[ειρήνη (εντέχνως) ―όποια κι αν είναι η ερώτηση ·
24/03/2022 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 23.2.22
Η πρωτότυπη αφίσα με το κρυμμένο μήνυμά της.
(πελάτες και αρπαχτές μετά τον πόλεμο, ή, οι εξασφαλισμένες καλοκαιρινές περιοδείες…)
◉
[«για την Ειρήνη» ·
23/03/2022 § Σχολιάστε
©Ανδρέας Πετρουλάκης «Κ» 22.03.2022
Σήμερα, λέγοντας γενικώς κι αορίστως «για την Ειρήνη» χωρίς να αρθρώνεται πουθενά ο επιτιθέμενος σφαγέας «κύριος» Πούτιν, είναι σαν να λες στους Ουκρανούς να σταματήσουν να υπερασπίζονται την πατρίδα τους και να παραδοθούν σε αυτόν που τους κήρυξε τον πόλεμο, που ισοπεδώνει τις πόλεις τους και σκοτώνει αμάχους. Στο όνομα της Ειρήνης.
―Για Αφελείς του νηπιαγωγείου και Ιδιοτελείς: «Ειρήνη γενικώς κι αορίστως και πάντα «με τον άνθρωπο» όπου θα συνωμοτήσει το σύμπαν (του Κοέλιου) και όλα θα πάνε καλά…»
◉
[πασιφιστές και πλάνες της λογικής·
09/03/2022 § Σχολιάστε
Περι ομαδων και παραταξεων που ειτε συμπαθούν την επιτιθεμενη Ρωσια, ειτε μισούν τη Δύση
©Papanikos 7.3.2022
Αντιπολεμικό κίνημα και πλάνες της λογικής
Αυτές τις ημέρες, ομάδες και παρατάξεις που είτε συμπαθούν την επιτιθέμενη Ρωσία, είτε μισούν τη Δύση, κάνουν πολύ λόγο για την ανάγκη φιλειρηνικού κινήματος: ο πασιφισμός τους μού φαίνεται ένα τέχνασμα για να μην πάρουν σαφή θέση και για να επιδείξουν ηθική ανωτερότητα. Υπάρχει όμως ένα παράδοξο της ηθικής: ιστορικά, οι πασιφιστές σαν αυτούς που μας περιβάλλουν σήμερα απορρίπτουν την πολεμική βία αλλά όχι τη βία γενικά, η αριστερά διαχωρίζει τη δική της επαναστατική βία από τη βία που θεωρεί «καταστολή», «δεξιά τρομοκρατία», «κρατική κατάχρηση εξουσίας» και τα λοιπά. Οι αναρχο-πασιφιστές των αρχών του 20ού αιώνα αντιτίθεντο στον πόλεμο, αλλά τοποθετούσαν βόμβες ή διέπρατταν δολοφονίες: ήταν ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος βίας. Όπως είναι φυσικό, οι κομμουνιστές ευνοούσαν και ευνοούν τις βίαιες εξεγέρσεις και τις ανατροπές καθεστώτων, αποθεώνουν τον μαχητικό εθνικισμό έναντι φανταστικών ή αληθινών εχθρών, ενώ δηλώνουν ότι στηρίζουν το δικαίωμα των λαών για αυτοδιάθεση. Μπροστά στον καλό σκοπό, αδιαφορούν για τις ανθρώπινες απώλειες ή για τα βίαια εγκλήματα. Αλλά, βεβαίως, όταν στις συγκρούσεις δεν εμπλέκονται ένας καλός και ένας κακός με τον απλοϊκό τρόπο με τον οποίον βλέπουν τον κόσμο, στρέφονται προς τον πασιφισμό: Ανάθεμα τον πόλεμο!
