‘After Brexit, all of us who believe in the values and principles that the EU…’

27/06/2016 § Σχολιάστε

George Soros: Brexit and the Future of Europe

© Ian Gavan/Getty Images

© Ian Gavan/Getty Images

NEW YORK – Britain, I believe, had the best of all possible deals with the European Union, being a member of the common market without belonging to the euro and having secured a number of other opt-outs from EU rules. And yet that was not enough to stop the United Kingdom’s electorate from voting to leave. Why?
The answer could be seen in opinion polls in the months leading up to the “Brexit” referendum. The European migration crisis and the Brexit debate fed on each other. The “Leave” campaign exploited the deteriorating refugee situation – symbolized by frightening images of thousands of asylum-seekers concentrating in Calais, desperate to enter Britain by any means necessary – to stoke fear of “uncontrolled” immigration from other EU member states. And the European authorities delayed important decisions on refugee policy in order to avoid a negative effect on the British referendum vote, thereby perpetuating scenes of chaos like the one in Calais.
German Chancellor Angela Merkel’s decision to open her country’s doors wide to refugees was an inspiring gesture, but it was not properly thought out, because it ignored the pull factor. A sudden influx of asylum-seekers disrupted people in their everyday lives across the EU.
The lack of adequate controls, moreover, created panic, affecting everyone: the local population, the authorities in charge of public safety, and the refugees themselves. It has also paved the way for the rapid rise of xenophobic anti-European parties – such as the UK Independence Party, which spearheaded the Leave campaign – as national governments and European institutions seem incapable of handling the crisis.
Now the catastrophic scenario that many feared has materialized, making the disintegration of the EU practically irreversible. Britain eventually may or may not be relatively better off than other countries by leaving the EU, but its economy and people stand to suffer significantly in the short to medium term. The pound plunged to its lowest level in more than three decades immediately after the vote, and financial markets worldwide are likely to remain in turmoil as the long, complicated process of political and economic divorce from the EU is negotiated. The consequences for the real economy will be comparable only to the financial crisis of 2007-2008.
That process is sure to be fraught with further uncertainty and political risk, because what is at stake was never only some real or imaginary advantage for Britain, but the very survival of the European project. Brexit will open the floodgates for other anti-European forces within the Union. Indeed, no sooner was the referendum’s outcome announced than France’s National Front issued a call for “Frexit,” while Dutch populist Geert Wilders promoted “Nexit.”
Moreover, the UK itself may not survive. Scotland, which voted overwhelmingly to remain in the EU, can be expected to make another attempt to gain its independence, and some officials in Northern Ireland, where voters also backed Remain, have already called for unification with the Republic of Ireland.
The EU’s response to Brexit could well prove to be another pitfall. European leaders, eager to deter other member states from following suit, may be in no mood to offer the UK terms – particularly concerning access to Europe’s single market – that would soften the pain of leaving. With the EU accounting for half of British trade turnover, the impact on exporters could be devastating (despite a more competitive exchange rate). And, with financial institutions relocating their operations and staff to eurozone hubs in the coming years, the City of London (and London’s housing market) will not be spared the pain.
But the implications for Europe could be far worse. Tensions among member states have reached a breaking point, not only over refugees, but also as a result of exceptional strains between creditor and debtor countries within the eurozone. At the same time, weakened leaders in France and Germany are now squarely focused on domestic problems. In Italy, a 10% fall in the stock market following the Brexit vote clearly signals the country’s vulnerability to a full-blown banking crisis – which could well bring the populist Five Star Movement, which has just won the mayoralty in Rome, to power as early as next year.
None of this bodes well for a serious program of eurozone reform, which would have to include a genuine banking union, a limited fiscal union, and much stronger mechanisms of democratic accountability. And time is not on Europe’s side, as external pressures from the likes of Turkey and Russia – both of which are exploiting the discord to their advantage – compound Europe’s internal political strife.

That is where we are today. All of Europe, including Britain, would suffer from the loss of the common market and the loss of common values that the EU was designed to protect. Yet the EU truly has broken down and ceased to satisfy its citizens’ needs and aspirations. It is heading for a disorderly disintegration that will leave Europe worse off than where it would have been had the EU not been brought into existence.

