την αφιονισμένη τυφλότητα.
Το πεδίο περιλαμβάνει: διδακτικό προσωπικό, φοιτητές, διοικητικό και άλλο προσωπικό και διάφορους εξωγενείς παράγοντες με κυμαινόμενα ποσοστά ευθύνης. Πρωτίστως περιλαμβάνει πρυτανικές αρχές και συγκλήτους ως αρμόδια όργανα. Όλα καταλήγουν τελικά στην πολιτεία η οποία επιτηδείως αδρανεί ή παρεμβαίνει συνήθως περιστασιακά και σπασμωδικά.

Και φτάνουμε στο προκείμενο: αστυνομία υπό μορφή security ή… Αν απορρίψουμε το πρώτο, μας μένει το «ή» για να απαντήσουμε στο κάτωθι κουίζ:

1. Πρόβλημα δεν υπάρχει, το δημιουργούν εκ του μηδενός τα φασιστοειδή και οι ακραίοι συντηρητικοί για να καταλύσουν την αυτονομία του πανεπιστημίου και να καταστείλουν το ένδοξο φοιτητικό κίνημα.

2. Πρόβλημα υπάρχει αλλά δεν χρειάζονται να παρθούν ιδιαίτερα μέτρα. Το πανεπιστήμιο μπορεί να ρυθμίσει τα του οίκου του. Η παρέμβαση της πολιτείας είναι απαράδεκτη και αυταρχική.

3. Πρόβλημα υπάρχει, είναι χρόνιο, συνιστά ελληνική ιδιαιτερότητα και πρέπει η ελληνική κοινωνία, μέσω των αρμοδίων αρχών και θεσμικών οργάνων της, να το αντιμετωπίσει.

Αν η απάντηση είναι θετική στο (1) ή στο (2) φοβάμαι ότι η δική μου πραγματικότητα δεν περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα. Αν η απάντηση είναι θετική στο (3), όπως συμβαίνει με τους περισσότερους συνομιλητές μου, συνεχίζω:

Δεν αρκεί να διαφωνεί κανείς με την κυβερνητική άποψη, πρέπει αυτονοήτως να προτείνει με ποιον τρόπο θεωρεί ότι θα λυθεί το πρόβλημα. Έχοντας ζήσει την πραγματικότητα εντός και όχι εκτός, θεωρώ ότι, οι εκ του ασφαλούς οιμωγές περί δημοκρατίας, ελευθερίας και ασυλίας, καταλήγουν πάντα στο ίδιο αποτέλεσμα: να μην αλλάξει τίποτα και το αίσχος να συνεχιστεί.

Τουτέστιν: αν όχι αστυνομία, δεχόμαστε ιδιωτικό security, κάμερες, κάρτες εισόδου, έλεγχο «επισκεπτών», κάλεσμα της αστυνομίας σε επείγουσες περιπτώσεις, και άλλα μέτρα που είναι αναγκαία; Έχουμε κάτι άλλο πιο αποδοτικό να προτείνουμε;

Αν όχι, πώς περιμένουμε να αντιμετωπιστεί η ανομία και η παρανομία που δεν αντιμετωπίζονται εδώ και σαράντα χρόνια;

Αυτά για την ώρα και κρατώ πολλά για τους δύσπιστους. Την κατάλληλη στιγμή…


Αύριο το 2ο μέρος > > >


[*) Ο Δημήτρης Δημηρούλης γεννήθηκε το 1952 στην Αγιά Λαρίσης. Είναι καθηγητής ιστορίας και θεωρίας της λογοτεχνίας στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου. Έχει γράψει εκτενώς για ζητήματα της ελληνικής λογοτεχνίας και κριτικής. Ένα από τα πιο γνωστά έργα του είναι το βιβλίο του «Ο φοβερός παφλασμός», κριτικό αφήγημα για τα «Τρία κρυφά ποιήματα» του Γ. Σεφέρη (εκδ. Πλέθρον). Η πολύχρονη ενασχόλησή του με τον Σολωμό κατέληξε στη δημοσίευση μιας μελέτης το 2003 («Φάκελος «Διονύσιος Σολωμός»: η ανατομία ενός εθνικού θρίλερ» και στην έκδοση το 2007 (με εκτενή εισαγωγή και αναλυτικά σχόλια), του ποιητικού και πεζού σολωμικού έργου («Διονύσιος Σολωμός: έργα: ποιήματα και πεζά»).

Τα βιβλία του στο βιβλιονετ »»»


Where Am I?

You are currently browsing the Reason category at αγριμολογος.