🤡 οι ρουβίκωνες με ταξί ·
08/02/2020 § Σχολιάστε
Κατόπιν συνεννόησης με τον τότε πρόεδρο της Βουλής
Νίκο Βούτση και τον τότε αναπληρωτή υπουργό Νίκο Τόσκα
Ζήτησαν στο περιπολικό να τους επιστρέψουν και μάλιστα στη Βουλή
[26.07.2017] Κωμικοτραγικές καταστάσεις εκτυλίχθηκαν χθες το μεσημέρι σε Βουλή και ΓΑΔΑ με αφορμή την εισβολή μελών της αναρχικής ομάδας «Ρουβίκωνας» στο Περιστύλιο του Κοινοβουλίου. Αστυνομικοί που ενεπλάκησαν άμεσα στη διαχείριση του περιστατικού και άλλοι που παρακολουθούσαν μέσω ασυρμάτου τις εξελίξεις περιγράφουν στην «Κ» πρωτοφανή περιστατικά, που πυροδότησαν αιχμηρά σχόλια και ειρωνικά χαμόγελα στο εσωτερικό του σώματος. Ενδεικτικά, ενώ με εντολή του γενικού αστυνομικού διευθυντή Αττικής Αλκιβιάδη Ασημακόπουλου κάποια μέλη της αναρχικής ομάδας προσήχθησαν και μεταφέρονταν στη ΓΑΔΑ με περιπολικά της Αμεσης Δράσης, στο ύψος της αμερικανικής πρεσβείας το κέντρο επιχειρήσεων έδωσε εντολή οι προσαχθέντες να αφεθούν ελεύθεροι και μάλιστα, ζητήθηκε από τα πληρώματα της Αμεσης Δράσης να μεταφέρουν τα μέλη του «Ρουβίκωνα» πίσω στο σημείο απ’ όπου τα είχαν προσαγάγει.
Η ειδοποίηση
Μάρτυρες των χθεσινών γεγονότων περιγράφουν στην «Κ» ότι το κέντρο επιχειρήσεων της ΓΑΔΑ ειδοποιήθηκε για την εισβολή μελών του «Ρουβίκωνα» στο περιστύλιο της Βουλής από τον επικεφαλής διμοιρίας της ΥΜΕΤ, που βρισκόταν μερικά μέτρα μακριά από την πλαϊνή είσοδο του Κοινοβουλίου, έξω από το θέατρο «Τζένη Καρέζη». «Μπήκαν άτομα στη Βουλή, επιθυμείτε συλλήψεις;» φέρεται να ρώτησε μέσω ασυρμάτου. Επειτα από σιγή διάρκειας ενός – δύο λεπτών, οι επικεφαλής της ΓΑΔΑ ανταποκρίθηκαν και ζήτησαν την προσαγωγή των αντιεξουσιαστών.
Πράγματι, οι άνδρες της ΥΜΕΤ συνεπικουρούμενοι από αστυνομικούς του Κοινοβουλίου περικύκλωσαν τα 16 μέλη του «Ρουβίκωνα» και περίμεναν νέες εντολές. «Εχω εγκλωβίσει τα άτομα» διαβίβασε ο διμοιρίτης στο κέντρο, που με τη σειρά του απάντησε: «Στέλνουμε σταθμούς (σ.σ. περιπολικά της Αμεσης Δράσης) για να τους παραλάβουν». Πράγματι, τα δύο πρώτα περιπολικά της Αμεσης Δράσης έφτασαν ακαριαία στο σημείο και παρέλαβαν τέσσερα μέλη του «Ρουβίκωνα» προκειμένου να τα προσαγάγουν στη ΓΑΔΑ.