But we must not give up. Admittedly, the EU is a flawed construction. After Brexit, all of us who believe in the values and principles that the EU was designed to uphold must band together to save it by thoroughly reconstructing it. I am convinced that as the consequences of Brexit unfold in the weeks and months ahead, more and more people will join us. 

©project-syndicate.org

P.S.: The underlining in the last paragraph is mine

Jo Cox: the latest victim of ‘patriotic’ scoundrels

17/06/2016 § Σχολιάστε

Pity
jo-cox

Patriotism is the last refuge of a scoundrel – Samuel Johnson. April 7, 1775

[…]Police confirmed that a man in his late 40s to early 50s nearby suffered slight injuries in the incident. They are also investigating reports that the suspect shouted “Britain first”, a possible reference to the far-right political party of that name, as he launched the attack. Police are understood to be talking to at least one witness who claimed to have heard the attacker shout the words, and the motivation for the incident will form part of their inquiry [The Guardian]

*

Κυβέρνηση: τα ΑΕΙ πίσω στο… προοδευτικό μέλλον του 1980

05/01/2016 § Σχολιάστε

panep-thessnikis

που είναι τα χρόνια εκείνα, που σέρναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα

Η κυβέρνηση επιχειρεί να γυρίσει πίσω τα πανεπιστήμια της χώρας, στον περασμένο αιώνα, τη δεκαετία του 1980, δρομολογώντας την κατάργηση της μεταρρύθμισης Διαμαντοπούλου: αποψιλώνονται οι αρμοδιότητες των Συμβουλίων Ιδρυμάτων, επιστρέφει η κομματικοποίηση στην πανεπιστημιακή διακυβέρνηση, παραμένουν «αιώνιοι» οι φοιτητές

Αποψη: Η Θεσσαλονίκη και η αντιμεταρρύθμιση στα ΑΕΙ
Του Γιάννη Μπουτάρη στην Καθημερινή

Ως δήμαρχος της Θεσσαλονίκης υπερασπίστηκα τη μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, διότι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη του ενός εκατομμυρίου δεν μπορεί να πετύχει όσο τα πανεπιστήμιά της καταδυναστεύονται από 4-1-16ένα αποτυχημένο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας. Και η κρίση έχει αναδείξει τον κομβικό ρόλο στην οικονομική παρακμή της Θεσσαλονίκης του μοντέλου διακυβέρνησης των ΑΕΙ, που εδραιώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Συγκεκριμένα, τα ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης, το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο της Μακεδονίας, εξαιτίας του αποτυχημένου μοντέλου διακυβέρνησής τους, που η σημερινή κυβέρνηση φιλοδοξεί να νεκραναστήσει, έχουν αποτύχει σε τρεις καίριους τομείς τα τελευταία τριάντα και πλέον χρόνια:

1. Απέτυχαν να διαδραματίσουν ρόλο καταλύτη στην αναδιαμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου της Μακεδονίας, από το οποίο εξαρτάται απόλυτα η ευμάρεια της Θεσσαλονίκης, μια που η σύνδεση της πανεπιστημιακής έρευνας με την παραγωγική διαδικασία υπήρξε ισχνότατη.

2. Απέτυχαν να δημιουργήσουν μια φιλοπρόοδη, ανοιχτών οριζόντων τοπική ηγεσία στελεχών, κεφαλαιούχων και πνευματικών ανθρώπων χωρίς την οποία η επιτυχής διεθνοποίηση της πόλης παραμένει ζητούμενο και η «συντηρητική Θεσσαλονίκη» παραμένει ακόμη μαζί μας.

3. Απέτυχαν να διεθνοποιήσουν την εκπαιδευτική τους δραστηριότητα, δεν μπόρεσαν δηλαδή να προσελκύσουν χιλιάδες αλλοδαπούς φοιτητές στη Θεσσαλονίκη, που θα είχαν αντίκτυπο στην οικονομία της πόλης ακόμη μεγαλύτερο του τουρισμού.

