[Καταδίκη της Ελλάδας για τον τρόπο απαλλαγής μαθητών από τα Θρησκευτικά ·

03/11/2019 § Σχολιάστε

Προς τα παπαδοπαίδια-δικαστές
της Ελληνικής Δικαιοσύνης

ΕΔΑΔ: Καταδίκη της Ελλάδας για τον τρόπο απαλλαγής από τα Θρησκευτικά

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θεωρεί ότι το σύστημα για την εξαίρεση μαθητών από το θρησκευτικά παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, καθώς οι γονείς απαιτείται να υποβάλλουν επίσημη δήλωση, στην οποία θα αναφέρουν ότι τα παιδιά τους δεν είναι ορθόδοξα.

«Χαστούκι» αποτελεί η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την Ελλάδα, που αφορά στην υπόθεση «Παπαγεωργίου και Άλλοι κατά Ελλάδος» σχετικά με την υποχρεωτική θρησκευτική εκπαίδευση στα ελληνικά σχολεία.

Η απόφαση
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι υπάρχει παραβίαση του Άρθρου 2 του Πρωτοκόλλου 1 (δικαίωμα στην εκπαίδευση) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ερμηνευόμενη υπό το πρίσμα του άρθρου 9 (ελευθερία σκέψης, συνείδησης και θρησκείας).

Σύμφωνα με τους δικαστές, οι αρχές δεν έχουν το δικαίωμα να υποχρεώνουν τα πρόσωπα να αποκαλύπτουν τις πεποιθήσεις τους. Ωστόσο, το σύστημα απαλλαγής εξαίρεσης παιδιών από μαθήματα θρησκευτικών απαιτεί από τους γονείς να υποβάλλουν επίσημη δήλωση, στην οποία θα αναφέρουν ότι τα παιδιά τους δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Κάτι τέτοιο, θεωρούν οι δικαστές, επιβαρύνει αδικαιολόγητα τους γονείς που καλούνται να αποκαλύψουν πληροφορίες από τις οποίες θα μπορούσε να συναχθεί ότι αυτοί και τα παιδιά τους είχαν ή δεν είχαν συγκεκριμένη θρησκευτική πίστη.

Μάλιστα, το συγκεκριμένο σύστημα θα μπορούσε να αποθαρρύνει τους γονείς από την υποβολή αίτησης απαλλαγής, ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτών που προσέφυγαν στο Στρασβούργο, που ζουν σε μικρά νησιά, η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού πιστεύει σε συγκεκριμένη θρησκεία και ο κίνδυνος στιγματισμού είναι πολύ υψηλότερος.

Το χρονικό
Οι προσφεύγοντες ήταν πέντε Έλληνες, γονείς και παιδιά, που μένουν στη Μήλο και τη Σίφνο. Με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα και άλλα νομοθετικά κείμενα, η θρησκευτική εκπαίδευση είναι υποχρεωτική για όλα τα παιδιά στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Τον Ιούλιο του 2017, οι προσφεύγοντες ζήτησαν από το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο να ακυρώσει δύο πρόσφατες υπουργικές αποφάσεις για το σχολικό έτος 2017-2018. Την εποχή εκείνη, το ένα από τα παιδιά φοιτούσε στην τρίτη γυμνασίου στη Μήλο, ενώ το άλλο στην τετάρτη δημοτικού στη Σίφνο.

Οι προσφεύγοντες είχαν ζητήσει να εξεταστεί η υπόθεσή τους με τη διαδικασίας του κατεπείγοντος, πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε, λόγω έλλειψης σημασίας.

