αγριμολογος

Γκροτέσκα εικόνα του Pantagruel από τον Gustave Doré.

Ενώ έκλεινε τα πέντε του χρόνια, ο Γκρανγκουζιέ, επιστρέφοντας από την ήττα των Καναρριανών, πήγε να δει το γιο του Γαργαντούα! Ένιωσε αγαλλίαση, όπως ένας τέτοιος πατέρας μπορούσε να νιώσει βλέποντας ένα τέτοιο παιδί και, καθώς τον φιλούσε και τον έσφιγγε στην αγκαλιά του, του έκανε ένα σωρό παιδιάστικες ερωτήσεις. Κι ήπιε συναγωνιζόμενος αυτόν και τις γκουβερνάντες του, τις οποίες μεταξύ των άλλων ρώτησε με μεγάλο ενδιαφέρον αν τον είχαν κρατήσει καθαρό και στ’ άσπρα του. Σε αυτή την ερώτηση , ο Γαργαντούας απάντησε  πως είχε λάβει τα μέτρα του με τέτοιο τρόπο, ώστε σε όλη τη χώρα δεν υπήρχε αγόρι καθαρότερο από την αφεντιά του.

«Πώς έτσι ; είπε ο Γκρανγκουζιέ.

– Ανακάλυψα, απάντησε ο Γαργαντούας, μετά από μακροχρόνιες και λεπτομερείς έρευνες, έναν τρόπο να σκουπίζω τον πισινό μου. Πρόκειται για τον πιο αρχοντικό, τον πιο καλό και τον πιο αποτελεσματικό τρόπο που είδε ποτέ άνθρωπος.

– Ποιον τρόπο; είπε ο Γκρανγκουζιέ .

– Αυτό θα σου διηγηθώ ευθύς αμέσως , είπε ο Γαργαντούας :

«Σκουπίστηκα μια φορά με το βελούδινο κασκολί μιας δεσποινίδας και το βρήκα μια χαρά, γιατί η απαλότητα του βελούδου του μου προξένησε άφατη απόλαυση στον πάτο μου . ‘Αλλη μια φορά με τη σκουφίτσα της ίδιας δεσποινίδας και το αποτέλεσμα υπήρξε πανομοιότυπο. Μιαν άλλη φορά μ’ ένα λαιμομάντιλο. Μιαν άλλη φορά με τ’ αυτάκια μιας σκούφιας από πορφυρό σατέν , αλλά τα στολίσματα , καμωμένα από ένα σωρό σκατένιες χάντρες, μου έγδαραν όλο τον αφεδρώνα . Κι είθε ο μακαρίτης ο άγιος Αντώνιος να κάψει την κωλοτρυπίδα του χρυσοχόου που τις έραψε και της κυράς που τις φορούσε! Αυτό το κακό πέρασε , σκουπίζοντας τον πισινό μου μ’ ένα καπέλο νεαρού ακόλουθου, όμορφα πλουμισμένο με φτερά σαν μισθοφόρου  Ελβετού. Ύστερα, ενώ τα έκανα πίσω από ένα φράχτη, βρήκα μια μαρτιάτικη γάτα και σκουπίστηκα, αλλά τα νύχια της μου ξέσκισαν όλο το περίνεο. Γιατρεύτηκα την επόμενη μέρα, όταν σκουπίστηκα με τα γάντια της μάνας μου, άριστα αρωματισμένα με γιασεμούνι. Ύστερα σκουπίστηκα με σφάκα , μάραθο , άνηθο, μαντζουράνα, τριαντάφυλλα, κολοκυθόφυλλα, κουνουπιδόφυλλα, σεσκλόφυλλα, αμπελόφυλλα, αγριομολόχες, φλόμο (σου κοκκινίζει τον κώλο), με μαρουλόφυλλα και φύλλα από σπανάκι -και μη ρωτάς τι ωφέλεια βρήκα!- με παρθενούδι, με υδροπέπερι [ή κωλόλυσσα], με τσουκνίδες, με σύμφυτο. Μ’ έπιασε όμως τέτοια κωλοπιλάλα, από την οποία γιατρεύτηκα, σκουπίζοντας τον πισινό μου με την πεοδόχη μου . Ύστερα σκουπίστηκα με τα σεντόνια, με την κουβέρτα, με τις κουρτίνες, μ’ ένα μαξιλάρι, μ’ ένα χαλί, με μια πράσινη τσόχα, μ’ ένα ξεσκονόπανο, με μια πετσέτα, μ’ ένα μυξομάντιλο, με μια ρόμπα. Σε όλα αυτά βρήκα περισσότερη ευχαρίστηση απ’ όση νιώθουν οι ψωριάρηδες, όταν τους περνάνε με το ξυστρί.