Η μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη μια εξωστρεφή συμμαχία που έχει όλα τα εχέγγυα να μετατρέψει αυτές τις αποτυχίες σε επιτυχίες, αποτελούμενη από διακεκριμένα μέλη των Συμβουλίων Ιδρυμάτων, τις νέες πρυτανικές αρχές, αλλά και τα συνδικαλιστικά όργανα του διδακτικού προσωπικού. Θέλω ιδιαίτερα να εξάρω την ανάληψη της προεδρίας του Συμβουλίου Ιδρύματος του ΑΠΘ από τον επιφανή κλασικιστή του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, Ρίτσαρντ Χάντερ, αλλά και τη συμμετοχή στα Συμβούλια Ιδρυμάτων του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας διακεκριμένων μελών της ελληνικής επιστημονικής διασποράς. Οι επιστήμονες αυτοί έχουν ασκήσει διαχειριστικές ευθύνες σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της αλλοδαπής, που χαρακτηρίζονται από υψηλό επίπεδο διοικητικής αποτελεσματικότητας και αυστηρές μορφές λογοδοσίας. Είναι σε θέση να προαγάγουν, μαζί με τους Θεσσαλονικείς συναδέλφους τους, τη γόνιμη συνεργασία με την επιχειρηματική κοινότητα, μια που στις χώρες όπου ευδοκιμεί η επιστημονική διασπορά μας, η συμβολή των πανεπιστημίων στην παραγωγή πλούτου συνιστά θεμέλιο της αναπτυξιακής διαδικασίας. Γνωρίζουν κάλλιστα πώς να προσελκύσουν αλλοδαπούς φοιτητές, διότι στα πανεπιστήμια του εξωτερικού οι αλλοδαποί φοιτητές αποτελούν σημαντική πηγή εσόδων και συστατικό στοιχείο του φοιτητικού βιώματος των γηγενών φοιτητών.

Η κρίση και οι εκφάνσεις της έχουν ενισχύσει την πεποίθησή μου πως η εξωστρεφής συμμαχία των ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης είναι καθοριστική για το μέλλον της πόλης. Τα περιβόητα capital controls επιτάχυναν την έξοδο επιχειρηματικών δραστηριοτήτων από τη Θεσσαλονίκη, και τη Μακεδονία γενικότερα, προς τη Βουλγαρία. Ανέδειξαν έτσι ότι το γειτονικό χαμηλό κόστος εργασίας, οι χαμηλές φορολογικές επιβαρύνσεις και η σχετική πολιτική σταθερότητα είναι ακαταμάχητα εάν εσύ στη χώρα σου και στην πόλη σου δεν διαθέτεις αντίβαρα. Και ποιο ισχυρότερο αντίβαρο για τη Θεσσαλονίκη από αναβαθμισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ικανά να προσδώσουν προστιθέμενη αξία στην τοπική παραγωγική διαδικασία; Εν τω μεταξύ, τα μικρά ιδιωτικά ιδρύματα της πόλης, τα κολέγια, έχουν ήδη τεκμηριώσει τις τεράστιες δυνατότητες για τα ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης, στην προσέλκυση αλλοδαπών φοιτητών. Ενα μόνο από αυτά τα κολέγια έφερε μέσω των αλλοδαπών φοιτητών του, το 2011 που κάναμε τη μέτρηση, τόσες διανυκτερεύσεις στη Θεσσαλονίκη όσοι οι επισκέπτες της πολυπληθέστερης χώρας των Βαλκανίων, της Ρουμανίας.

Ως δήμαρχος Θεσσαλονίκης, είμαι αποφασισμένος λοιπόν να δώσω μάχη όχι μόνο για την επιβίωση αυτής της εξωστρεφούς συμμαχίας στη διακυβέρνηση των ΑΕΙ της Θεσσαλονίκης, αλλά και για τη μελλοντική της εδραίωση και εμβάθυνση. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρότεινα και την καθιέρωση ενός τέλους εγγραφής, στα 500 ευρώ περίπου ετησίως για κάθε φοιτητή, που θα καθιστούσε την πλειοψηφία του φοιτητικού σώματος «ιδιοκτήτη» της αναβάθμισης του πανεπιστήμιου, ενεργό σύμμαχο της εξωστρεφούς συμμαχίας που περιέγραψα και πολέμιο των βανδαλισμών και της κομματικοποίησης, που ακόμη και σήμερα απαξιώνουν την εκπαίδευση των φοιτητών μας.