Επίσης, το δικαστήριο ουδέποτε αποφάνθηκε επί της υπόθεσης, καθώς η αρχική ακρόαση είχε αναβληθεί για τον Σεπτέμβριο του 2018, οπότε και το σχολικό έτος είχε ολοκληρωθεί.
Με βάση τα άρθρα 43 και 44 της Σύμβασης, η απόφαση του δικαστηρίου δεν είναι οριστική, καθώς εντός τριμήνου, οι διάδικοι έχουν το δικαίωμα να ζητήσουν παραπομπή της υπόθεσης στο τμήμα μείζονος σύνθεσης. Σε περίπτωση που υπάρξει τέτοιο αίτημα, μια ομάδα πέντε δικαστών θα εξετάσει εάν η υπόθεση θα παραπεμφθεί. Το μεγαλύτερο τμήμα, εφόσον εκδικάσει την υπόθεση, θα εκδώσει οριστική απόφαση. Διαφορετικά, εάν οι πέντε δικαστές απορρίψουν το αίτημα, η απόφαση θα καταστεί οριστική εκείνη την ημέρα και θα διαβιβαστεί για την εκτέλεσή της.

Οι γονείς
Οι προσφεύγοντες γονείς διαμαρτυρήθηκαν ότι εάν ήθελαν να εξαιρεθούν οι κόρες τους από τα θρησκευτικά, θα έπρεπε να δηλώσουν ότι δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.
Επιπλέον, μετά τη δήλωσή τους, οι αρχές του σχολείου θα έπρεπε να επιβεβαιώσουν εάν οι δηλώσεις τους ήταν αληθείς και οι δηλώσεις τους θα παρέμεναν στα αρχεία του σχολείου.

Η απόφαση του Δικαστηρίου
Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι με βάση την Ευρωπαϊκή Σύμβαση, οι γονείς έχουν δικαίωμα να απαιτήσουν από το κράτος σεβασμό για τις θρησκευτικές και φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις για τη διδασκαλία των θρησκευτικών. Επίσης, το κράτος εγγυάται στους μαθητές το δικαίωμα πρόσβασης στην εκπαίδευση, με μορφή που να σέβεται το δικαίωμα να πιστεύουν ή όχι.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θεώρησε ότι το κρίσιμο ζήτημα ήταν ότι εάν οι αιτούντες γονείς ήθελαν να απαλλάξουν τα παιδιά τους από τα θρησκευτικά, θα ήταν υποχρεωμένοι να υποβάλουν υπεύθυνη δήλωση, στην οποία να αναφέρεται ότι τα παιδιά τους δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι.

Πρώτον, το Δικαστήριο θεώρησε ότι το κύριο ζήτημα στην υπόθεση ήταν ότι αν οι αιτούντες γονείς ήθελαν να απαλλάξουν τα παιδιά τους από τα μαθήματα θρησκευτικής εκπαίδευσης, θα ήταν υποχρεωμένα να υποβάλουν υπεύθυνη δήλωση λέγοντας ότι τα παιδιά τους δεν ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί.

Ένας τέτοιος μηχανισμός ή η δυνατότητα συμμετοχής σε ένα εναλλακτικό μάθημα, έχει δοθεί από σχεδόν όλα τα κράτη μέλη. Ωστόσο, σύμφωνα με το Δικαστήριο, αυτό που είχε σημασία είναι εάν οι προϋποθέσεις απαλλαγής ή μη συμμετοχής ήταν πιθανόν να επιβαρύνουν αδικαιολόγητα τους γονείς, ζητώντας για παράδειγμα να αποκαλύψουν τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές τους πεποιθήσεις.

Τα μέλη του Σώματος διαπίστωσαν ότι ήταν τέτοια η κατάσταση των αιτούντων γονέων, που θα τους ανάγκαζε να υποβάλλουν δήλωση, από την οποία θα μπορούσε να συναχθεί ότι τα παιδιά τους είχαν ή όχι συγκεκριμένη θρησκευτική πίστη.