– Πολύ ωραία, είπε ο Γκρανγκουζιέ, αλλά ποιο κωλοσφούγγι βρήκες καλύτερο;

– Πλησιάζουμε, είπε ο Γαργαντούας, κι όπου να ‘ναι θα το μάθεις [πού κολλάει όλο ετούτο] το Κύριε ελέησον . Σκουπίστηκα με σανό, με άχυρο, με γουρουνοκύστη, με στουπί , με μαλλί, με χαρτί. Όμως πάντα θα βρει στ’ αρχίδια του αρχή σκατού να πήζει, όποιος το βρόμιο κώλο του με χαρτί τον σκουπίζει.

– Μπα , είπε ο Γκρανγκουζιέ, βρε αρχιδάκι μου, μήπως κόλλησες στο Φλασκί και σου κολλήθηκαν οι ρίμες κιόλας;

– Νουαί, βασιλιά μου, είπε ο Γαργαντούας, ριμάρω τόσο και παραπάνω. Και καθώς με τις ρίμες αυτώνομαι, σιναχώνομαι.

-‘Ακουσε τι λένε στους χέστηδες οι τοίχοι της χρείας μας:

Του σκατούμενου
τσιρλούμενου
κλανιάρη
και χεζιάρη
το σκατό του
στο φευγιό του
μας ραντίζει
τον καθένα.
Βρε βρομιάρη,
κουραδίζεις
και στραγγίζεις,
τ’ α·ί-Αντώνη να σε κάψει η φωτιά,
αν καθεμιά
απ’ τις τρύπες σου ,
που χάσκουν ετσιδά,
δε σκουπίζεις προτού να φύγεις μακριά.

«Θέλεις λίγο ακόμα από τέτοια λόγια;

– Νουαί , απάντησε ο Γκρανγκουζιέ.

– Τότε, είπε ο Γαργαντούας, ιδού ένα:

ΡΟΝΤΟ
Χέζοντας τις προάλλες μύρισα
το φόρο που στον κώλο μου χρωστάω.
Αλλιώτικη βγήκε μυρουδιά απ’ ό,τι συνηθάω
κι άρχισα να βρομοκοπάω.
Αχ! αν κάποιος μου ‘φερνε τη ρήγισσα,
την κόρη που περίμενα [και λαχταράω]
χέζοντας
θα ‘πιανα να της καλαφάτιζα την τρύπα
απ’ όπου κατουράει καταπώς ξέρω κι είπα.
Και τα δαχτύλια της στο μεταξύ
την τρύπα του σκατού μου θα βόλευαν μαζί,
χέζοντας».

«Για πες τώρα, αν σου κοτάει, πως δεν ξέρω τι μου γίνεται! Μα τη μούνα του Χριστού, δεν τα έφτιαξα εγώ , αλλά ακούγοντας ετούτη εδώ τη γιαγιούλα που βλέπεις να τ’ απαγγέλλει, τα πήρα και τα έριξα στο δίχτυ της μνήμης μου .

– Ας ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας , είπε ο Γκρανγκουζιέ.

– Ποιο; ρώτησε ο Γαργαντούας. Το χέσιμο;

– Όχι, είπε ο Γκρανγκουζιέ , το κωλοσφούγγισμα.

– Θα βγάλεις όμως να πληρώσεις, ρώτησε ο Γαργαντούας, μια βαρέλα μπρούσκο κρασί, να σου παραβγώ σε αυτό το θέμα;

– Ναι, μα την αλήθεια, απάντησε ο Γκρανγκουζιέ.

– Δεν υπάρχει καμιά ανάγκη για κωλοσφούγγισμα, είπε ο Γαργαντούας, εκτός αν υπάρχει βρομισιά. Και δεν μπορεί να υπάρχει βρομισιά, αν δεν υπάρχει χέσιμο. Συνεπώς, πρέπει να χέσουμε , πριν σκουπίσουμε τον κώλο μας.

