[…μονίμως ως τα αιώνια θύματα της Ιστορίας·
23/10/2025 § Σχολιάστε
The Arabs – a «Manufactured» People? [Lima Charlie News]
Πρόκειται για χώρες όπου οι δομές εξουσίας είναι είτε αρχαϊκές είτε μείγμα αρχαϊσμού και σταλινισμού. Πήραν ότι χειρότερο από τη Δύση και το κόλλησαν πάνω σε μια κοινωνία που από πολιτιστική άποψη είναι θρησκευτική.
Κ.Καστοριάδης: Ανάμεσα στο κενό της Δύσης και τον μύθο των Αράβων
«Από τη μια υπάρχει η τεράστια μυθοποίηση των Αράβων από τους ίδιους τους Άραβες, οι οποίοι αυτοπαρουσιάζονται μονίμως ως τα αιώνια θύματα της Ιστορίας. Στην πραγματικότητα, αν υπήρξε ένα κατακτητικό έθνος, από τον 7ο ως τον 11ο αιώνα, ήταν ακριβώς οι Άραβες. Οι Άραβες δεν είναι αυτοφυές είδος των βουνοπλαγιών του Άτλαντα στο Μαρόκο, ζούσαν στην Αραβία. Στην Αίγυπτο δεν υπάρχε ούτε ένας Άραβας. Η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα κατ’ αρχάς της κατάκτησης και του λίγο-πολύ αναγκαστικού εξισλαμισμού των υποταγμένων πληθυσμών, στη συνέχεια του επί αιώνες εποικισμού των Αράβων όχι από τους Ευρωπαίους μα από τους Τούρκους, και τέλος του δυτικού ημιαποικισμού για μια συγκριτικά πολύ μικρότερη περίοδο.
Και σε ποιά κατάσταση βρίσκονται σήμερα πολιτικά; Πρόκειται για χώρες όπου οι δομές εξουσίας είναι είτε αρχαϊκές είτε μείγμα αρχαϊσμού και σταλινισμού. Πήραν ότι χειρότερο από τη Δύση και το κόλλησαν πάνω σε μια κοινωνία που από πολιτιστική άποψη είναι θρησκευτική. Στίς κοινωνίες αυτές η θεοκρατία ποτέ δεν παρασαλεύτηκε: ποινικός κώδικας είναι το Κοράνι, ο νόμος δεν είναι αποτέλεσμα της βούλησης του έθνους, είναι ιερός. Το ίδιο το Κοράνι δεν είναι κείμενο, που αποκαλύφθηκε σε άνθρωπο, που γράφτηκε από ανθρώπινα χέρια. Είναι στην ουσία του θείο. Η βαθιά αυτή νοοτροπία διατηρείται,και αναζωπυρώνεται καθώς έρχεται αντιμέτωπη με τη νεότερη εποχή. Όμως τμήμα της νεωτερικότητας, είναι και τα χειραφετητικά κινήματα που σχηματίστηκαν για αιώνες στη Δύση. Χρειάστηκαν μακραίωνοι αγώνες για να επιτευχθεί ο χωρισμός του θρησκευτικού από το πολιτικό. Ανάλογο κίνημα δεν αναπτύχθηκε ποτέ στο Ισλάμ. Και το Ισλάμ έχει απέναντι του μια Δύση που επιβιώνει αναλώνοντας την κληρονομιά της, διατηρεί ένα φιλελεύθερο status quo, αλλά δεν δημιουργεί πια χειραφετητικές σημασίες. Αυτό που περίπου λέμε στους Άραβες είναι: πετάξτε το Κοράνι και αγοράστε βιντεοκλιπ της Μαντόνα. Και ταυτόχρονα τους πουλάμε Μιράζ με πίστωση…Είναι γνωστό πως για μια ολόκληρη περίοδο οι Άραβες ήταν πιο πολιτισμένοι από τους Δυτικούς. Έπειτα χάθηκαν. Εκείνο όμως που πήραν από την κληρονομία της αρχαιότητας δεν υπήρξε ποτέ πολιτικής υφής. Η πολιτική προβληματική των Ελλήνων, θεμελιακή για τη δημοκρατία, δεν γονιμοποίησε ούτε τους φιλοσόφους ούτε τις κοινωνίες των Αράβων».
[Συζήτηση με τον Edgar Moren, Le Monde 19 Μαρτίου 1991, και Κ.Καστοριάδης, Η άνοδος της ασημαντότητας, εκδόσεις Ύψιλον,μετάφραση Κ.Κουρεμένος, Αθήνα 2000, σελ.70 και σελ.75.
*
Ευχαριστώ τον φίλο Σπύρο Κουτρούλη >>> για την αντιγραφή.