Οι δικαστές έκριναν ότι το σημερινό σύστημα απαλλαγής παιδιών στην Ελλάδα από τα θρησκευτικά κινδυνεύει να εκθέσει ευαίσθητες πτυχές της ιδιωτικής ζωής των αιτούντων. Επιπλέον, το σύστημα θα μπορούσε να τους αποτρέψει από την υποβολή του αιτήματος, δεδομένου του ότι ο διευθυντής του σχολείου καλείται να επαληθεύσει τις πληροφορίες σχετικά με τη δήλωση και να ειδοποιήσει τον εισαγγελέα σε περίπτωση ασυμφωνίας. Η κατάσταση είναι πιο δύσκολη για τους αιτούντες, που ζουν σε μικρά νησιά και ο κίνδυνος στιγματισμού είναι πολύ υψηλότερος.

Επιπλέον, όπως τόνισαν οι προσφεύγοντες, στους μαθητές με απαλλαγή από τα θρησκευτικά δεν προσφέρονται εναλλακτικά μαθήματα, γεγονός που σημαίνει ότι θα χάνονταν ώρες διδασκαλίας μόνο για τις πεποιθήσεις που έχουν δηλώσει.

Οπως υπογράμμισαν οι προσφεύγοντες, δεν προσφέρθηκαν άλλες τάξεις στους απαλλασσόμενους μαθητές, πράγμα που σημαίνει ότι θα χάνονταν ώρες διδασκαλίας μόνο για τις δηλωμένες πεποιθήσεις τους.

Το δικαστήριο, ως εκ τούτου, έκρινε ότι υπάρχει παραβίαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης, καθώς οι αρχές δεν έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν στη σφαίρα της ατομικής συνείδησης, να εξακριβώνουν τη θρησκευτική πίστη των ατόμων ή να τους υποχρεώνουν να αποκαλύψουν τις πεποιθήσεις τους.

Το Δικαστήριο καταδίκασε την Ελλάδα να καταβάλλει 8.000 ευρώ στους πρώτους τρεις προσφεύγοντες και το ίδιο ποσό, από κοινού, προς τον τέταρτο και τον πέμπτο. Επίσης, επιδίκασε 6.566,52 ευρώ στους πρώτους τρεις προσφεύγοντες για δικαστική δαπάνη. [Το Βήμα 31.10.209]

[BDS, δηλαδή kauft nicht bei Juden, δηλαδή μην αγοράζετε από τους Εβραίους·

08/05/2019 § Σχολιάστε

Τα σύκα, σύκα.

Της ©Γεωργίας Κανελλοπούλου στο fcbk

Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να πεις ότι αυτοί που προωθούν το μποϊκοτάζ της Eurovision του Ισραήλ είναι αντισημίτες που πορεύονται και εξηγούν τον κόσμο με το παραμύθι των καλών αράβων vs κακών εβραίων. Υπάρχουν όμως και μερικοί καλών προθέσεων άνθρωποι που αλήθεια νομίζουν ότι έτσι αγωνίζονται για τα «παιδιά των παλαιστίνιων» που βασανίζονται από το απαρτχάιντ του Ισραήλ. Όμως, πού είναι το πραγματικό απαρτχάιντ;