Νέα δεδομένα
Στη διάρκεια της διαδρομής, ωστόσο, προέκυψαν νέα δεδομένα. Οι αστυνομικοί που βρίσκονταν στο σημείο ενημερώθηκαν –πάλι μέσω ασυρμάτου– ότι ο φρούραρχος του Κοινοβουλίου, κατόπιν συνεννόησής του με τον πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση και τον αναπληρωτή υπουργό Νίκο Τόσκα ζήτησε να μη γίνουν προσαγωγές, παρά να καταγραφούν τα στοιχεία των αναρχικών και να αφεθούν ελεύθεροι. «Είναι εντολή της ΓΑΔΑ να γίνουν προσαγωγές» ανταπάντησε το κέντρο επιχειρήσεων, κλείνοντας με τη φράση «παρακαλώ αναμείνατε». Eνα – δύο λεπτά μετά και ενώ προφανώς είχαν ολοκληρωθεί οι απαιτούμενες συνεννοήσεις και διαβουλεύσεις, η ΓΑΔΑ επανήλθε: «Καλώς, ας γίνει καταγραφή των 16 αναρχικών και ας αφεθούν ελεύθεροι». Τα πληρώματα των δύο περιπολικών της Aμεσης Δράσης διατάχθηκαν να επιστρέψουν τους προσαχθέντες στη Βουλή, ενώ από τους αστυνομικούς της ΥΜΕΤ ζητήθηκε να μείνουν στο προαύλιο της Βουλής έως ότου αποχωρήσουν ανά δύο για λόγους… ασφαλείας τα μέλη του «Ρουβίκωνα».
#RIP – Kirk Douglas (1916 – 05.02.2020)
06/02/2020 § Σχολιάστε
103 years old
getty images
Kirk Douglas, original name Issur Danielovitch, also called Izzy Demsky, (born December 9, 1916, Amsterdam, New York, U.S. —died February 5, 2020, Los Angeles, California ), American film actor and producer best known for his portrayals of resolute, emotionally charged heroes and antiheroes.
The son of Russian Jewish immigrants, he was born Issur Danielovitch and later became known as Izzy Demsky before taking the stage name Kirk Douglas. He worked as an usher, a bellhop, a waiter, and a professional wrestler while attending St. Lawrence University in Canton, New York (B.A., 1939) and the American Academy of Dramatic Art (1939–41) in New York City. He played mostly minor roles on Broadway before and soon after service in the U.S. Navy (1943–44) and then was drawn to Hollywood. After his first film, The Strange Love of Martha Ivers (1946) with Barbara Stanwyck, Douglas played supporting roles in several notable films, including Out of the Past(1947), Mourning Becomes Electra (1947), and I Walk Alone (1948). He emerged as a star with an Oscar-nominated performance as a ruthless boxer in Champion (1949). In this film, Douglas established a screen persona of a cocky, intense, self-absorbed individual. His on-screen charismamade him an audience favourite despite numerous such roles in which he portrayed men with an abundance of tragic flaws. “I’ve made a career of playing sons-of-bitches,” he once said.
A robust, athletic man with a distinctive, much-imitated voice and a deeply cleft chin, Douglas worked with several renowned directors on some of the most highly regarded films of the 1950s. He portrayed a self-destructive jazz musician, loosely based on cornetist Bix Beiderbecke, in Michael Curtiz’s Young Man with a Horn (1950); an unscrupulous reporter who attempts to capitalize on real-life tragedy in Billy Wilder’s Ace in the Hole (1951, also released as The Big Carnival); a western marshal consumed with guilt over his father’s death in Raoul Walsh’s Along the Great Divide (1951); and a volatile and vengeful cop in William Wyler’s Detective Story (1951). He was cast as a corrupt motion-picture executive in Vincente Minnelli’s The Bad and the Beautiful(1952), and the performance earned Douglas his second Oscar nomination. One of Douglas’s most memorable performances was also one of his most atypical: his intense portrayal of tormented genius Vincent van Gogh in Minnelli’s Lust for Life (1956) earned another Oscar nomination.
*
More at britannica.com
Kirk Douglas (1916-2020) | In Memoriam
[Περί Εκτρώσεων: χ€στήκαμ€ν κι η βάρκα γ€ρν€ι για ό,τι λ€ι η Μ€γάλη Κ€ρδοφόρα €πιχ€ίρηση ·
05/02/2020 § Σχολιάστε
Ζητήματα Ελευθερίας: Η Ιερά Σύνοδος πήρε, λ έ ε ι, επίσημα θέση
για το θέμα των εκτρώσεων και θεωρεί (λέει) την εκουσία έκτρωση ως φόνο (λέει) και δεν την αποδέχεται.
