[πασιφιστές και πλάνες της λογικής·
09/03/2022 § Σχολιάστε
Περι ομαδων και παραταξεων που ειτε συμπαθούν την επιτιθεμενη Ρωσια, ειτε μισούν τη Δύση
©Papanikos 7.3.2022
Αντιπολεμικό κίνημα και πλάνες της λογικής
Αυτές τις ημέρες, ομάδες και παρατάξεις που είτε συμπαθούν την επιτιθέμενη Ρωσία, είτε μισούν τη Δύση, κάνουν πολύ λόγο για την ανάγκη φιλειρηνικού κινήματος: ο πασιφισμός τους μού φαίνεται ένα τέχνασμα για να μην πάρουν σαφή θέση και για να επιδείξουν ηθική ανωτερότητα. Υπάρχει όμως ένα παράδοξο της ηθικής: ιστορικά, οι πασιφιστές σαν αυτούς που μας περιβάλλουν σήμερα απορρίπτουν την πολεμική βία αλλά όχι τη βία γενικά, η αριστερά διαχωρίζει τη δική της επαναστατική βία από τη βία που θεωρεί «καταστολή», «δεξιά τρομοκρατία», «κρατική κατάχρηση εξουσίας» και τα λοιπά. Οι αναρχο-πασιφιστές των αρχών του 20ού αιώνα αντιτίθεντο στον πόλεμο, αλλά τοποθετούσαν βόμβες ή διέπρατταν δολοφονίες: ήταν ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος βίας. Όπως είναι φυσικό, οι κομμουνιστές ευνοούσαν και ευνοούν τις βίαιες εξεγέρσεις και τις ανατροπές καθεστώτων, αποθεώνουν τον μαχητικό εθνικισμό έναντι φανταστικών ή αληθινών εχθρών, ενώ δηλώνουν ότι στηρίζουν το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση. Μπροστά στον καλό σκοπό, αδιαφορούν για τις ανθρώπινες απώλειες ή για τα βίαια εγκλήματα. Αλλά, βεβαίως, όταν στις συγκρούσεις δεν εμπλέκονται ένας καλός και ένας κακός με τον απλοϊκό τρόπο με τον οποίον βλέπουν τον κόσμο, στρέφονται προς τον πασιφισμό: Ανάθεμα τον πόλεμο!
Συχνά, η αντιπολεμική στάση απορρέει από άγνοια των διεθνών σχέσεων, από σφάλματα της λογικής και από συγκεκριμένα συμφέροντα. Για παράδειγμα, το φιλειρηνικό κίνημα κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 συνδεόταν με παραπληροφόρηση γύρω από το ποιος είχε ξεκινήσει τον πόλεμο (το ότι δηλαδή η βόρεια Κορέα είχε εισβάλει στη νότια) και, προπάντων, με την ευθυγράμμιση των «ειρηνιστών» με τη Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της. Με λίγα λόγια, οι ειρηνιστές επιζητούσαν ειρήνη με παράδοση της νότιας Κορέας στη βόρεια. Όσο για το Βιετνάμ, όπου επανελήφθη περίπου το ίδιο σενάριο παραπληροφόρησης και φιλοσοβιετισμού, το φιλειρηνικό κίνημα κέρδισε έδαφος, και δικαίως, διότι ο πόλεμος παρατράβηξε παίρνοντας εγκληματική τροπή και εξαντλώντας όλες τις πλευρές. Ωστόσο, η έκκληση για ειρήνη δεν ήταν απαραιτήτως ειλικρινής: σε πλείστες περιπτώσεις, απέρρεε από αντιδυτισμό και αντιαμερικανισμό διευκολύνοντας τις σοβιετικές βλέψεις. Το «κίνημα της ειρήνης» που αναπτύχθηκε από το 1958 ήταν εξαρχής βιτρίνα των κομμουνιστών παρότι συνδεόταν με ένα ευρύτερο ρεύμα εναντίον των πυρηνικών όπλων. Το χαρτί της ειρήνης έπαιζε κυρίως η αριστερά ενισχύοντας το ηθικό της πλεονέκτημα.
Αν και στους κόλπους αυτού του κινήματος υπήρχαν πολλά άτομα και ομάδες που είχαν ζήσει τις φρικαλεότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δεν ήθελαν να τις ξαναζήσουν, στην πραγματικότητα η Αμερική ήταν εκείνη που θεωρούνταν πολεμοχαρής, ιμπεριαλιστική και πυρηνικά επικίνδυνη. Αλλά ποιος θα μπορούσε να αδικήσει τους ειρηνιστές εκείνης της εποχής; Τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία τις έριξαν οι ΗΠΑ, όχι η ΕΣΣΔ. Όλα τα ημαρτημένα πληρώνονται.
Η έκκληση για διπλωματία είναι, φυσικά, η πιο εύλογη χειρονομία. Αλλά δεν λειτουργεί πάντοτε. Ο Στάλιν προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο με το Σύμφωνο Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ, πλην όμως δεν τον απέφυγε και εκ των υστέρων η κίνησή του θεωρήθηκε ανήθικη. Γενικά μιλώντας, η επίθεση του Άξονα που πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διέψευσε τις ιδέες των πασιφιστών: μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε ειρηνικά με τον Χίτλερ; Όχι, δεν μπορούσαμε. Είναι σχεδόν αδύνατο να διαπραγματευτεί κανείς ειρηνικά σε κατακτητικό πόλεμο.
Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ24 κάνουν μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση των διεθνών σχέσεων θεωρώντας υπ’ αριθμόν 1 εχθρό το ΝΑΤΟ και δικαιολογώντας οποιαδήποτε αντίδραση εναντίον του: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Επιπλέον, παγιδεύονται σε μιαν αντίφαση: εφόσον στηρίζουν τα δικαιώματα των λαών, γιατί δεν στηρίζουν το δικαίωμα της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ; Η απάντησή τους είναι εξαιρετικά αυταρχική: φρονούν ότι αν οι Ουκρανοί θέλουν να συνδεθούν με τη Δύση έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από τη δυτική προπαγάνδα. Κατά τη γνώμη τους, το «σωστό» είναι αυτό που θεωρούν αυτοί «σωστό»· όλα τα άλλα είναι παραπληροφόρηση και χειραγώγηση. Κατά τη γνώμη τους, η ειρήνευση είναι η λύση όταν επιτίθενται οι Ρώσοι, αλλά όταν επιτίθενται οι Αμερικανοί η λύση είναι η αντίσταση των λαών.
Κείμενο της μισητής συγκεκριμένων γνωστών παρατάξεων, της έξοχης ©Σώτης Τριανταφύλλου
◉
[εκφράζει τους ακροδεξιούς και τους αριστερούς αντιδημοκράτες που τον βλέπουν με θαυμασμό ·
27/02/2022 § Σχολιάστε
photo ©Alexander Zemlianichenko/AP -theatlantic.com
(Ο Πούτιν)…«ένεκα Ρωσίας εκφράζει και τους ακροδεξιούς και τους αριστερούς αντιδημοκράτες οι οποίοι με θαυμασμό βλέπουν τον Βλαδίμηρο να κάνει επίδειξη δύναμης στην ασθενική Ουκρανία εκμεταλλευόμενος το ότι οι δημοκρατικές και ευημερούσες χώρες της Δύσης, ακριβώς επειδή είναι δημοκρατικές και ευημερούσες, έχουν πολύ περισσότερα να χάσουν από μια ευθεία σύγκρουση παρά να κερδίσουν.
Φυσικά κάνει το λάθος που έκανε και ένας άλλος αντίστοιχός του στο παρελθόν: δεν καταλαβαίνει ότι η Δύση μπορεί να αποφεύγει τη σύγκρουση, αλλά έτσι και αποφασίσει να συγκρουστεί δεν θέλεις να είσαι απέναντι. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα που δεν έχει σχέση με την γοητεία που ασκεί στους αντιδημοκρατές ο δικτάτορ… ο προεδρος της Ρωσίας.
Γοητεία που γίνεται ακόμα πιο έντονη καθώς οι φαν των αυταρχικών καθεστώτων καταλαβαίνουν, ή έστω διαισθάνονται, ότι στο στόχαστρο της δράσης του αγαπημένου τους δυνάστη είναι, περισσότερο και από την Ουκρανία, η δημοκρατία.
[…]Ο Πούτιν είναι ένας απολυταρχικός ηγέτης ο οποίος μη μπορώντας να εξασφαλίσει ευημερία για τους κατοίκους της χώρας του προσπαθεί να βάλει εμπόδια στην ευημερία των κατοίκων των δημοκρατικών χωρών.
Προσπαθεί να βάλει εμπόδια στην ευημερία που θα κάνει τους Ρώσους να σκεφτούν ότι με τη Δύση και τη δημοκρατία η ζωή θα είναι καλύτερη. Με λίγα λόγια, ο αγώνας του δεν είναι εναντίον της Ουκρανίας ή του ΝΑΤΟ, αλλά εναντίον της δημοκρατίας. Είναι να μην πίνουν νερό στο όνομά του οι νοσταλγοί του Παπαδόπουλου και του Τείχους του Βερολίνου; Και μπράβο τους[…]»
Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο του ©Μάνου Βουλαρίνου στην Athens Voice και δεν θα χάσετε, είναι από τους λίγους που δεν έχουν χάσει ακόμα τη λογική τους στη χώρα μας.