◉
[Κατάρ·
22/10/2025 § Σχολιάστε
Ο Σαουδάραβας υπουργός Εξωτερικών αποκαλύπτει την υποστήριξη του Κατάρ στην τρομοκρατία
Όσοι γνωρίζουν την αγγλική, ας ακούσουν με προσοχή.
◉
[Η αντοχή της μνήμης: Από τον διωγμό στην επιβίωση·
17/10/2025 § Σχολιάστε
Ξυλογραφία του 1493 με την ιστορία του Σίμωνα του Τρέντου (1472-1475), ενός Ιταλού παιδιού του οποίου ο θάνατος αποδόθηκε στους ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας της πόλης, δηλαδή στους Εβραίους. πηγή: Antisemitic myths
Όταν βλέπω Εβραίους ή Ισραηλινούς, η σκέψη μου πηγαίνει όχι σε μια εθνικότητα ή σε ένα κράτος, αλλά σε μια ιστορία καταδίωξης. Αναρωτιέμαι από πόσες περιπέτειες, από πόσα ανθρωποκυνηγητά, από πόσα υπόγεια καταφύγια, πόσες εξορίες και σιωπές θα πέρασαν οι πρόγονοί τους για δύο χιλιάδες χρόνια; Η ίδια παρουσία τους καθαυτή αποτελεί μαρτυρία επιβίωσης. Κουβαλάει, ακόμη κι αν δεν το θέλει, τη μνήμη κάθε διωγμένου ανθρώπου.
Ο αντισημιτισμός δεν είναι μια «ιδέα» ή μια απλή προκατάληψη· είναι η πιο επίμονη μορφή πολιτισμικής ασθένειας της Ευρώπης. Από τα μεσαιωνικά πογκρόμ της Γερμανίας και της Πολωνίας μέχρι την Ισπανική Ιερά Εξέταση και τις διώξεις του 1492, από τη Βιέννη έως τη Βοημία των μισαλλόδοξων χριστιανών ηγεμόνων, η εβραϊκή ταυτότητα βρέθηκε υπό το βλέμμα της καχυποψίας. Ο Εβραίος δεν ήταν ποτέ απλώς ένας γείτονας ή ένας έμπορος· ήταν ο «άλλος» που λειτουργούσε ως καθρέφτης των φόβων και των ενοχών της Ευρώπης.
Η Ιστορία της Ευρώπης είναι η Ιστορία του διωγμού των Εβραίων. Και κάθε φορά που οι κοινωνίες βυθίζονταν στην κρίση, το φάντασμα του «εβραίου πρωταίτιου» επανερχόταν… Το αίμα του Άβελ αναμιγνυόταν με τις στάχτες του Άουσβιτς και το κίτρινο άστρο του Δαβίδ έγινε η τελική σφραγίδα ενός μίσους που είχε γεννηθεί αιώνες πριν. Ο αντισημιτισμός δεν είναι λοιπόν απλώς ένα ιστορικό παρελθόν: είναι μια διαρκής δοκιμασία της αντοχής της ηθικής του ανθρώπου.
Κι όμως, η ύπαρξη του Ισραήλ αποτελεί ένα είδος απάντησης σε αυτήν την ιστορική τραγωδία: την επιμονή ενός λαού να σταθεί όρθιος μέσα στον χρόνο. Πίσω από κάθε ισραηλινό διαβατήριο κρύβεται η ανάμνηση των καραβιών που δεν έγιναν δεκτά σε κανένα λιμάνι το 1939· πίσω από κάθε εβραϊκό οικογενειακό όνομα, ένας τόπος εξορίας, μια βίαιη έξοδος, ένας χαμένος στις διώξεις συγγενής ή πρόγονος.
Ο αντισημιτισμός, στην ουσία του, δεν είναι μίσος για τους Εβραίους· είναι μίσος για την ανθρώπινη συνείδηση που δεν ξεχνά. Ο Εβραίος, με την επιμονή του να θυμάται και να επιβιώνει, υπενθυμίζει στους λαούς της Ευρώπης αυτό που εκείνοι θα ήθελαν να ξεχάσουν: ότι η πρόοδος της Δύσης θεμελιώθηκε πολλές φορές πάνω στη στάχτη των θυμάτων της.
Κι έτσι, όταν βλέπω έναν Εβραίο, δεν βλέπω απλώς έναν άνθρωπο. Βλέπω ένα αρχαίο βλέμμα που διέσχισε τους αιώνες, κουβαλώντας μέσα του τη μνήμη του κακού που τον καταδίωκε και το πείσμα της θέλησής του για ζωή.
Και τότε σκέφτομαι πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, η Ιστορία έχει ακόμη ελπίδα να μην επαναληφθεί ως φάρσα.
✳︎
της φίλης Gisele Yashar >>>
αγριμολογος 