Λοιπόν χ€στήκαμεν κι η βάρκα γ€ρν€ι
Μας ανακοίνωσε η γνωστή Μεγάλη Κερδοφόρα Επιχείρηση προχθές:
«Η Ιερά Σύνοδος λαβούσα υπ’ όψη της τα εσχάτως ανακύψαντα επί του θέματος των εκτρώσεων και βασιζομένη επί της αγίας Γραφής και της Ιεράς Παραδόσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού εκφράζει την θεολογικήν αυτής θέσιν περί του εμβρύου ως πλήρους και ακεραίου ανθρώπου από της στιγμής της συλλήψεώς του γι’ αυτό και θεωρεί την εκουσία έκτρωση ως φόνο και δεν την αποδέχεται.«
Και πάλι Χ€στήκαμεν.
***
Διαβάστε: >>>Τα Άπαντα της Μεγάλης Επιχείρησης >>>
[Ένα βιβλίο στο κομοδίνο ·
04/02/2020 § Σχολιάστε
Αλμπέρ Καμύ, Ο επαναστατημένος άνθρωπος,
μτφρ. Νίκη Καρακίτσου-Dougé, Μαρία Κασαμπάλογλου-Roblin, Πατάκη, Αθήνα 2013, σελ. 504
του Στράτου Φουντούλη
Ο επαναστατημένος άνθρωπος του Αλμπέρ Καμύ αναπαύεται τον τελευταίο καιρό μονίμως στο κομοδίνο μου. Ίσως φταίνε οι καιροί όπου πολλά διαψεύστηκαν και συνεχίζουν να διαψεύδονται. Οι άλλοτε κραταιοί ιδεολογικοί μύθοι κατέρρευσαν μαζί με τα όνειρα πολλών από εμάς. Κάποτε, στη νιότη, κουβαλάγαμε τον ενθουσιασμό και τη βεβαιότητα του αλάθητου μιας θεωρίας και πράξης υποταγμένη σε μια αμείλικτη, επιβαλλόμενη όπως αποδείχτηκε ―και όχι μόνο από τον Καμύ― «ιστορικότητα». Ίσως γιατί από το πόνημα αυτό αναδύονται επίμονα σκέψεις και ψίθυροι αμφισβητήσεων μέσω ενός εργάτη της γραφής μιας απαράμιλλης ευγένειας. Στην ομιλία του κατά την απονομή Νόμπελ το 1957 αναφέρει: «Η ευγένεια του επαγγέλματός μας θα έχει πάντα τις ρίζες της στις δυο δυσβάσταχτες υποχρεώσεις: την άρνηση να πει ψέματα για κάτι που γνωρίζει και την αντίσταση στην καταπίεση» και το μάτι τρεμοπαίζει στις σελίδες όπου συναντά κανείς σκέψεις αυτονόητα (;) πια· επίκαιρες: «Το εργατικό κίνημα έζησε μέχρι σήμερα βασισμένο πάνω στη βεβαιότητα μιας επανάστασης, που τα γεγονότα δεν έπαψαν να διαψεύδουν και που είναι καιρός πλέον να καταγγείλουμε ήρεμα το ψέμα της». Πόσοι από εμάς 2-3 δεκαετίες μετά τα λεγόμενα του Καμύ ξοδέψαμε νιάτα ιδρώτα αγωνία· κυρίως, πολύτιμο χρόνο, για να μάθουμε στο τέλος κάτι το οποίο ενδόμυχα υποψιαζόμασταν και να γυρίσουμε οδυνηρά πίσω στη δεκαετία του ’50 και των συμπερασμάτων του Καμύ ότι «Κάθε επαναστάτης γίνεται τελικά καταπιεστής ή αιρετικός». Σε όλο το βιβλίο ο συγγραφέας μιλά με τρυφερότητα απέναντι στην ανθρώπινη ζωή, το ίδιο κάνει όταν αναφέρεται στους αναρχικούς μιας ουτοπίας που πλήρωσαν με τη ζωή τους στέλνοντας το μήνυμα-υπόσχεση μιας αιώνιας αξίας· ταυτόχρονα, μιλά με περιφρόνηση για τις υποσχέσεις περί ενός μελλοντικού «παραδείσου»· μας προσφέρει γλαφυρά τον αποτροπιασμό του για τους κατηχητές του που επιβάλλουν την υποταγή της ατομικής ζωής του καθενός, στο όνομα μιας αυθαίρετης «ιστορικής αναγκαιότητας». Περνά από κόσκινο ―καταγγέλλοντας― τους διάφορους Νετσάγιεφ· τον επιφανή μπολσεβίκο και ίνδαλμα του Λένιν, Πιοτρ Τκάσεφ, για την πρότασή του να εξοντωθούν όλοι οι άνω των 25 ετών Ρώσοι που δεν δύνανται να δεχτούν τις «νέες ιδέες» του Κόμματος.
