[η αντίφαση ως λογική διαδικασία·
06/12/2025 § Σχολιάστε
2. Cogito
‘στορίες
Ντεκάρτ: «Όλα υπό διερεύνηση-αμφιβάλλω για όλα» -και έρχεται τώρα –τι τώρα, εδώ και πολλούς αιώνες η τέχνη, εισαγάγωντας την αντίφαση ως λογική διαδικασία, διεκδικώντας το αποκλειστικό προνόμιο της αντινομίας προς όφελος του πολιτισμού και· εν μέσω της δυναμικής του παρόντος, θεμελιώνει τον δικό Της αποκλειστικά κόσμο, δηλαδή έναν κόσμο άλλον από αυτόν που εντάσσεται στην κριτική επιστήμη της ιστορίας· μας εισαγάγει σε ένα πνεύμα/κόσμο που θέτει -έχοντας συνείδηση της ικανότητάς Της- συνεχώς ερωτήματα, αφήνοντας μας· μια διφορούμενη εκκρεμότητα σε απαντήσεις, και οριστικές λύσεις. Αυτό συμβαίνει, όπως γνωρίζετε, με τον «Οδυσσέα», αλλά, και ως γνωστόν, στην «Αναζήτηση του χαμένου χρόνου», διότι τέχνη ήταν και είναι πάντα αναζήτηση, με ή χωρίς πυξίδα. Cogito λοιπόν.
Όσο περισσότερο οι εκφρασμένες σκέψεις είναι άγνωστες μεταξύ τους, όσο περισσότερο έχουν κρατηθεί χωριστά, τόσο πιο οικεία είναι η γραπτή τους σχέση. Η τυχόν ευτυχής σύζευξή τους, ισούται με την ισχύ τους. Αυτή τους η… ανομοιογένειά ορισμένες φορές αποδεικνύεται πλέον του δέοντος εκθαμβωτική. Εκπλήσσει και μαγεύει.
Ας πάρουμε τον συμπαθή μανάβη της γειτονιάς μου. Τις προάλλες αναποδογύρισε τη σακούλα την οποία μόλις είχε γεμίσει η αφεντιά μου από μήλα και· προς μεγάλη μου έκπληξη, αντί για μήλα, τα οποία ε γ ώ ο ίδιος επαναλαμβάνω είχα γεμίσει τη χάρτινη σακούλα, εντούτοις με το αναποδογύρισμά της· αντί των μήλων, ο πάγκος γέμισε από δεκάδες χρωματιστά μολύβια. Έμεινα άφωνος. Προσπάθησε να μου δικαιολογήσει το «συμβάν», λέγοντάς μου ότι χτες δεν είχε προλάβει να ολοκληρώσει το ζωγραφικό του έργο διότι, λόγω κάποιων ιδιαίτερων περιστάσεων, υποχρεώθηκε να μείνει αρκετές ώρες ανάσκελα, γυμνός κι ακίνητος στον καναπέ, κρατώντας στον δεξί του χέρι ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.
Δεν ξέρω εάν εσάς, σας εκπλήσσει η προαναφερόμενη, το λιγότερο αλλόκοτη εμπειρία μου με τον μανάβη-ταχυδακτυλουργό. Εάν επιπλέον έχετε την νοσηρή άποψη ότι αυτά που αραδιάζω εδώ ως σκέψεις, φαίνονται παραλόγως άστοχα ή άσχετα με την τρέχουσα κοινή λογική, τότε ως απάντηση, υποχρεούμαι να απελευθερώσω εδώ μιαν άποψη του Καμύ βγαλμένη από την «Πτώση», αραδιάζοντάς την και εγώ με τη σειρά μου στον δικό σας, προσωπικό πάγκο:
«[…] Εγώ δεν ήμουν φτιαγμένος από τόσο καλό υλικό ώστε να συγχωρώ τις προσβολές, αλλά πάντως τις ξεχνούσα στο τέλος. Και κάποιοι άνθρωποι που περίμεναν ότι θα τους μισούσα, έβλεπαν έκπληκτοι να τους χαιρετώ στο δρόμο μ’ ένα πλατύ χαμόγελο. Ανάλογα τότε με τον χαρακτήρα τους, θαύμαζαν τη μεγαλοψυχία μου ή σχολίαζαν με οίκτο τη δουλοπρέπειά μου, δίχως να σκέπτονται ότι ο λόγος ήταν πολύ πιο απλός: είχα ξεχάσει ακόμη και τ’ όνομά τους.»
Σημειώστε το.
*
Α’ δημοσίευση 07/10/2015
[η φωτογραφία «Druivenfeest (γιορτή σταφυλιού), Hoeilaart 2013» είναι του αγριμολόγου.
[‘στορίες]
◉
[Ιμάμης: «Το πέος όταν βρίσκεται σε στύση δείχνει προς τον παράδεισο, προκαλείται από τις παρθένες…»·
03/12/2025 § Σχολιάστε
Μετανοείτε.
