αγριμολογος

Τι συνήθεια κι αυτή να θεοποιεί κανείς τα μουσικά του είδωλα τοποθετώντας τα στις παρυφές του Ολύμπου όταν φεύγουν απ’ τη ζωή. Δεν κατάλαβα ποτέ το λόγο, μιλώ ιδιαιτέρως για τα μουσικά είδωλα του κοινού τα οποία προβιβάζονται (μέσω του νου των ανθρώπων), σε φιλόσοφους, πολιτικούς επιστήμονες και σε άλλου είδους «οραματιστές» υψίστων… ιδανικών. Όσο ζούσαν ήταν παρά απλοί -καλοί, μέτριοι ή κακοί, αδιάφορο- μουσικοί, συνθέτες ή τραγουδοποιοί, τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.

Μάλλον είμαι κουτός, κι ελπίζω να παραμείνω ως τέτοιος.

[αλλοτινά: Μοναστηράκι, 1950 ·

06/01/2020 § Σχολιάστε

λόγω νόστου, του αθεράπευτου, και για εποχές που ουδέποτε ζήσαμε…

Από το facebook: Παλιες φωτογραφιες της Ελλάδας- Old photos from Greece

δείτε όλα τα «αλλοτινά«

[η φτωχή σας Μαριάνα δεν αντέχει άλλο, τελειώνοντας το γράμμα αυτό λιποθυμάει ·

05/01/2020 § Σχολιάστε

Υπό του Gabriel de Lavergne, υποκόμη του Guilleragues (1628-1723)

[…]βγαίνω όσο μπορώ λιγότερο απ’ το δωμάτιο μου, όπου με είχατε επισκεφτεί τόσες φορές, και μένω να κοιτάζω αδιάκοπα τον πορτρέτο σας, που είναι για μένα χίλιες φορές πιο πολύτιμο απ’ τη ζωή μου. Αυτό μου δίνει λίγη χαρά, αλλά με γεμίζει και λύπη στη σκέψη πως μπορεί και να μη σας ξαναδώ ποτέ· γιατί όμως να μπορεί και να μη σας ξαναδώ ποτέ; Μ’ έχετε εγκαταλείψει για πάντα; Βρίσκομαι σε απελπισία, η φτωχή σας Μαριάνα δεν αντέχει άλλο, τελειώνοντας το γράμμα αυτό λιποθυμάει. Αντίο, αντίο, λυπηθείτε με.

*
[από το βιβλίο του Guilleragues, Ερωτικές επιστολές Πορτογαλίδας μοναχής, εκδόσεις Άγρα 2010