  • – Είναι πασίγνωστο πως το χειρότερο τείχος δεν είναι αυτό που έφτιαξε το Ισραήλ για να κόψει λίγο τις επιθέσεις, αλλά το τείχος που έφτιαξε ο Λίβανος (που δεν τρώει ρουκέτες), κι έκλεισε σε πραγματική φυλακή 120.000 παλαιστίνιους, με κάμερες παρακολούθησης και τρομακτικά μέτρα ασφάλειας.
  • – Είναι πασίγνωστο πως το ρεύμα στη Γάζα δεν το κόβει το Ισραήλ, το κόβει ο Αμπάς για να βλάψει τη Χαμάς και να πυροδοτήσει συγκρούσεις με το Ισραήλ
  • – Είναι πασίγνωστο ότι είναι αδύνατον να είσαι εβραίος στην Παλαιστίνη (τόσο ο μετριοπαθής Αμπάς, όσο και η τρομοκρατική Χαμάς έχουν δηλώσει ότι το μελλοντικό τους κράτος θα είναι Judenrein) ενώ είναι δυνατόν να είσαι άραβας στο Ισραήλ – οι ταυτότητες εκεί δεν γράφουν ούτε θρήσκευμα ούτε εθνότητα και ζουν εκεί 2 εκατομμύρια άραβες, το 20% του συνολικού πληθυσμού.
  • – Είναι πασίγνωστο ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν δίνει υπηκοότητα στους παλαιστίνιους, μάλιστα τους απαγορεύεται και στις άλλες αραβικές χώρες, κι έτσι η Δυτική Όχθη και η Γάζα έχουν περίπου 2 εκατομμύρια «πρόσφυγες» και πολλοί ζουν έγκλειστοι σε άθλια στρατόπεδα, ομοίως και στο Λίβανο, στην Ιορδανία, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ, κι έτσι οι παλαιστίνιοι τσεπώνουν εκατομμύρια δολάρια από τη μια, και από την άλλη έχουν φυτώριο μαρτύρων – αλλά το να κλείνουμε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα έτσι, αυτό δεν είναι απαρτχάιντ επειδή δεν το λέει η Ταμίμι και οι άλλοι αστέρες των fake news, ε;
  • – Το μοναδικό στρατόπεδο παλαιστίνιων που έχει δώσει πλήρη δικαιώματα μόνιμου κατοίκου στους παλαιστίνιους είναι το Shuafat που είναι στη δικαιοδοσία του Ισραήλ, ενώ στις αραβικές χώρες δεν έχουν κανένα δικαίωμα οι άνθρωποι, γιατί δεν έχει γίνει καμιά διαμαρτυρία στην πρεσβεία της Ιορδανίας ή του Ιράκ, όπου οι ίδιοι οι παλαιστίνιοι λένε πως υφίστανται διωγμούς έως εθνοκάθαρση;

86 προτάσεις έχει φέρει στο τραπέζι το Ισραήλ και οι δυτικοί, 86 προτάσεις έχει απορρίψει η Παλαιστίνη. Πολλές από τις προτάσεις έδιναν στους παλαιστίνιους σχεδόν όλα όσα ζητούσαν, αλλά τζίφος. Γιατί η σύγκρουση από την πλευρά του Ισραήλ παραμένει εδαφική (και εν πολλοίς είναι ενέργειες απάντησης, όχι επίθεσης) ενώ από την αραβική πλευρά δεν είναι εδαφική σύγκρουση, επιτίθονταν στο Ισραήλ ακόμα κι όταν δεν υπήρχαν καθόλου «κατεχόμενα», όταν η Γάζα ανήκε στην Αίγυπτο και η Δυτική όχθη στην Ιορδανία, κι όλο αυτό γίνεται γιατί το διακηρυγμένο σύνθημα είναι η εξάλειψη του Ισραήλ και η εξόντωση των εβραίων. Τα παιδιά στην Παλαιστίνη λοιπόν μεγαλώνουν με αυτό το σύνθημα, ενώ ξέρετε όλοι καλά πως κανένα παιδί στο Ισραήλ, ακόμα και τα παιδιά των πιο φανατικών, δεν μαθαίνει στο σχολείο του να εξοντώνει άραβες, ή να γίνει μάρτυρας. Πού είναι το απαρτχάιντ λοιπόν;

Τόσο το Ισραήλ όσο και η Παλαιστίνη φέρουν τις εσωτερικές τους πολιτικές αντιθέσεις, δεν έχει όλος ο κόσμος μια ενιαία άποψη, και μέσα σ αυτές τις αντιθέσεις είναι βέβαιο πως ο αντισημιτισμός και τα μποϊκοτάζ του συσπειρώνουν τους ανθρώπους σε ακραίες θέσεις. Αυτό εξυπηρετεί τους μαλάκες και απομακρύνει τη λύση των δύο κρατών που έτσι κι αλλιώς η μία πλευρά απορρίπτει. Αλλά who cares όταν το λέει η Ταμίμι που ήρθε και στο φεστιβάλ της κνε, ε;