Ο Καμύ αναλύει τους τρεις τελευταίους αιώνες κυρίως, την επανάσταση και την εξέγερση του ανθρώπου. Καυτηριάζει Χίτλερ και Μουσολίνι, όπου ο πρώτος υπογράμμιζε: «όταν η φυλή διατρέχει τον κίνδυνο της καταπίεσης… τότε το θέμα της νομιμότητας παίζει δεύτερο ρόλο», και ο δεύτερος: «τίποτα εκτός Κράτους, ενάντια στο Κράτος. Όλα στο Κράτος, για το Κράτος, μέσα στο Κράτος» […] «Όλες οι σύγχρονες επαναστάσεις κατέληξαν στην ενίσχυση του Κράτους. Το 1789 φέρνει τον Ναπολέοντα, το 1848 τον Ναπολέοντα Γ’, το 1917 τον Στάλιν, οι ιταλικές ταραχές του 1920 τον Μουσολίνι, η δημοκρατία της Βαϊμάρης τον Χίτλερ» Η ανθρώπινη τυφλή εμπιστοσύνη και η εγκατάλειψη προς ένα ουτοπικό πολλά υποσχόμενο μέλλον μετατρέπει πολύτιμες ανθρώπινες ζωές σε άβουλα πιόνια. Ας δούμε τώρα ένα οδυνηρό συμπέρασμα στη σ. 339, που δεν έχει χάσει την αξία του: «Αλλά τα θύματα δεν θα είναι πια εδώ για να κρίνουν. Για το θύμα, το παρόν είναι η μόνη αξία, η εξέγερση η μόνη δράση. Για να υπάρχει μεσσιανισμός, πρέπει να διαμορφωθεί ενάντια στα θύματα. Πιθανόν να μην το ήθελε ο Μαρξ, εδώ όμως βρίσκεται η ευθύνη του που πρέπει να εξεταστεί ότι δικαιώνει, στο όνομα της επανάστασης, την αιματηρή από δω και πέρα πάλη ενάντια σε όλες τις μορφές εξέγερσης».
Το αυτονόητο σήμερα δεν ήταν αυτονόητο στη δεκαετία του ’50. Ο Καμύ με το βιβλίο του αυτό έζησε την απομόνωση. Ένα κοινό κείμενο των Μερλώ-Ποντύ και Σαρτρ το 1950 που εξυμνούσε τα σταλινικά στρατόπεδα διότι θεωρούσαν τη Σοβιετική Ένωση προστάτη του διεθνούς προλεταριάτου και όποιος τα κατάγγελλε τασσόταν αυτομάτως στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών εγκλημάτων του καπιταλισμού και άλλα παρόμοια κείμενα, η ζωντανή πραγματικότητα τα πέταξε στο καλάθι των αχρήστων. Κανείς δεν τα διαβάζει πλέον στα σοβαρά.
Αντιθέτως τα κείμενα του «αφελή» Αλμπέρ Καμύ στέκουν σήμερα φωτεινός φάρος ελευθερίας κι ανθρωπισμού. Δικαιωμένα. Επίκαιρα.
*
© Στράτος Φουντούλης
[Α’ δημοσίευση στο «Εντευκτήριο» 18.10.2015
αγριμολογος 