◉
[αντιεμβολιαστές: δημαγωγοί, ιεροκήρυκες, ισλαμιστές, οικοφρικιά, ανόητοι και αμόρφωτοι·
02/12/2025 § Σχολιάστε
Επιστήμη
Λεβιάθαν* για εμβολιασμούς
Ο άνθρωπος είναι κοινωνική οντότητα αλλά βιολογικό οικοσύστημα. Το σώμα του περιέχει 30 τρισεκατομμύρια ανθρώπινα κύτταρα και άλλα τόσα βακτηρίδια, μύκητες και ιούς, βάρους 200 γραμμαρίων. Το ανοσοποιητικό σύστημα κρατά υπό έλεγχο 1.400 είδη παθογόνων μικροβίων τα οποία, αν διαταραχθεί η ισορροπία του οικοσυστήματος από εισβολή ή εσωτερική αδυναμία, προκαλούν ασθένειες ή και θάνατο. Οταν το ανοσοποιητικό σύστημα αδυνατεί να νικήσει τον εισβολέα, χρειάζεται τεχνητή ενίσχυση.
Η μεταφυσική αναγορεύει το σώμα σε ναό της ψυχής αλλά στην πραγματικότητα η ιερότητα απουσιάζει αφού πρόκειται για χημικό μηχανισμό. Αποτελεσματικό, καθότι προϊόν εξέλιξης, αλλά και μεταφορέα μικροβίων. Οταν τα πράγματα ζορίζουν, π.χ. από μια ισχυρή επιδημία, πολλοί άνθρωποι υποκύπτουν. Το είδος μας έχει πολλαπλασιασθεί στον πλανήτη, σχηματίζει πυκνούς πληθυσμούς που, επιπλέον, μετακινούνται συνεχώς, μεταφέροντας τα μικρόβια παντού, με αποτέλεσμα οι επιδημίες να γίνουν ευκολότερες. Μόνον η τεχνολογία προστατεύει αποτελεσματικά, αφού τα εμβόλια αναλαμβάνουν με μεγάλη επιτυχία τη ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Οι ανεμβολίαστοι βλάπτουν τον εαυτό τους αλλά διευκολύνουν και τη μετάδοση των μικροβίων, προκαλώντας νόσηση ή και θάνατο στους άλλους. Το αντιεμβολιαστικό κίνημα ευθύνεται για βαριές και θανατηφόρες σωματικές βλάβες εκ προμελέτης. Στους φανατικούς αντιεμβολιαστές περιλαμβάνονται δημαγωγοί, ιεροκήρυκες, ισλαμιστές, οικοφρικιά, ανόητοι και αμόρφωτοι. Αλλοι πάλι διστάζουν ή αρνούνται τον εμβολιασμό διότι φοβούνται την υψηλή τεχνολογία, τον υλισμό της Χημείας, την κερδοσκοπία των φαρμακευτικών εταιρειών, τον Δυτικό ιμπεριαλισμό, την επέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή κ.λπ. Σημαντικό ρόλο παίζουν και ελαφρόμυαλοι γιατροί που φέρουν βαριά ευθύνη όταν παρεμποδίζουν ή δεν συνιστούν τον εμβολιασμό.
Η συντριπτική πλειονότητα των επιστημόνων θεωρεί τα εμβόλια γενικά ασφαλή και αποτελεσματικά, την δε αποφυγή εμβολιασμού επικίνδυνη. Σήμερα στην Ελλάδα, η σχετική αμέλεια είναι πολύ συνηθισμένη. Το κράτος οφείλει να ενημερώνει τακτικά, να ωθεί επιτακτικά τους πολίτες, να τιμωρεί τους αρνητές. Σοβαρές έρευνες, δημοσιευμένες στα πιο έγκυρα επιστημονικά περιοδικά, δείχνουν ότι πολλά εκατομμύρια θάνατοι από Covid αποφεύχθηκαν χάρη σε εμβολιασμό. Ειδικότερα, τα εμβόλια mRNA αποδεικνύεται ότι είχαν και παράπλευρες ευεργετικές συνέπειες σε καρδιοαγγειακά προβλήματα και καρκίνους. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί τον αντιεμβολιασμό μία από τις κορυφαίες απειλές για την υγεία.
