[μυστικό εργαστήρι του Θεού·
08/12/2023 § Σχολιάστε
Stefan Zweig (1881-1942)
«Πράγματα που κανονικά θα χρειάζονταν μέρες και μήνες για να γίνουν, ολοκληρώνονται σε λίγες μόνο στιγμές που καθορίζουν τα πάντα»
«Κανένας καλλιτέχνης δεν είναι καλλιτέχνης και τις είκοσι τέσσερις ώρες της καθημερινότητάς του. Το ουσιαστικό του έργο, αυτό που μένει, ολοκληρώνεται πάντοτε κατά τη διάρκεια των λιγοστών και σπάνιων στιγμών της έμπνευσης. Το ίδιο συμβαίνει και με την ιστορία, τη μεγαλύτερη ποιήτρια και καλλιτέχνιδα όλων των εποχών, τη σπουδαιότερη δημιουργό. Ακόμα κι εκεί, στο «μυστικό εργαστήρι του Θεού», όπως με δέος την αποκαλεί ο Γκαίτε, συμβαίνουν πολλά καθημερινά και ασήμαντα. Κι εκεί είναι σπάνιες οι στιγμές της έξαρσης, όπως και στην τέχνη, όπως και στη ζωή.
Τις περισσότερες φορές, ακούραστη κι επίμονη, η ιστορία δένει τον ένα κρίκο μετά τον άλλο, στην ατέλειωτη αλυσίδα των αιώνων. Το ένα γεγονός μετά το άλλο στην ακολουθία των χιλιετιών. Γιατί καθετί σπουδαίο χρειάζεται προετοιμασία. Χρόνο. Εξέλιξη.
Και κάθε φορά απαιτούνται εκατομμύρια άνθρωποι κοινοί και συνηθισμένοι για να έρθει στο κόσμο και μια μεγαλοφυΐα. Κάθε φορά πρέπει να περάσουν εκατομμύρια μονότονες ώρες, πριν σημάνει η αληθινή, η μεγάλη στιγμή.
Αν όμως γεννηθεί κάποιος μεγαλοφυής καλλιτέχνης, τότε ξεπερνά την εποχή του και το έργο του ζει για πάντα. Κι όταν σημαίνει η μεγάλη ιστορική στιγμή, τότε χαράσσεται η μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας για δεκαετίες ή για αιώνες.
Όπως ο ηλεκτρισμός της ατμόσφαιρας μαζεύεται στην άκρη του αλεξικέραυνου, έτσι και οι συνέπειες απειράριθμων γεγονότων συμπυκνώνονται στο μικρό διάστημα λίγων ωρών ή λίγων ημερών.
Πράγματα που κανονικά θα χρειάζονταν μέρες και μήνες για να γίνουν, ολοκληρώνονται σε λίγες μόνο στιγμές που καθορίζουν τα πάντα. Ένα ναι. Ένα όχι.
Μια στιγμή όλη κι όλη, που αποφασίζει για τη μοίρα και τη ζωή των μελλοντικών γενεών, προδιαγράφοντας τη ζωή ενός ανθρώπου, ενός λαού, ή ολόκληρης της ανθρωπότητας».
✳︎
[Απόσπασμα από το βιβλίο του Στέφαν Τσβάιχ, Οι μεγάλες στιγμές της ανθρωπότητας, εκδόσεις Πατάκη.
◉
[Ζήσε ολόκληρος·
06/12/2023 § Σχολιάστε
Γιώργος Σεφέρης (1900-1971)
Προσπάθησε, κάθε μέρα να θυμάσαι και να πραγματοποιείς τι πιστεύεις. Κι αν χρειαστεί κάποτε για τη ζωή σου, για το σκοπό της ζωής σου, να ξεχάσεις, να γυρίσεις πλευρό, ν’ ανασάνεις, τότε δοκίμασε να αφεθείς ολότελα, να ζήσεις τυφλός για κάποιο διάστημα. Ίσως η γαλήνη που γυρεύεις να βρίσκεται ακριβώς στην ισορροπία μιας τέτοιας θέσης και μιας τέτοιας άρσης. Ζήσε ολόκληρος.