Συχνά, η αντιπολεμική στάση απορρέει από άγνοια των διεθνών σχέσεων, από σφάλματα της λογικής και από συγκεκριμένα συμφέροντα. Για παράδειγμα, το φιλειρηνικό κίνημα κατά τη διάρκεια του πολέμου της Κορέας στις αρχές της δεκαετίας του 1950 συνδεόταν με παραπληροφόρηση γύρω από το ποιος είχε ξεκινήσει τον πόλεμο (το ότι δηλαδή η βόρεια Κορέα είχε εισβάλει στη νότια) και, προπάντων, με την ευθυγράμμιση των «ειρηνιστών» με τη Σοβιετική Ένωση και τους δορυφόρους της. Με λίγα λόγια, οι ειρηνιστές επιζητούσαν ειρήνη με παράδοση της νότιας Κορέας στη βόρεια. Όσο για το Βιετνάμ, όπου επανελήφθη περίπου το ίδιο σενάριο παραπληροφόρησης και φιλοσοβιετισμού, το φιλειρηνικό κίνημα κέρδισε έδαφος, και δικαίως, διότι ο πόλεμος παρατράβηξε παίρνοντας εγκληματική τροπή και εξαντλώντας όλες τις πλευρές. Ωστόσο, η έκκληση για ειρήνη δεν ήταν απαραιτήτως ειλικρινής: σε πλείστες περιπτώσεις, απέρρεε από αντιδυτισμό και αντιαμερικανισμό διευκολύνοντας τις σοβιετικές βλέψεις. Το «κίνημα της ειρήνης» που αναπτύχθηκε από το 1958 ήταν εξαρχής βιτρίνα των κομμουνιστών παρότι συνδεόταν με ένα ευρύτερο ρεύμα εναντίον των πυρηνικών όπλων. Το χαρτί της ειρήνης έπαιζε κυρίως η αριστερά ενισχύοντας το ηθικό της πλεονέκτημα.
Αν και στους κόλπους αυτού του κινήματος υπήρχαν πολλά άτομα και ομάδες που είχαν ζήσει τις φρικαλεότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και δεν ήθελαν να τις ξαναζήσουν, στην πραγματικότητα η Αμερική ήταν εκείνη που θεωρούνταν πολεμοχαρής, ιμπεριαλιστική και πυρηνικά επικίνδυνη. Αλλά ποιος θα μπορούσε να αδικήσει τους ειρηνιστές εκείνης της εποχής; Τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία τις έριξαν οι ΗΠΑ, όχι η ΕΣΣΔ. Όλα τα ημαρτημένα πληρώνονται.
Η έκκληση για διπλωματία είναι, φυσικά, η πιο εύλογη χειρονομία. Αλλά δεν λειτουργεί πάντοτε. Ο Στάλιν προσπάθησε να αποφύγει τον πόλεμο με το Σύμφωνο Μόλοτοφ-Ρίμπεντροπ, πλην όμως δεν τον απέφυγε και εκ των υστέρων η κίνησή του θεωρήθηκε ανήθικη. Γενικά μιλώντας, η επίθεση του Άξονα που πυροδότησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διέψευσε τις ιδέες των πασιφιστών: μπορούσαμε να διαπραγματευτούμε ειρηνικά με τον Χίτλερ; Όχι, δεν μπορούσαμε. Είναι σχεδόν αδύνατο να διαπραγματευτεί κανείς ειρηνικά σε κατακτητικό πόλεμο.
Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ24 κάνουν μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση των διεθνών σχέσεων θεωρώντας υπ’ αριθμόν 1 εχθρό το ΝΑΤΟ και δικαιολογώντας οποιαδήποτε αντίδραση εναντίον του: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Επιπλέον, παγιδεύονται σε μιαν αντίφαση: εφόσον στηρίζουν τα δικαιώματα των λαών, γιατί δεν στηρίζουν το δικαίωμα της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ; Η απάντησή τους είναι εξαιρετικά αυταρχική: φρονούν ότι αν οι Ουκρανοί θέλουν να συνδεθούν με τη Δύση έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου από τη δυτική προπαγάνδα. Κατά τη γνώμη τους, το «σωστό» είναι αυτό που θεωρούν αυτοί «σωστό»· όλα τα άλλα είναι παραπληροφόρηση και χειραγώγηση. Κατά τη γνώμη τους, η ειρήνευση είναι η λύση όταν επιτίθενται οι Ρώσοι, αλλά όταν επιτίθενται οι Αμερικανοί η λύση είναι η αντίσταση των λαών.
