[ο κορονοϊός ήρθε γιατί είμαστε κακοί κι αμαρτωλοί ·
28/02/2020 § Σχολιάστε
Ο Κύπριος Μητροπολίτης Μόρφου:
«Αποτέλεσμα αμαρτίας και κακίας ο κορωνοϊός»
ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΑΣΤΡΟΠΕΛΕΚΙΑ
Masturbation goes cloud
Ξαναχτύπησε ο Μητροπολίτης Μόρφου, Νεόφυτος αναφερόμενος στο κορωνοϊό ανέφερε πως είναι αποτέλεσμα αμαρτίας και κακίας των Μεγάλων Δυνάμεων μεταξύ τους, αλλά και όλων των ανθρώπων.
Ο Μητροπολίτης Μόρφου, σε ομιλία του την περασμένη Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία στο Νικητά είπε πως οι γιατροί και οι νοσοκόμοι είναι οι πιο επικίνδυνοι να κολλήσουν και διερωτήθηκε αν θα κάνουν το καθήκον τους η εάν θα φοβηθούν, τονίζοντας ότι ο Χριστιανός θα πρέπει να είναι έτοιμος να πεθάνει και για τον θεό του και για την πατρίδα.
[Γεώργιος Σουρῆς: Εἰς τὰ θεμέλια τοῦ φρενοκομείου ·
27/02/2020 § Σχολιάστε
(Τὸ φρενοκομεῖο χτίστηκε μὲ κληροδότημα τοῦ Χίου
φιλάνθρωπου Τζωρτζῆ Δρομοκαΐτη (ποὺ πέθανε τὸ
1880) ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κοντὰ στὴ Μονὴ Δαφνίου,
γι᾿ αὐτὸ πολλοὶ τὸ λένε καὶ «Δαφνί». Ὁ Σουρῆς δὲν
ἄφησε τὴν εὐκαιρία ποὺ τοῦ ῾δινε τὸ γεγονὸς καὶ τὸ
…καυτηρίασε δεόντως… Ἀπρίλης 1884)
Ὢ Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν… Ὢ εὐτυχὴς ἡμέρα!
Ὤ! τώρα πρέπει ὁ καθεὶς τοῦ Ἄστεως πολίτης
νὰ βάλει στὸ μπαλκόνι τοῦ μιὰ κόκκινη παντιέρα
μὲ μιὰ χρυσὴν ἐπιγραφὴ «Ζωρζὴς Δρομοκαΐτης».
Ναί! τώρα πρέπει στολισμὸς μὲ δάφνες καὶ μυρσίνες,
ναί! τώρα πρέπουν κανονιές, φανάρια καὶ ρετσίνες.
Φρενοκομεῖο κτίζεται καὶ στὴ σοφὴν Ἑλλάδα!
ἄ! ὁ Θεὸς ἐφώτισε τὸν Χιώτη τὸν Ζωρζὴ
καὶ τώρα μέσα στοῦ Δαφνιοῦ τὴ τόση πρασινάδα
θὰ βρίσκουμε παρηγοριὰ κι ἡ μνήμη του θὰ ζεῖ.
Ὢ μέγα εὐεργέτημα τῶν εὐεργετημάτων!
Ὢ μόνον οἰκοδόμημα τῶν οἰκοδομημάτων!
Θέλει λαμπρὸν Μαυσώλειον αὐτὸς ὁ κληροδότης,
παιάνας κι ἀποθέωσιν εἰς τρίτους οὐρανούς!…
Εὑρέθη μὲς στοὺς Χιώτηδες, μὲ γνώση κι ἕνας Χιώτης,
κι ἐσκέφθη ὁ μεγάλος του καὶ πρακτικός του νοῦς
πῶς μέσα στὴν Ἑλλάδα μας ποὺ πλημμυροῦν τὰ φῶτα,
Φρενοκομεῖον ἔπρεπε νὰ γίνει πρῶτα-πρῶτα.
Γιάννης Δάλλας (1924 – σήμερα 24.02.2020)
24/02/2020 § Σχολιάστε
Ο ΧΡΟΝΟΣ
τα πένθιμα εμβόλια
Ξημέρωνε μ’ ένα φως που γλιστρούσε σαν κρέπι κι άφηνε
ξέσκεπες οροφές και πλατείες
κι ύστερα μ’ ένα στρας ουράνιου τόξου που άστραφτε σαν να
δρεπάνιζε ως πέρα τον ορίζοντα
αρχίζοντας απ’ τον αυχένα της απέναντι πλαγιάς –
Το φως έπεφτε τώρα κάθετα στην πολιτεία και χαράζοντας
από ψηλά το δέρμα της
ο χρόνος βυρσοδέψης το άφηνε να πέφτει αθόρυβα στα πόδια
μας σε ραβδωτές λωρίδες
Τότε καθένας έσκυβε και παίρνοντας πειθήνια τη ζέβρα του
τη φόραγε κατάσαρκα σαν ισοβίτης