* Ο κ. Γ. Μπουτάρης είναι δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

©Καθημερινή

Μεταφυσικά ρουσφέτια

15/08/2015 § Σχολιάστε

post15.8.15

«Αν κάποιος κακομοίρης πει ότι είδε εξωγήινους ή ότι μας ψεκάζουν ή ότι ο Έλβις ζει θα φάει πολύ δούλεμα και πολλοί θα τον πουν τρελό. Από την άλλη αν κάποιος πει ότι μια μαυροφορεμένη Παναγιά ήρθε στο σπίτι του και του ζήτησε να πάει γονατιστός στην Τήνο (ή ότι είδε όραμα με άγιο ή ότι του μιλάει ο θεός) τότε εκεί αυτόματα μπαίνει στοπ στην κριτική… Εκεί απαιτεί και παίρνει τον ύψιστο σεβασμό.»

©Σπύρος Κιτσινέλης στο protagon
Η λέξη σεβασμός στην κοινωνία μας χρησιμοποιείται λανθασμένα κατά τη γνώμη μου, με αποτέλεσμα να λειτουργεί ως τροχοπέδη στην εξέλιξη και στην εποικοδομητική κριτική. Συνήθως με τη λέξη «σεβασμό» εννοούμε ότι κάποιες ιδέες και πρόσωπα δεν τα αγγίζουμε για κανένα λόγο, ώστε να μην θίξουμε και προσβάλλουμε εκείνους που τα σέβονται. Σεβασμός πρέπει να σημαίνει δικαίωμα και ελευθερία, αλλά όχι σιωπή και περιορισμός. Σέβομαι το δικαίωμα και την ελευθερία σου να πιστεύεις σε όποια μεταφυσική πεποίθηση θέλεις, αλλά διατηρώ και εγώ το δικαίωμα μου να το κριτικάρω και να το χαρακτηρίζω όπως θέλω. Σέβομαι το δικαίωμα και την ελευθερία σου να ακολουθείς παραδόσεις, αλλά διατηρώ και εγώ το δικαίωμα μου να αμφισβητώ την αξία τους ή να παλεύω για να τις αντικαταστήσω. Όταν καταλάβουμε ότι η λέξη σεβασμός σημαίνει δικαίωμα και ελευθερία έκφρασης, αλλά όχι σιωπή και λογοκρισία, τότε ίσως δούμε ωρίμανση της κοινωνίας σε κάποια θέματα. Κάνω αυτή την εισαγωγή διότι διανύουμε πάλι μέρες θρησκευτικής τρέλας και η γενική στάση του κόσμου είναι «Να σέβεσαι και να μην σχολιάζεις αρνητικά τα ιερά πιστεύω των άλλων». Θα ακούσεις επίσης για την «ανάγκη να πιστεύουν». Η ανάγκη μας όμως δεν είναι με το ζόρι η αλήθεια. Ίσα-ίσα το γεγονός ότι επικαλούμαστε προσωπικές ανάγκες δείχνει ακόμα περισσότερο ότι είναι δικό μας κατασκεύασμα αυτό που ισχυριζόμαστε.