Κείμενο της μισητής συγκεκριμένων γνωστών παρατάξεων, της έξοχης ©Σώτης Τριανταφύλλου
◉
[περί του πνεύματος ή του «πνεύματος»·
04/03/2022 § Σχολιάστε
Robert Musil (1880-1942)
Eίναι πολύ φυσικό να θεωρούμε το πνεύμα ως ανώτερη και υπεράνω όλων αρχή. Αυτό μας διδάσκουν. Ό,τι μπορεί στολίζεται με πνεύμα, κοσμείται. Το πνεύμα σε σχέση με οτιδήποτε άλλο είναι το πιο διαδεδομένο πράγμα που υπάρχει. Το πνεύμα της πίστης, το πνεύμα του έρωτα, ένα ανδροπρεπές πνεύμα, ένα καλλιεργημένο πνεύμα, το μέγιστο πνεύμα της σύγχρονης εποχής, θέλουμε να κρατήσουμε ψηλά το πνεύμα ετούτου και εκείνου του πράγματος, και θέλουμε να δράσουμε στο πνεύμα του κινήματος μας: πόσο ακράδαντα και άμεμπτα ηχεί μέχρι τις κατώτερες βαθμίδες. Όλα τα υπόλοιπα, το καθημερινό έγκλημα ή η φιλόπονη μανία πρόσκτησης υλικών αγαθών, σε σύγκριση με το πνεύμα φαίνονται σαν κάτι ανομολόγητο, η βρομιά που ο Θεός απομακρύνει από τα νύχια των ποδιών του.
Όμως όταν το πνεύμα είναι μόνο του, ένα γυμνό ουσιαστικό, φαλακρό σαν φάντασμα που σου έρχεται να του δανείσεις ένα σεντόνι, ― πώς είναι τότε; Μπορεί κανείς να διαβάζει τους ποιητές, να μελετά τους φιλόσοφους, να αγοράζει πίνακες και να συζητά νύχτες ολόκληρες: όμως είναι πνεύμα αυτό που κερδίζει κανείς έτσι; Ας υποθέσουμε ότι το κερδίζει: έγινε όμως κτήμα του; Αυτό το πνεύμα είναι τόσο γερά δεμένο με την τυχαία μορφή της εμφάνισής του! Διαπερνά τον άνθρωπο που θέλει να το λάβει και αφήνει πίσω του μόνο λίγη ταραχή. Τι θα κάνουμε με όλο αυτό το πνεύμα; Αναπαράγεται διαρκώς πάνω σε βουνά χαρτιού, πέτρας και μουσαμά, λαμβάνοντας στην κυριολεξία αστρονομικές διαστάσεις, εξίσου αδιάκοπα λαμβάνεται και απολαμβάνεται με κατανάλωση τεράστιας ποσότητας νευρικής ενέργειας: αλλά τι απογίνεται μετά; Εξαφανίζεται σαν αυταπάτη; Διαλύεται σε μόρια; Εξαιρείται από τον γήινο νόμο της διατήρησης; Τα μόρια σκόνης που βυθίζονται μέσα μας και σιγά σιγά ηρεμούν είναι απειροελάχιστα σε σχέση με ό,τι αναλώθηκε. Προς τα πού, πού, τι είναι; Λέτε αν ξέραμε περισσότερο γι΄ αυτό, να έπεφτε στενόχωρη σιωπή γύρω από το ουσιαστικό «πνεύμα»;!
*
[Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ. Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας, πρώτη έκδοση, 1992.