– Ω, είπε ο Γκρανγκουζιέ , τι λογικός που είσαι, αγοράκι μου χρυσό. Μια από αυτές τις μέρες θα σε βάλω να περάσεις δόκτορας στη φαιδρή σοφία, μα το Θεό, γιατί έχεις μυαλό περισσότερο απ’ ό,τι περιμένει κανείς από την ηλικία σου. Συνέχισέ μου λοιπόν, σε παρακαλώ, αυτή τη σφουγγοκωλαρική κουβέντα. Και, μα το γένι μου, αντί για μια βαρέλα μπρούσκο θα σου δώσω πενήντα πιθάρια, εννοώ πενήντα πιθάρια από αυτό το σπουδαίο κρασί της Βρετάνης, που δε βγαίνει στη Βρετάνη, αλλά σ’ εκείνο τον εύφορο τόπο της Βερόνης

-Ύστερα, είπε ο Γαργαντούας, σκούπισα τον πισινό μου μ’ ένα φέσι, μ’ ένα μαξιλάρι , μια παντούφλα, μια κυνηγετική τσάντα, ένα καλάθι (τι δυσάρεστο κωλοσφούγγι κι αυτό!) και κατόπιν μ’ ένα καπέλο. Και σημείωσε πως, μεταξύ των καπέλων, υπάρχουν άλλα από τσόχα ξυρισμένη, άλλα τρίχινα, άλλα βελούδινα κι άλλα ταφταδένια. Το καλύτερο απ’ όλα τους είναι το τρίχινο, γιατί σου κάνει ένα γερό καθάρισμα από τα κόπρανα. Ύστερα σκουπίστηκα με μια κότα, μ’ έναν κόκορα, μ’ ένα κοτοπουλάκι , με το πετσί ενός μοσχαριού, ενός λαγού, ενός περιστεριού, ενός κορμοράνου, με το χαρτοφύλακα ενός δικηγόρου , με μια κουκούλα , μ’ ένα τσεμπέρι , μ’ ένα πετσί.

» Για να κλείσουμε όμως αυτό το κεφάλαιο, λέω κι υποστηρίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο κωλοσφούγγι από ένα χηνάκι με μπόλικα φτεράκια, αρκεί να του κρατάς το κεφάλι ανάμεσα στα σκέλια . Σου δίνω το λόγο μου πως νιώθεις μια θεσπέσια απόλαυση στην κωλοτρυπίδα, τόσο εξαιτίας της απαλότητας του φτερώματος, όσο και λόγω της όμορφης ζέστης από το χηνάκι,

που μεταδίδεται εύκολα από το κωλάντερο στ ‘ άλλα σωθικά ως την περιοχή της καρδιάς και του μυαλού. Μην πιστεύεις πως η μακαριότητα των ηρώων και των ημιθέων που βρίσκονται στα Ηλύσια Πεδία οφείλεται στους ασφόδελούς τους, στην αμβροσία ή το νέκταρ, όπως λένε ετούτες εδώ οι γριές. Οφείλεται (κατά τη γνώμη μου) στο γεγονός ότι σκουπίζουν τον κώλο τους μ’ ένα χηνάκι . Κι αυτή είναι επίσης η γνώμη του δασκάλου Ιωάννη Σκότου ».

Η εποχή όπου γεννιέται , δρα και δημιουργεί ο Φρανσουά Ραμπελαί (1483;-1553) είναι ένα μεταίχμιο: ο κόσμος του Μεσαίωνα, αυτός που διατηρεί τις δοξασίες και τον τρόπο ζωής, ο οποίος αναλλοίωτος σχεδόν έρχεται από την αρχαιότητα και τη φεουδαρχία ως τα μέσα του 15ου αιώνα, έχει παρέλθει. Η οικουμένη παίρνει άλλες διαστάσεις με την ανακάλυψη του Νέου Κόσμου, η Γη παίρνει άλλο σχήμα, αφού ο Μαγγελάνος κάνει το γύρο της, και ο πλανήτης παύει να είναι το κέντρο του σύμπαντος, αφού κινείται δουλικά γύρω από τον ήλιο. Αν μια άλλη αντίληψη του κόσμου και της Φύσης δεν έχει ακόμα παγιωθεί, το βέβαιο είναι πως τα παλιά σχήματα έχουν υπονομευτεί. [ μέρος του προλόγου «Ο Φρανσουά Ραμπελαί και η εποχή του» –Μια επισκόπηση του μεταφραστή]

[Φρανσουά Ραμπελαί, Γαργαντούας -Κεφάλαιο δέκατο τρίτο, Μετάφραση, εισαγωγή και σημειώσεις: Φ.Δ. Δρακονταειδής –εκδόσεις ©Πατάκη -Α’ έκδοση 1988]

Ζωζώ Νταλμάς
Η θρυλική ντίβα των τσιγάρων «Santé» και ο έρωτας με τον Κεμάλ Ατατούρκ

Χαρισματική πρωταγωνίστρια του προπολεμικού μουσικού θεάτρου, η πανέμορφη Ζωζώ Νταλμάς (Ζωζώ Σταυρίδη) έκαψε πολλές καρδιές, ανάμεσά τους και εκείνη του ηγέτη των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ η μορφή της «πέρασε» και στις επόμενες γενιές, καθώς ήταν το κορίτσι στο πακέτο τσιγάρων Santé.