Το διαδίκτυο θα γεμίσει εικόνες πιστών οι οποίοι γονατιστοί θα ανεβαίνουν τον δρόμο από το λιμάνι της Τήνου προς την εκκλησία της Παναγίας. Πολλοί θα έχουν μαζί τους παιδιά. Το μήνυμα κάθε τέτοιας εικόνας προς το παιδί είναι «Πέσε στα γόνατα παιδάκι μου γιατί αλλιώς η Παναγία δεν θα μας κάνει καλά… Τα κοιτάζει αυτά και αν θυμώσει, θα ασχοληθεί με άλλους και εμάς θα μας κρατήσει άρρωστους». Θεωρώ τα τάματα άκρως παράλογα και προσβλητικά. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου, σύμφωνα με τη UNICEF, ένα εκατομμύριο παιδιά πεθαίνουν την πρώτη μέρα της ζωής τους και 2,8 εκατομμύρια βρέφη πεθαίνουν στις κρίσιμες πρώτες 28 μέρες. Αυτές είναι ενοχλητικές λεπτομέρειες για τον πιστό που θεωρεί ότι ο παντοδύναμος θεός του θα ασχοληθεί μαζί του αν το ζητήσει πολύ και με εκκεντρικό τρόπο. Ο κάθε πιστός που κάνει τάμα στην Παναγία ή αλλού μας λέει στην ουσία πως ένας «άγιος» θα μπορούσε να βοηθήσει με το πρόβλημα σου (βασικά, γιατί να επιτρέψουν οι ορδές αγίων και οσίων να εμφανιστεί το πρόβλημα εξαρχής, αλλά το προσπερνάμε αυτό για να μη το ζορίζουμε πολύ το θέμα), αλλά δεν το κάνει παρά μόνο αν του τάξεις κάτι. Αυτό το μεταφυσικό ρουσφέτι το βρίσκω παράλογο, παράδοξο, προσβλητικό, αλαζονικό, φαντασιακό και αστείο. Όμως αποτελεί πιστεύω εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αν κάποιος κακομοίρης πει ότι είδε εξωγήινους ή ότι μας ψεκάζουν ή ότι ο Έλβις ζει θα φάει πολύ δούλεμα και πολλοί θα τον πουν τρελό. Από την άλλη αν κάποιος πει ότι μια μαυροφορεμένη Παναγιά ήρθε στο σπίτι του και του ζήτησε να πάει γονατιστός στην Τήνο (ή ότι είδε όραμα με άγιο ή ότι του μιλάει ο θεός) τότε εκεί αυτόματα μπαίνει στοπ στην κριτική… Εκεί απαιτεί και παίρνει τον ύψιστο σεβασμό. Μέχρι και πρωθυπουργοί μάς έχουν δώσει ανάλογες μαρτυρίες. Στις τριτοκοσμικές χώρες πιστεύουν σε μάγια, ξόρκια και βουντού και οι περισσότεροι Έλληνες τα βρίσκουν όλα αυτά αστεία. Δεν βρίσκουν όμως καθόλου αστεία τους αγιασμούς νερών, τα ξεματιάσματα, τα οράματα και τα μεταφυσικά ρουσφέτια. Όταν στη χώρα μας κυριαρχούν προλήψεις, τα μεταφυσικά και πολλά άλλα συναισθηματικής φύσης που βρίσκονται μακριά από τη λογική, τότε δεν πρέπει να αποτελεί καμιά έκπληξη ότι τα στοιχεία δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία σε κανένα πεδίο της δημόσιας ζωής. Η προσωπική άποψη και η υποκειμενική θεώρηση είναι σημαντικότερα πάντα και κάθε αυθαιρεσία έχει άσυλο για να μην χαλάσουν καρδιές.

Καμιά φορά φίλοι μου πιστοί με θεωρούν προκλητικό όταν κάνω αναφορές στα παράλογα και γελοία των θρησκειών και των μεταφυσικών ισχυρισμών. Πολύ θα ήθελα να τους ακούσω να κάνουν χρήση της λέξης «προκλητικός» όταν ακούνε μητροπολίτες (των οποίων τα χέρια φιλούν) να κάνουν κηρύγματα μίσους και ανοησίας ή όταν η εκκλησία διατηρεί εν μέσω κρίσης απίστευτα προνόμια. Εγώ είμαι ξεκάθαρος στην άποψή μου. Η κάθε θρησκεία είναι μια νοητική λοβοτομή για την συναισθηματική ανακούφιση από τους φόβους μας, αλλά και συμπληρωματική άσκηση εξουσίας. Πάντοτε και παντού. Δεν έχει σχέση ούτε με τη λογική ούτε με την ηθική. Η θρησκεία απαγορεύει και καθοδηγεί… Γεμίζει ενοχές και ξεχωρίζει τους ανθρώπους. Παίζει με τα πρωτόγονα ένστικτα. Θέλω οι άνθρωποι να απελευθερωθούν από τις θρησκείες και για να γίνει αυτό πρέπει να είμαστε αποφασιστικά επικριτικοί απέναντι στις μεταφυσικές αυθαιρεσίες του καθένα και απέναντι στον οποιοδήποτε απαιτεί η κάθε θρησκεία να γίνεται σεβαστή πάση θυσία. Ας παλέψουμε για να μπει τέλος στην τρέλα και στο παράλογο που όλοι οι θρήσκοι συντηρούν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Η απελευθέρωση μυαλού και καρδιάς από μπαμπούλες και παραμύθια θα είναι ένα βήμα προς ένα καλύτερο κόσμο.

Where Am I?

You are currently browsing the Reason category at αγριμολογος.