Γράφω έχοντας μπροστά μου, πλαισιωμένην από το διχαλωτό κορμό μιας οξιάς, την καμπούρα μιας κορυφής του ανατολικού βουνού που σβήνει, δεξιά, στη θάλασσα, και κόβεται λίγο ψηλότερα, αριστερά, από τη δημοσιά που πηγαίνει στη Ζαγορά…
«Αυτό που είμαστε, ο Θεός μονάχα μπορεί να το συμπληρώσει.» Διάλογος ανάμεσα στον άνθρωπο (εμένα ο altra cosa) και τον άνθρωπο (ή ένα θεό)˙ αυτή η ακατάπαυτη συναλλαγή με τη θάλασσα, τα βουνά, το φως και τον αέρα.
Τα βουνά, το ένα μέσα στο άλλο, είναι σώματα που αγκαλιάζουνται, χύνουνται το ένα μέσα στο άλλο, προχωρούν και σε συμπληρώνουν. Το ίδιο με τη θάλασσα. Αυτό το καταπληκτικό πράγμα γίνεται. Αδύνατο να διατυπώσω καλύτερα τούτη την αποκάλυψη. Από εκεί και πέρα, αν είσαι ή όχι ένα πρόσωπο, δεν έχει καμιά σημασία. Ή: το πρόσωπο δεν είσαι πια εσύ, το πρόσωπο είναι εκεί. Αν μπορείς, το συμπληρώνεις. Αν μπορείς, κάνεις μια πράξη ιερή. Σ’ αυτό το σημείο, ευτυχία ή δυστυχία δε σημαίνουν τίποτε. Είναι μια πάλη που γίνεται σε άλλους τόπους. Διαστολή της ψυχής μέσα σ’ αυτό τον άλλο κόσμο.
✳︎
[Γιώργος Σεφέρης, Μέρες Ε’(1 Γενάρη 1945 – 19 Απρίλη 1951), εκδ. Ίκαρος.
Πηγή: www.doctv.gr
◉
[King Charles wore a tie with the Greek flag in his meeting with Sunak·
06/12/2023 § Σχολιάστε
“A picture is worth a thousand words,” says an old Chinese proverb, and as much as it is now considered a cliché in journalism, only this can describe the snapshot captured in Dubai during the Cop28 climate meeting with the tie with the Greek flag worn by King Charles III next to Rishi Sunak.
Just a few days after the uproar caused in Great Britain and Greece by Rishi Sunak’s unfair treatment of Kyriakos Mitsotakis, King Charles III appeared to take a stand by choosing an obvious message, perhaps much stronger than any statement.
In particular, King Charles, who is in Dubai for the World Climate Summit during COP28, had a short meeting with Rishi Sunak. Nothing surprising, one would say, since there are dozens of leaders worldwide at this meeting. [greekcitytimes.com]
✳︎
◉
[η ανοχή στην επαναστατική βία και τις κυνικές αποφάσεις της «Επανάστασης»·
04/12/2023 § Σχολιάστε
Η ΑΓΑΠΗ ΣΚΟΝΗ ΚΑΙ Τ’ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΠΝΟΣ
Το όπιο των διανοουμένων και το νόημα της Ιστορίας
Στη σταλινική φιλοσοφία, το «προνομιακό» ή «τελικό» στάδιο, η τελευταία φάση εξέλιξης και πολιτικής προόδου, δεν καταλήγει σε μια ιδανική κατάσταση αλλά οδηγεί συμβατικά και κοινότυπα γεγονότα. Στα μάτια των ορθόδοξων, όταν ένα κομμουνιστικό κόμμα καταλάβει την εξουσία επέρχεται το αναγκαίο πολιτικό ρήγμα, το σχίσμα, είναι το σημείο καμπής που οδηγεί στην αταξική κοινωνία. (Raymond Aron, The Opium of the Intellectuals, page 156). Στην πραγματικότητα δεν εφαρμόζεται καμία ουσιαστική αλλαγή, οι ίδιες αναγκαιότητες συσσώρευσης πλούτου, ανισοτήτων στις αμοιβές, κίνητρα και πειθαρχικά μέτρα συνεχίζουν να υπάρχουν και να κυριαρχούν και μετά την «επανάσταση». Όμως η ιδεολογική ορθοδοξία όλες αυτές οι κατάρες του βιομηχανικού πολιτισμού αλλάζουν νόημα, καθώς πλέον κυριαρχεί το προλεταριάτο και οικοδομείται ο σοσιαλισμός.