Μια εκπληκτική ιστορία κρύβει η φωτογραφία και η ηρωίδα που κοσμεί το θρυλικό πακέτο τσιγάρα «Σαντέ» ή «Sante». Η κοκκινομάλλα που βρέθηκαν στα χέρια εκατοντάδων χιλιάδων καπνιστών τις προηγούμενες δεκαετίες έχει μια ιστορία που θα άξιζε κανείς να μάθει.

Χαρισματική πρωταγωνίστρια του προπολεμικού μουσικού θεάτρου, η πανέμορφη Ζωζώ Νταλμάς (Ζωζώ Σταυρίδη) έκαψε πολλές καρδιές, ανάμεσά τους και εκείνη του ηγέτη των Τούρκων Κεμάλ Ατατούρκ, ενώ η μορφή της «πέρασε» και στις επόμενες γενιές, καθώς ήταν το κορίτσι στο πακέτο τσιγάρων Sante.

«Γλεντώ, πίνω, αγαπώ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς γλέντι, χωρίς έρωτα. Οι άνθρωποι τυλίγουν τη ζωή με πολλή ετικέτα, τη φορτώνουν με σοβαρότητα. Κι αυτό είναι το δράμα τους. Ο έρωτας και το γλέντι λύνουν από τη ζωή τα δεσμά και της δίνουν έναν τόνο ελαφρότητας που είναι στη φύση της» αναφέρει στα απομνημονεύματά της.

Τα «Sante» πρωτοκυκλοφόρησαν σχεδόν το 1931, και όλοι αναρωτιόντουσαν ποια είναι η γυναίκα, η φωτογραφία της οποίας κοσμεί το πακέτο.

Η εταιρεία ανέθεσε σε ένα ζωγράφο να στολίσει το πακέτο με το πρόσωπο μιας όμορφης γυναίκας που καπνίζει. Για πολλά χρόνια, σχεδόν όλη η Αθήνα συζητούσε για την ταυτότητά της. Άλλοι έλεγαν ότι είναι η αγαπημένη του ζωγράφου, άλλοι ότι είναι γνωστή Αθηναία της εποχής. Όλα αυτά μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι ήταν η Ζωζώ Νταλμάς, διάσημη ηθοποιός, χορεύτρια και ντίβα της οπερέτας.

Γεννήθηκε στην Πόλη το 1905, μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Έμαθε πιάνο, τραγούδι και χορό στο «Ωδείον Γρεκού» και μετά, πήρε κάποια μαθήματα στο Μιλάνο, ίσως γιατί φιλοδοξούσε να γίνει τραγουδίστρια της όπερας. Ξεκίνησε ως χορεύτρια στη μακεδονική πρωτεύουσα με τον θίασο Ένκελ («Πριγκίπισσα της Τσάρντας») και μετά με τον ίδιο θίασο ήρθε στην Αθήνα, για να γίνει σουμπρέτα και πρωταγωνίστρια. Ακολούθησαν: τουρνέ στην Αλεξάνδρεια (με «Σοκολατένιο Στρατιώτη»), εμφανίσεις στο Θέατρο «Ολύμπια» (με «Λεμπλεμπιτζή Χορχορ Αγά»), κ.λπ.Ως ηθοποιός, πρωτοεμφανίστηκε στην οπερέτα «Ανοιξιάτικο αεράκι». Το 1923 σημείωσε μεγάλη επιτυχία στη «Φρασκουίτα» του Λέχαρ (Θέατρο «Παπαϊωάννου»). Ως θιασάρχης, εμφανίστηκε στα Θέατρα: «Απόλλων», «Μοντιάλ», «Μακέδου», «Ιντεάλ», «Αλάμπρα» «Κεντρικόν», «Λαού», κ.ά.

