Ζητήματα ελευθερίας

✾

H ©Γεωργία Κανελλοπούλου στο facebook

Η Asmaa al-Ghoul είναι φεμινίστρια στη Γάζα. Άρα, είναι γενναία. Γεννήθηκε το 1982 σε μουσουλμανική οικογένεια και είναι δημοσιογράφος και μπλόγκερ. Έγινε γνωστή από ένα ανοιχτό γράμμα που έγραψε κάποια στιγμή, με τίτλο: «Αυτή είναι η χώρα που θέλουμε, θείε;». (Οι θείοι της ήταν στη χαμάς στην πρώτη ιντιφάντα.)

Λόγω της κριτικής στάσης της απέναντι στη χαμάς, την έχουν στο παρελθόν φυλακίσει. Το 2009 τη συνέλαβε η θρησκευτική αστυνομία γιατί περπατούσε στην παραλία με ακάλυπτα τα μαλλιά της, και με άντρες φίλους, που δεν ήταν δηλαδή συγγενείς της. Το 2011 την έδειραν σε διαδήλωση, και λίγο μετά τη συνέλαβαν και τη βασάνισαν, μαζί με άλλες δημοσιογράφους. Πλέον, γράφει, έχει γίνει τρομερά σπάνιο να βλέπεις γυναίκες χωρίς κάλυψη, και έχει επιβληθεί το χιτζάμπ στα σχολεία και στα δικαστήρια, η πολυγαμία (των αντρών) έχει αυξηθεί, και έχει απαγορευτεί στις γυναίκες να χορεύουν, από το 2009 και πάμε προς το χειρότερο. Οι γυναίκες δεν μπορούν να πάρουν μέρος σε αθλητικούς αγώνες ή να κολυμπήσουν μαζί με άντρες ή να κάτσουν σε μοτοποδήλατο. Και ο φόβος μεγαλώνει εφόσον πλέον εκτός από τις δικαστικές ποινές έχει αυξηθεί η βία στο δρόμο κατά των «ανήθικων» γυναικών και οι απειλές από τους ακραίους ισλαμιστές.

Οι πιο πολλοί, όταν ακούνε Γάζα, φέρνουν στο μυαλό τους ισραηλινή βιαιότητα, ενώ όταν ακούνε Χαμάς φέρνουν στο μυαλό τους αντίσταση με κόκκινα γαρύφαλλα στην ισραηλινή βιαιότητα. Ο καθένας βεβαίως μπορεί να φέρνει στο μυαλό του ό,τι θέλει. Πάντως, το βιβλίο της γενναίας Asmaa al-Ghoul (μην το ψάξετε στα ελληνικά, δεν υπάρχει, πάντως ο αγγλικός του τίτλος είναι ‘A Rebel in Gaza: Behind the Lines of the Arab Spring, One Woman’s Story) δίνει μια άλλη πτυχή της κατάστασης, σε όποιον θέλει να τη δει: δείχνει πώς διάολο είναι να ζεις στη Γάζα, δηλαδή σε ένα μονοκομματικό, θρησκευτικό κράτος.

✾

Αυθαιρεσία XXXXI

©Stratos Fountoulis, Baker Street Subway St., London

Άκου τώρα προσεκτικά τις τελευταίες προσευχές, εν τω μεταξύ εγώ πάω να ζεστάνω το αυτοκινήτο. Απόψε θα κάνεις την τελευταία σου έξοδο. Το βάδισμά σου θα είναι ανυπόμονο, θα τρέμει στο σκοτάδι, θα με ρωτάς για τα σχέδια του ανύπαρκτου μέλλοντός σου. Ευτυχώς έχεις προμηθευτεί εγχειρίδιο μαθημάτων αστρολογίας και θα το γνωρίσεις με εγκυρότητα. Θα ξαναρχίσεις τα χάπια. Θα παρομοιάσεις τη ζωή σου με τηλεοπτικές εικόνες που θα σου κάνουν το μέλλον λιγότερο επώδυνο. Μην ξεχάσεις το καλαμάκι μέσα στο σελοφάν. Πιες ένα ποτήρι παγωμένο γάλα.

Μπράβο.

✻

διαβάστε τις «αυθαιρεσίες»

©Rebecca Horn -Work on Paper/acrylic and pencil on paper
207.0 x 175.0 Size (cm), courtesy: Sean Kelly, New York

Ας έχουν κάποιοι στο νού τους, πριν βγάλουν τα όποια συμπεράσματά τους, ότι η χώρα μας, δεν κήρυξε πόλεμο εναντίον κ α ν ε ν ό ς φτωχού πρόσφυγα ή μετανάστη. Η χώρα μας επίσης δεν κήρυξε πόλεμο εναντίον καμίας χώρα. Δέχεται έναν ιδιότυπο, εκβιαστικό πόλεμο με ασπίδα άμαχους και φτωχούς-θύματα πολέμων και ‘δραπέτες’ από χώρες κοινωνικής ανέχειας και φτώχειας για μια καλύτερη ζωή, που χρησιμοποιεί η γείτονα χώρα.

Και ερωτώ, εάν η χώρα μας, αφήσει αμέτρητες αυτές ορδές (αργότερα θα γίνουν εκατοντάδες χιλιάδες) προσφύγων/μεταναστών που κυριολεκτικά σπρώχνονται απροκάλυπτα από την Τουρκία προς τα σύνορά μας, όλοι αυτοί Πού θα πάνε, ποιοί θα τους δεχτούν, αφού ξέρουμε και είναι γνωστό ότι οι άλλες γειτονικές χώρες στα βορειο-δυτικά μας έχουν τα σύνορά τους κλειστά;

Καμία σοβαρή, ρεαλιστική πρόταση δεν υπάρχει από όλους τους ψευτο-ανθρωπιστές, όποια παραταξιακή σημαία και αν υπηρετούν ή δεν υπηρετούν. Ανάμεσά σε όλους αυτούς βρίσκονται και γνήσιοι, ρομαντικοί ανθρωπιστές, που συμπονούν τους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας, με τους τελευταίους μοιράζομαι, τα ίδια ακριβώς αισθήματα.

Η χώρα μας όμως δεν είναι ο Θύτης και δέχεται εισβολή.

Και πρέπει η εισβολή αυτή να αποτραπεί.

___

ΥΓ: Η εισβολή που δεχόμαστε, δεν δικαιολογεί το μίσος των ακροδεξιών και φασιστών που χαίρονται ζητώντας να βουλιάζουν οι βάρκες στο Αιγαίο και να αφήνονται να πνιγούν οι ναυαγοί. Άλλο φύλακας των συνόρων και άλλο στυγνός δολοφόνος αμάχων. 

Κώστας Ταχτσής (1927-1988)

✿

Δεν ήρθα εδώ για να θαυμάσω, σαν ένας ξένος
όσα δεν είναι πια δικά μας. Είδα
παρέες που ανηφόριζαν κρατώντας ανεμώνες
κι ήρθα να κόψω λίγες. Κι έτσι
απ’ ανεμώνη σ’ ανεμώνη, σχεδόν τυχαία, είδα
να ξεπροβάλλουν μπρός μου ένα-ένα, όλα
όσα απόμειναν ανάμεσα στα πεύκα και στις ελιές…
κι όταν πια μάζεψα τις ανεμώνες, όσες μπορούσε να κρατήσ’ η φούχτα μου
κάθησα, έξω απ’ τα ερείπια, και κοίταζα
δειλά, τους νέους π[ου πέταγαν τους αετούς…

✿