[Επίλογος: Μην τρελαθούμε, ποιο απαρτχάιντ, το μποϊκοτάζ γίνεται εναντίον μιας τυπικής αστικής δημοκρατίας, με πολλά κακά απ αυτά που φέρει κάθε κράτος, αλλά καλύτερη από πολλές χώρες, καλύτερη σίγουρα από την ίδια την Παλαιστίνη των παλαιστίνιων, τη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, όπου κανένα μποϊκοτάζ δεν έχει γίνει για τη Νασρίν Σοτουντέ που καταδικάστηκε σε 38 χρόνια φυλακή και 148 μαστιγώματα, ούτε για τους ομοφυλόφιλους που πέφτουν απ’ τα παράθυρα ξάφνου, ε; Όπως, δεν έγινε μποϊκοτάζ ούτε στη Eurovision της Ρωσίας όπου εξαφανίζονται κάθε τόσο δημοσιογράφοι. Μποϊκοτάζ γίνεται δύσκολα εναντίον μιας χώρας, και καλώς γίνεται δύσκολα, γιατί δεν είναι αστείο, δεν είναι «μην πιεις απόψε κοκακόλα».]

[Και υστερόγραφο: Καλύτερα λοιπόν, λέω εγώ, να μην κλαίει κανείς κροκοδείλια στις επετείους του ολοκαυτώματος, αλλά να κάτσει και να σκεφτεί, να σκεφτεί πολύ καλά, αυτό που έλεγε ο Ζαν Αμερί: η μόνη χώρα που οφείλεις να υπερασπιστείς είναι αυτή η χώρα. Από κάθε εχθρό.]

[Ο (συγκαλυμμένος;) αντιδυτικισμός ως αίτιο λαϊκής συνέγερσης ·

08/02/2018 § Σχολιάστε

Γράφτηκε το 2011 και παραμένει επίκαιρο
Αναπαράγεται με την άδεια του αγαπητού φίλου και συγγραφέα ©Δημήτρη Φύσσα

Τώρα που οι τεράστιες συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων μονοπωλούν την επικαιρότητα και οι περισσότεροι σχολιαστές εκστασιάζονται εξ αιτίας τους, θέλω απλώς να επισημάνω ποιες ήταν και γιατί έγιναν οι μεγαλύτερες λαϊκές συγκεντρώσεις της νεότερης εποχής στην Ελλάδα. Ήταν λοιπόν:

1. Οι συγκεντώσεις για το μακεδονικό ζήτημα, που τα τελευταία χρόνια έχει βαφτιστεί «σκοπιανό». Οι συγκεντρωμένοι απειλούσαν την Πρώην Γουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας με πόλεμο και δήλωναν ότι η Μακεδονία είναι μόνο μία και είναι ελληνική. Τη συνέχεια την ξέρουμε.

2. Οι συγκεντρώσεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Οι συγκεντρωμένοι απαιτούσαν να παραμείνει το ΧΟ στις ταυτότητες και απαιτούσαν δημοψήφισμα γι΄αυτό. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Σημίτη και του Σταθόπουλου, το θρήσκευμα (και το Χ.Ο.) απαλείφτηκε.

3. Οι τωρινές συγκεντρώσεις. Αν και ετερόκλητοι, οι συγκεντρωμένοι γενικά ζητάνε να φύγει η κυβέρνηση, ν΄ ακυρωθεί το Μνημόνιο, να επιστρέψουμε στη δραχμή, μερικοί μάλιστα απαιτούν και αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν γίνουν αυτά τα τελευταία, το χάος είναι βέβαιο.