◉
[χαρείτε τον ήρωά σας·
26/02/2022 § Σχολιάστε
Θαυμαστές της δύναμης, ευκαιρία να βγείτε από τις τρύπες σας, όπως κι ο κάθε καπτα ΚΔΩΑ.*
Ο φίλος Δημήτρης Φύσσας ξεδιπλώνεται μέσω facebook
Άντε λοιπόν, βγείτε και χαρείτε τον ήρωά σας τον Πούτιν, όλοι εσείς που θαυμάζετε τον ισχυρό άντρα, εσείς που περιμένετε το ξανθό γένος, οι νεομπολσεβίκοι που πάτε πάλι στην πρεσβεία των ΗΠΑ (!) σήμερα, οι φίλοι του «Αγίου» Όρους, οι αναγνώστες των «Πρωτοκόλλων της Σιών», οι επαγγελματίες αντιιμπεριαλιστές, οι παλαιοχριστιανοί, κάμποσοι αριστεριστές, οι κρυφοί θαυμαστές του Ερντογάν, του Χίτλερ και των νεοχαλιφάτων, οι φανεροί θαυμαστές του Σι και της δυναστείας των Κιμ, τα τσιράκια του Τραμπ, οι παλιοί και νέοι σταλινικοί, οι εχθροί της ευρωπαϊκής ενοποίησης, οι προφητολάγνοι του κάθε Παϊσιου, οι χρυσαυγίτες και λοιποί νεοναζιστές- και γενικά άπαντες/σαι οι στρατόκαυλοι/ες, που βρίζετε την αστική δημοκρατία (μέσα στην οποία εκφράζεστε ελεύθερα εναντίον της) και που μπορεί και να φαντασιώνεστε τον Πούτιν στο κρεβάτι σας σαν κάτι παραπάνω απ΄ αυτό που αληθινά είναι: κοντόχοντρος, ήλιξ (70), καγκεμπίτης, wannabe ισόβιος, βαψομαλλιάς, δικτάτορας** και νταής με τη δύναμη των όπλων και της γεωγραφίας.
_______
*ΚΔΩΑ= Κτηνώδης Δύναμη Ωγκώδης Άγνοια. Το Ωγκώδης με ο μέγα, γιατί μεγάλη και η άγνοια (Πάνος Κουτρουμπούσης)
**ευτυχώς, ελάχιστοι δικτάτορες είχαν καλό τέλος.
◉
[ο Δυτικός πολιτισμός κατά Pascal Bruckner [I]·
01/02/2022 § 2 Σχόλια
«Τίποτα δεν είναι πιο επίβουλο από την ιδέα ενός συλλογικού σφάλματος που θα περνάει από γενιά σε γενιά κηλιδώνοντας για πάντα ένα λαό ή μία κοινότητα. Η ψυχική συντριβή δεν συνιστά μια πολιτική, Έτσι καθώς δεν υπάρχει κληρονομική μετάδοση της κατάστασης του θύματος, δεν υπάρχει κληρονομικότητα της κατάστασης του δήμιου: μιας και νδεν υπάρχει ενοχή λόγω συγγένειας, το «καθήκον της μνήμης» δεν συνεπάγεται την αυτόματη αγνότητα ή διαφθορά των εγγονών ή δισέγγονων. Η ιστορία δεν χωρίζεται ανάμεσα σε αμαρτωλά έθνη και αγγελικές ηπείρους, καταραμένες φυλές και άμεμπτους λαούς, αλλά ανάμεσα σε δημοκρατίες που αναγνωρίζουν τις φαυλότητές τους και δικτατορίες που τις κρύβουν φορώντας τα χρυσά κουρέλια του μάρτυρα. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε το προφανές πως οι Αφρικανοί, όπως και οι Ασιάτες ή οι Γάλλοι, είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την πρόοδό τους· και για την καθυστέρηση τους δεν έχουν να ψέξουν παρά τον ίδιο τον εαυτό τους, όσο μεγάλη κι αν είναι η σκληρότητα του διεθνούς συστήματος (κι έστω αν σε ορισμένες περιπτώσεις η λεηλασία του πλούτου τους από τις ξένες επιχειρήσεις συνεχίζεται με τη συνενοχή των τοπικών αρχών, έστω κι αν πρέπει να αγωνιστούν για την παραγραφή του χρέους τους). Οι πρώην αποικιοκρατούμενοι, με τον αγώνα τους, έγιναν κύριοι του πεπρωμένου τους· συνεπως είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους και δεν μπορούν αιωνίως να φορτώνουν τα πάντα στις παλιές μητρόπολεις, να αποδίδουν τα σφάλματά τους σε μια «αποικιοκρατία δίχως αποικιοκράτες» (Μαρκ Φερρό), κάτι που θυμίζει αυτομάτως το περίφημο μαχαίρι δίχως λάμα από το οποίο λείπει η λαβή (Λίχτενμπεργκ). Δεν υπάρχουν αθώα Κράτη: να τι μάθαμε κατά τη διάρκεια του δεύτερου μέρους του περασμένου αιώνα, δεν υπάρχει Κράτος που να μην θεμελιώθηκε πάνω στο έγκλημα και τον εξαναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων που μόλις έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή της ιστορίας. Αλλά υπάρχουν Κράτη ικανά να αναγνωρίζουν και να κοιτάζουν καταπρόσωπο τη βαρβαρότητά τους και άλλα που, μες στην αλλοτινή τους καταπίεση, αναζητούν δικαιολογίες για τη σημερινή κακότητάς τους.»
*
[Πασκάλ Μπρυκνέρ, Η τυραννία της μεταμέλειας: Δοκίμιο πάνω στον δυτικό πολιτισμό. Μετφρ.: Λόισκα Αβαγιανού, εκδόσεις Αστάρτη 2007
αγριμολογος 