Ταυτίζοντας το ιδανικό και το ιστορικό γεγονός με τον στόχο που είναι «ιερός και επερχόμενος», το ιδεολογικό ιερατείο και οι κομματικοί πιστοί απορρίπτουν μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού τους κανόνες, τα ιδανικά και τη «συσσωρευμένη ιστορική σοφία» που οι ανά τον κόσμο και τους αιώνες ηγέτες αξιοποιούν για να περιορίσουν τα ατομικά πάθη και τους εγωισμούς προς όφελος του κοινού καλού και της συλλογικής ευημερίας. Οι θιασώτες του Σταλινισμού σταδιακά αλλά μεθοδικά θέτουν στο πολιτικό περιθώριο τη συνταγματική διακυβέρνηση, τις νομικές εγγυήσεις και τη διάκριση των εξουσιών, όλο το ιστορικό οικοδόμημα του πολιτικού πολιτισμού που δημιουργήθηκε ανά τους αιώνες, με στόχο την επιβολή της νέας μεσσιανικής πολιτικής ορθοδοξίας.
Το «ιερατείο και οι πιστοί» αποδέχονται την ύπαρξη και τη λειτουργία του ολοκληρωτικού και απολυταρχικού, αυταρχικού κράτους στην υπηρεσία της «Επανάστασης». Δεν ενδιαφέρονται ούτε για τον πολιτικό πλουραλισμό, ούτε για τα διαφορετικά ανεξάρτητα κόμματα, ούτε για τις αυτόνομες εργατικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις. Δεν εναντιώνονται ούτε σε δικηγόρους που τρομοκρατούν τους πελάτες τους, ούτε σε δικαστές που εξαναγκάζουν κατηγορούμενους να ομολογήσουν εγκλήματα αποκυήματα φαντασίας. Για τους ιδεολογικά ορθόδοξους, η «φιλελεύθερη δικαιοσύνη» εφαρμόζει άδικους νόμους, ενώ η «επαναστατική δικαιοσύνη» παράγει ριζικές λύσεις σχετικά με το πρόβλημα της «πολιτικής συνύπαρξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης».
Οι ηγέτες που δεν ισχυρίζονται ότι είναι αυθεντίες και προφήτες, και δεν υποστηρίζουν ότι κατέχουν την ιστορική αλήθεια, ούτε ότι γνωρίζουν τον τελευταίο λόγο της ιστορίας, διστάζουν να αναλάβουν ευθύνες και να εφαρμόσουν πολιτικές με στόχο που θα επιφέρει υψηλό κόστος, είτε σε υλικό επίπεδο είτε σε ανθρώπινες ζωές. Αντίθετα το «πολιτικό ιερατείο και οι πιστοί» δεν έχουν αναστολές και δισταγμούς, η πολιτική στόχευση «αγιάζει τα επαναστατικά μέσα» και τις παράπλευρες απώλειες. Βαθιά ηθικιστές όσων αφορά το επαναστατικό παρών, το πολιτικό και κομματικό ιερατείο και οι πιστοί σε επίπεδο δράσης είναι βαθιά κυνικοί και αμοραλιστές.
Οι διανοούμενοι της «επανάστασης» διαμαρτύρονται κατά της αστυνομικής βίας, κατά του απάνθρωπου ρυθμού της βιομηχανικής παραγωγής και της αυστηρότητας των «δικαστηρίων του αστικού καθεστώτος» για τις εκτελέσεις κρατουμένων των οποίων η ενοχή «δεν έχει αποδειχθεί ατράνταχτα». Κριτήριο για την επαναστατική δικαιοσύνη είναι ένας απόλυτος και ασυμβίβαστος «εξανθρωπισμός» που μόνον αυτός μπορεί να σβήσει την «ακόρεστη δίψα για δικαιοσύνη». Από τη στιγμή όμως που ο διανοούμενος θα αποφασίσει να αποδείξει την πίστη του στο κόμμα, το οποίο είναι εχθρικό όπως και αυτό στη καθεστηκυία τάξη, αποφασίζει να ανεχθεί και να συγχωρήσει την επαναστατική βία και τις κυνικές αποφάσεις της «Επανάστασης», όλα όσα δηλαδή μέχρι τώρα αποδοκίμαζε και καταδίκαζε. «Τα επαναστατικά μυθεύματα γεφυρώνουν το χάσμα μεταξύ ηθικής αδιαλλαξίας και τρομοκρατίας». Με πρόσχημα την προσπάθεια για ανακάλυψη του νοήματος της ιστορίας οι αναπόφευκτοι περιορισμοί σκέψης και δράσης καταβαραθρώνονται. (Raymond Aron – The Opium of the Intellectuals).
✳︎
©Δημήτρης Θωμάς ―meaculpa.gr
◉
Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]
αγριμολογος 