Δεν παραγνωρίζω ότι οι τωρινές συγκεντρώσεις δεν έχουν οργανωτή την ορθόδοξη εκκλησία, ούτε δυνάμεις της Δεξιάς και της Άκρας Δεξιάς (όπως οι παλιές) αλλά ετερόκλητο κόσμο. Κατανοώ επίσης ότι πολύς κόσμος φτωχαίνει με τη νέα κατάσταση (κι εγώ μαζί). Δεν μπορώ όμως να μη διαπιστώσω ότι κοινό γνώρισμα όλων αυτών των μεγασυγκεντρώσεων είναι ο αντιδυτικισμός, αντιεκσυγχρονισμός και -φανερά ή καλυμμένα- ο εθνικισμός: απομόνωση στον εαυτό μας, η «μικρά πλην έντιμος Ελλάς των κωνσταντινικών» , το εθνικό μας δίκαιο, το εθνικό μας νόμισμα, η εθνική μας θρησκεία, οι κακοί ξένοι που μας υπονομεύουν, το κακό ΔΝΤ που μια ωραία πρωϊα μάς έκανε πειραματόζωο, η παγκοσμιοποίηση, κι από την άλλη οι ενωμένοι Έλληνες που αντιστέκονται, πέρα από Αριστερά και Δεξιά. Ε, αυτά είναι συνωμοσιολογίες και παραμύθια για μικρά παιδιά.

Δεν έπεται λοιπόν καθόλου διόλου ότι, επειδή πρόκειται για μεγάλες λαϊκές συγκεντρώσεις, έχουν και δίκιο. Δεν πρέπει να μένει κανείς στον ενυπωσιασμό του όγκου, αλλά να κοιτάζει και την κατεύθυνση των αιτημάτων, και το ποιοι δίνουν τον τόνο. Όταν τα αιτήματα είναι τέτοια που είναι κι όταν ηγούνται οι κ. Θεοδωράκης, Κασιμάτης, Μπέης και λοιποί σπίθες που καταγγέλλουν το «Αόρατο Διεθνες Χρηματιστικό Κέντρο» (sic), όταν οι μητροπολίτες καλούν τον κόσμο στους δρόμους, όταν οι Αυτιάδες και οι Λαζόπουλοι σιγοντάρουν, τότε επιτρέψτε μου ν΄ αμφιβάλλω για την ποιότητα του κινήματος.

Ούτε θυμάμαι από πότε έχει να συγκινήσει τον ελληνικό λαό αληθινά προοδευτικό, εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο αίτημα, που να τον κατεβάσει στο δρόμο- αν συνέβη ποτέ αυτό. Ενώ όταν πρόκειται για εθνικά, θρησκευτικά, απομονωτιστικά, αντιδυτικά ζητήματα, οι άνθρωποι πετάνε τη σκούφια τους. Έτσι γινόταν και παλιά: τα «Ευαγγελιακά», τα «Ορεστειακά» και δε συμμαζεύεται. Αυτά κάνουν τόσοι αιώνες ανορθολογισμού και μηρυκασμού του «ενδόξου παρελθόντος»και του «ανάδελφου έθνους».

Θα μου πείτε ίσως: «Κι εσύ τι λες; Σ΄αρέσει τι Μνημόνιο;». Απαντάω: καθόλου, λειψό είναι και μακάρι να συμπληρωθεί και να διευρυνθεί προς όσους έχει αφήσει απέξω. Αλλά ξέρω πολύ καλά ότι:

1. Και προ Μνημονίου ήμασταν φτωχοί, ζώντας με δανεικά που θα πλήρωναν παιδιά κι εγγόνια, αλλά κάναμε πως δεν το ξέραμε

2. Χωρίς αυτό το κολοβό Μνημόνο, θα είχαμε ήδη χρεοκοπήσει.

3. Αφού μόνοι μας τα κάναμε μπάχαλο, φωνάξαμε τους Φράγκους.

Κι αν είχε επέλθει η χρεοκοπία, ποιοι θα ήταν τα πρώτα θύματα της; Οι εξαρτημένοι από το Δημόσιο, που πολλοί απ΄ αυτούς διαδηλώνουν στο Σύνταγμα ενάντια στο Μνημόνιο, από τα χρήματα του οποίου πληρώνονται ένα χρόνο τώρα!

AthensVoice

 

Where Am I?

You are currently browsing the anti-west category at αγριμολογος.