[Charlie Parker and…
19/09/2025 § Σχολιάστε
Το Charlie Parker Quintet ήταν ένα από σημαντικότερα σχήματα της bebop εποχής στη δεκαετία του 1940 και 1950. Ο Charlie «Bird» Parker (άλτο σαξόφωνο) θεωρείται από τους πιο καινοτόμους και επιδραστικούς μουσικούς της τζαζ, και τα διάφορα κουιντέτα του αποτέλεσαν «σχολείο» για πολλούς νεότερους μουσικούς, ακόμα και σήμερα.
Το ύφος του Charlie «Bird» Parker κυριάρχησε κυρίως στα τέλη της δεκαετίας ’40 – αρχές ’50 και το ύφος του Bebop χαρακτηρίζεται από έντονους ρυθμούς, περίπλοκες αρμονίες, αυτοσχεδιασμούς υψηλής τεχνικής. Το Jazz Quintet συνήθως αποτελούνταν από πέντε όργανα: άλτο σαξόφωνο (Parker), τρομπέτα, πιάνο, κοντραμπάσο και ντραμς.
Στα Κουιντέτα του Charlie Parker συμμετείχαν κορυφαίοι (διαχρονικοί πλέον) μουσικοί τζαζίστες της εποχής, όπως οι: Miles Davis (τρομπέτα), Dizzy Gillespie (τρομπέτα, σε πρώιμες εμφανίσεις), Red Rodney (τρομπέτα), Max Roach (ντραμς), Bud Powell ή Al Haig (πιάνο), Tommy Potter ή Curley Russell (μπάσο)
Το κουιντέτο του Parker σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή, διαμόρφωσε τον ήχο της bebop, και επηρέασε για πάντα την Υψηλή τέχνη της ποιοτικής μουσικής.
Ανέδειξε νέες φόρμες και νέους δρόμους αυτοσχεδιασμού. Ανέδειξε τη τζαζ στη κατεύθυνση «Υψηλή τέχνη», πέρα από την ψυχαγωγία. Επηρέασε καθοριστικά μουσικούς όπως τον Miles Davis και τον Max Roach, που αργότερα άφησαν τη δική τους σφραγίδα στην ιστορία της τζαζ.
Εμβληματικές ηχογραφήσεις: Ko-Ko (1945), Moose the Mooche (1946), Now’s the Time (1945), Billie’s Bounce (1945) και Donna Lee (1947).
Ενδεικτικά ακούστε το Moose the Mooche >>> και το Donna Lee >>>
◉
[το ανθρώπινο πλάσμα το απλό που μας παραδώσαν οι καιροί·
19/09/2025 § Σχολιάστε
Δ.Ι.Αντωνίου 1906-1994
[Ω, πες μου αν δεν πιστεύεις]
Ω, πες μου αν δεν πιστεύεις ακόμη τα φαντάσματα!
τ’ άλογα που έχουν φτερά για παραμυθένιους τόπους,
τις μάγισσες με βότανα για το θάνατο και την αγάπη
και το ανθρώπινο πλάσμα το απλό που μας παραδώσαν οι καιροί·
τα μαλλιά του ήταν ο ήλιος για το σκοτεινό μας πύργο.
Mα τί λέω! Eσύ δεν είσαι ξανθή και τώρα
όταν σε κοιτάζω είσαι η νύχτα μου
έτσι για να σου πω απόψε:
Eδώ ‘μαι, αφού το θέλησες
όλος για να υπάρχω μ’ εσένα·
δες αυτό το χέρι κρατάει
στον αγώνα του τη μοίρα
τα βουνά μετατοπίζει
κι άστρα παιγνίδια στα χέρια σου απιθώνει…
*
[από τα Ποιήματα, Eρμής 1998 –snhell.gr
◉
[στο πιο αθώο, στο πιο φιλντισένιο φιλί·
18/09/2025 § Σχολιάστε
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου 1931- 1996
Δελφίνια
Τα φώτα της Kαστέλλας τρέμουν μέσα στα δάκρυά σου, Πρίγκηπα
οι λόφοι πεθαίνουν πριν από μας, και τα έλη δε θα στεγνώσουν με σένα
όλα είναι μοντέρνα και όψιμα προς τη Γλυφάδα, όλα κατάφωτα
στην ψίχα της νύχτας, σχεδόν ανέλπιδα μπορείς να πεις
Kι όμως τα δάκρυα τρέχουνε τώρα ασυγκράτητα
η σκληράδα στο μοντέρνο γυαλί γίνεται όαση από ατμό και νεύρα
από ανταύγειες μιας διάρκειας που υπάρχει μόνο για σε
ανάμεσα σε μιαν αγάπη και σ’ ένα παγωμένο γιαπί
Θλιμμένος γυρίζω καθώς σουρουπώνει στο Mόλυβο
και στις ακρογιαλιές όπου έσυρες τα μαλλιά σου στις θερμασμένες
—–πισίνες και στα παλιά αρχοντικά
και στα τερατουργήματα κάποιας απλοϊκής καρδιάς καθώς βλασταίνει
—–στο πιο αθώο, στο πιο φιλντισένιο φιλί
γιατί η ανεύθυνη λέξη σου ούτε καν γράφτηκε μα θα γραφτεί
Άρχοντα. Πέφτει η νύχτα στη θάλασσα κι όλα είναι λίγα.
H ελπίδα μου είσαι, ένα θρύψαλο λύπης για μένα
*
[από το Ωδές στον Πρίγκηπα, Ύψιλον 1991
◉
[κανένας ήλιος δεν φωτίζει το λίγο όσο η φυσιογνωμία·
17/09/2025 § Σχολιάστε
Julie Mehretu, “Untitled 2”, 1999. Mixed media on canvas. Installation view, Art Basel 2024. Courtesy Julie Mehretu and White Cube.
οι παρομοιώσεις ξεκινάνε μόνες τους μέσα στο γυαλί, κι είναι γλυκές. απέξω όμως επεμβαίνουν οι μεγάλοι, τις κάνουν να φαίνονται προσωπικές (όπως είναι), τις γονατίζουν. καμιά παρομοίωση δεν γλυτώνει, κανένας ήλιος δεν φωτίζει το λίγο όσο η φυσιογνωμία, καμιά κοπέλα δεν είναι αιχμάλωτη όσο τα λουλούδια. να σταματήσετε, να σταματήσετε, κακοί συγγραφείς.
*
[Σωτήρης Κακίσης, Συσκευή του νεκρού ανθρώπου, εκδόσεις Ερατώ 1984
αγριμολογος 