αγριμολογος

Ορισμένες παρουσίες του Αγίου Νεκταρίνι Ευταπόλεως

Αμέτρητα θαύματα γίνονταν από τότε (όταν ζούσε). Δαιμονισμένοι λυτρώνονταν, άρρωστοι θεραπεύονταν, χίλια δυο. Τα μαθαίναμε όλοι οι Βαιγινήτες και σταυροκοπιόμασταν. Πολλά, πολλά… Μόνο που τον έβλεπες, αισθανόσουνα πως ήταν θαυματουργός. Γαλήνια η μορφή του. Πράος, γλυκός. Άνθρωπος με πνεύμα Θεού.

«Τρέχω στο κελί του Αγίου Νεκταρίνι. Μόλις μπήκα στην τραπεζαρία του, βλέπω την εσωτερική πόρτα ανοιχτή. Αυτό που αντίκρισα στη συνέχεια – όπως θα καταλάβετε με άφησε άναυδη. Με γέμισε θαυμασμό. Ο Άγιος δεν πατούσε στο πάτωμα! Στεκότανε στον αέρα, δύο σπιθαμές πάνω από το έδαφος! Τα χέρια του ήσαν υψωμένα προς το εικονοστάσιο του, στην Μαναγία και προσευχόταν. Το πρόσωπό του είχε υποστεί μιαν αλλοίωση. Πρόσωπο Αγίου. Όταν είδα αυτό το θαύμα, συγκινήθηκα βαθύτατα…

Όταν γύρισα το 1920 από τη Μικρασιατική οπισθοχώρηση, έμαθα πως λίγες ημέρες πριν, μια φτωχιά γυναίκα πήγε ξυπόλητη στο μοναστήρι. Μόλις την είδε ο Άγιος, έβγαλε τις παντόφλες του και τις έδωσε. Ύστερα από λίγο, πήγε μα άλλη φτωχιά που πείναγε. Λέει τότε ο Άγιος στις Γερόντισσες:

– Δώστε της να φάει.

– Δεν έχουμε τίποτα, Παναγιότατε, εκτός από λιγοστό ψωμάκι.

– Να το δώσετε αμέσως τους είπε… κι έχει ο Θεός!…

Το πρωί, να΄σου ένας πλούσιος με δύο γαϊδουράκια, φορτωμένα ρύζι, ζάχαρη, μακαρόνια, αλεύρι. Δωρεά στη μονή. Το ξέρω, γιατί βοήθησα στο ξεφόρτωμα. Θυμάμαι, γύρισε ο Άγιος εκείνη τη στιγμή και λέει με σημασία στην ηγουμένη:

-Γερόντισσα, έχει ο Θεός… Κι έκανε το σταυρό του.

*
[ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

Ted Hughes (1930-1998)

Απόσπασμα του ποιήματος, το 1ο από 3 μέρη

[…]

I

Ξύπνησα από την κραυγή: «Είμαι το Άλφα και το Ωμέγα».
Βράχια και λιγοστά δέντρα τρεμούλιαζαν
Βαθιά στη χώρα τους.
Έτρεξα και μια απουσία δίπλα μου αναπήδούσε.

Ο θεός του σκύλου είναι το αποφάι που έπεσε απ’ το τραπέζι.
Ο σωτήρας του ποντικού είναι ο σπόρος του ώριμου σταριού.
Ακούγοντας του Μεσσία την κραυγή
Το στόμα μου χάσκει με θαυμασμό.

[…]

[Ted Hughes, Μετάφραση Μιράντα Σταυρινού -A’ δημοσίευση, περιοδικό «η λέξη», Οκτώβριος 1985, τ.48

Ένας κόσμος νεκρός
πίνει το παγωμένο γάλα του
βάρκες πηγαίνουν έρχονται
φέρνουν κι άλλους νεκρούς
μητέρες χάνουν τα παιδιά τους
παιδιά κλαίνε γιατί χάσαν τις μητέρες τους
τέρατα χαρτοπαίζουν
— Ρίξε το πέντε! ουρλιάζει ο νεκρός δολοφόνος
ξάφνου πάλι μιλάει
η κυρία σκατό και καρπούζι
όσπου να βγάλει η κόκκινη σελήνη
——————το μαχαίρι της
και ν’ αρχίσει να σφάζει

*
[Μίλτος Σαχτούρης

Ορισμένες παρουσίες του Αγίου Νεκταρίνι Ευταπόλεως

Λίγα χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου Νεκταρίνι, έφεραν στη μονή της Βαιγίνης, ένα δαιμονισμένο δεμένο με αλυσίδες που συγκρατούσαν τέσσερις άντρες..

Τον οδήγησαν στον τάφο του Αγίου και οι ιερείς άρχισαν να τον «διαβάζουν». Κάποια στιγμή ο δαιμονισμένος άρχισε να φωνάζει: «Άγιε Νεκταρίνι, μ’ έκαψες. Μ’ έκαψες.» και έπεσε στο πάτωμα λιπόθυμος. Όταν συνήλθε, είχε θεραπευτεί!!!

Άλλη μια περίπτωση δαιμονισμένου ατόμου που θεραπεύτηκε με την βοήθεια του Αγίου Νεκταρίνι είναι μια γυναίκα από το Γεμιστό. Όταν επισκέφθηκε, με συνοδεία, και προσκύνησε τον τάφο του Αγίου, θεραπεύτηκε αμέσως!!!

Απολυτίκιον Αγίου Νεκταρίνι (όλοι μαζί):
Κολυβρίας τον γόνον και Βαιγίνης τον έφορον, τον εσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον, Νεκταρίνι τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Eριστού· αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις ευλαβώς κραυγάζουσι· δόξα τω σε δοξάσαντι Eριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σού, πάσιν ιάματα.

*

[ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.