Για να ζήσουν οι άνθρωποι κοντά ο ένας στον άλλον, με ασφάλεια, ειρήνη και ευημερία, πρέπει να αυτοδεσμεύονται σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο. Οταν δεν το κάνουν, απαιτείται ένας δίκαιος και αποτελεσματικός Λεβιάθαν, που θα ρυθμίζει το κοινωνικό σύνολο, θα διαμορφώνει και θα επιβάλλει κανόνες, θα χρησιμοποιεί αποτελεσματικά εργαλεία και στοχευμένες τιμωρίες. Μπορεί να είναι ένας απόλυτος άρχων ή εκλεγμένοι αντιπρόσωποι ή κάποιο άλλο σύστημα που θα κάνει την απαραίτητη δουλειά. Αυτή η επινόηση του Τόμας Χομπς, ορθολογιστή και υλιστή, προδρόμου του Διαφωτισμού, θεμελίωσε τη νεωτερική πολιτική φιλοσοφία, απαντώντας στο θεμελιώδες κοινωνικό ζήτημα. Φυσικά, η θέση αυτή είναι αντιπαθής, δεν κολακεύει την ανθρώπινη φύση, καθότι δεν λαϊκίζει. Εφόσον όμως οι άνθρωποι δεν είναι πλήρως ικανοί να αυτοοργανωθούν σε μια λειτουργική κοινωνία ούτε έχουν ειδικές γνώσεις για την αντιμετώπιση δύσκολων προβλημάτων, χρειάζεται να παραδίδουν ένα μέρος της ελευθερίας σε επαΐοντες, ώστε να διασώσουν τη ζωή τους, και να απολαύσουν την υπόλοιπη ελευθερία τους.
*
[©Κίμων Χατζημπίρος, καθηγητής Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου ―Τα Νέα 15/11/25
_____
[*] Το Λεβιάθαν είναι ένα θαλάσσιο τέρας που αναφέρεται έξι φορές στην Παλαιά Διαθήκη. Πρόκειται για ένα είδος γιγάντιου φιδιού ή κροκοδείλου. Ο μύθος λέει ότι ο Θεός έφτιαξε ένα αρσενικό και ένα θηλυκό λεβιάθαν, αλλά σκότωσε το θηλυκό γιατί οι απόγονοί τους θα κυρίευαν τον κόσμο. Σύμφωνα με τον μύθο, μόνο το στόμα του είναι όσο ένα γήπεδο ποδοσφαίρου (αφού μπορεί να καταπιεί ένα καράβι σαράντα μέτρων) ―wikipedia.
◉
[Μικράν, μικράν, κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι·
28/11/2025 § Σχολιάστε
Κώστας Καρυωτάκης (1896-1928)
Εις Ανδρέαν Κάλβον
Ω μεγάλε Ζακύνθιε,
των ωδών σου τα μέτρα,
υψηλά, σοβαρά,
τους αγώνες εκάλυπτον
εκτεταμένους.
Της δουλείας τα βάρβαρα
σκοτάδια κατεξέσχισεν,
όταν εγράφη πύρινος,
η αστραπή των όπλων
(και η αρετή σου).
Ως ήλιος, αναβάν
τον Όλυμπον, εστάθη
πάνω εις γυμνά χωράφια,
εις ανθισμένα ερείπια,
γνώριμον κλέος.
Αλλά το θείον έναυσμα
η φωνή σου δεν είναι
τώρα πλέον. Μας έρχεται
μακρινός και παράταιρος
ήχος τυμπάνου.
Ολόκληρος αιών,
χείμαρρος, την Ελλάδα,
ταραγμένος, εσάρωσεν
από τα ιδανικά σου,
την οικουμένην.
Κράτει λοιπόν, ω γέροντα,
την επιτύμβιον πλάκα.
Το πεπαλαιωμένον σου
τραγούδι κράτει. Φύγε,
παραίτησόν μας.
Ή, αν προτιμάς, εξύμνησον
αντίς γεγυμνωμένων
ξιφών, όσα μαστίγια
προς θρίαμβον επισείονται
των καφενείων.
Ίππους δεν επιβαίνουσι,
αμή την εξουσίαν
και του λαού τον τράχηλον,
ιδού, μάχονται οι ήρωες
μέσα εις τα ντάνσιγκ.
Τις δάφνες του Σαγγάριου
η Ελευθερία φορέσασα,
γοργά από μίαν χείρα
σ’ άλλην περνά και σύρεται,
δούλη στρατώνος.
Καθώς, όταν την εύκολον
λείαν αποκομίσει,
φεύγει, διστάζει, κι έπειτα
σε μια γραμμήν ελίσσεται
πλήθος μυρμήγκων,
μεγάλα προπορεύονται
έντομα, μέγα φέροντα
βάρος, ακολουθούσι,
με φορτίο ελαφρότερο,
μικρότερα άλλα,
και δε βλέπουν στο πλάγι τους
το παιδάκι που στέκει
να γελά τον αγώνα των,
και δεν βλέπουν ότι ύψωσε
τώρα το πέλμα —
ούτω την χώρα νέμεται
η στρατιά της ήττης,
του λαού την απόφασιν,
άτεγκτον, φοβεράν,
περιφρονούσα.
Αλλά τί λέγω; Θρήνησε,
θρήνησε την πατρίδα,
νεκράν όπου σκυλεύουν
αλλοφρονούντα τέκνα της,
ω Ανδρέα Κάλβε.
Μικράν, μικράν, κατάπτυστον
ψυχήν έχουν αι μάζαι,
ιδιοτελή καρδίαν,
και παρειάν αναίσθητον
εις τους κολάφους.