Έδωσε επίσης παραστάσεις στο Θέατρο «Ζωζώς» (που λειτουργούσε στην πλατεία Κυψέλης, φέροντας το όνομά της). Μεγάλη επιτυχία της υπήρξε η «Μπαγιαντέρα» του Κάλμαν, όπως και το «Κοκτέιλ» του Ρ. Μπενάτσκυ (το 1933 στο «Κεντρικόν»).

Έδωσε πολλές συναυλίες και ρεσιτάλ χορού και τραγουδιού με διεθνές πρόγραμμα. Έκανε επίσης άπειρες περιοδείες, ψυχαγωγώντας τους απόδημους Έλληνες, μα και το αλλόγλωσσο κοινό.

Έπαιξε και στον κινηματογράφο: 7 ταινίες στην Τουρκία (σε παραγωγή «Ιπέκ Φιλμ») και ορισμένες στο Παρίσι («Η καρδιά μου κτυπά», κ.λπ.) επίσης στην Ελλάδα: «Έρως και Κύματα» (1927), «Δις Δικηγόρος» (1933), κ.λπ.

Εγραψε:

«Όλες κι όλες οι αποσκευές μου ήτανε μία ομπρέλα, ένα κουτί που πληρούσε χρέη βαλίτσας, δυο αλλαξιές και ένα φουστάνι πένθιμο που φορούσα (είχε πεθάνει η μητέρα μου)»Ένας αράπης πρίγκιπας πήρε τη θέση του στην καρδιά μου και από το σανίδι βρέθηκα στα χαρέμια του. Χαρέμι, καφάσι, τσαρτσάφι, φερετζέ, απ’ όλα. Σκλάβα όμως κατά τα φαινόμενα. Πραγματικός σκλάβος ήταν ο πρίγκιπας που την είχε φάει κατακούτελα. Και τι δεν ξόδευε για μένα. Τα μπριγιάντια δεν ήξερα πού να τα βάλω. Στόλιζα μ’ αυτά και τις καλτσοδέτες μου, ακόμη και τις τόκες των παπουτσιών μου. Και λίρα με ουρά! Αλλά εγώ δεν είχα ιδέα του χρήματος. Τα τσεκ τα έχωνα μέσα στα παπούτσια μου στα ντουλάπια. Αυτή η νύχτα της Χαλιμάς κράτησε οχτώ ολόκληρους μήνες. Στο διάστημα αυτό γυρίσαμε όλο τον κόσμο. Βενετία, Μιλάνο, Παρίσι».

Η ζωή της σημαδεύτηκε από πολλούς και θυελλώδεις έρωτες. Σημαντικότερος εξ αυτών με τον Κεμάλ Ατατούρκ με τον οποίο γνωρίστηκαν σε ένα νυχτερινό μαγαζί που χόρευε η Ζωζώ. Όταν τελείωσε τον χορό την κάλεσε στο τραπέζι του και στην συνέχεια πέρασαν τη νύχτα μαζί. Στις 6.30 το επόμενο πρωί, ο Κεμάλ έφυγε, έδωσε εντολή στο υπηρετικό προσωπικό, όταν εκείνη ξυπνήσει να την περιποιηθούν ενώ της άφησε κι ένα χαρτονόμισμα χιλίων λιρών στο κομοδίνο «διά τις καλές της υπηρεσίες».

Η Ελληνίδα ντίβα, όπως ήταν φυσικό, ένιωσε προσβεβλημένη αλλά δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν ήταν του χαρακτήρα της. Πήρε το χαρτονόμισμα στα χέρια της για να το σκίσει, αλλά βλέποντας πάνω σε αυτό τυπωμένο το πρόσωπο του Κεμάλ αποφάσισε να δράσει διαφορετικά. Πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε προσεχτικά το κομμάτι που ήταν η εικόνα του. Το υπόλοιπο κομμάτι με την τρύπα στη μέση το άφησε στη θέση του μαζί με ένα σημείωμα που έγραφε: «Από αυτό που μου αφήσατε πήρα μόνο αυτό που μου χρειαζόταν. Το υπόλοιπο σας το επιστρέφω γιατί μου είναι εντελώς άχρηστο».
Λουλούδια και κοσμήματα

Ο Κεμάλ φάνηκε να συγκλονίζεται από την κίνηση αυτή. Το βράδυ της έστειλε στο θέατρο λουλούδια κι ένα πανάκριβο κόσμημα. Η Ζωζώ τα γύρισε πίσω. Το άλλο βράδυ τα ίδια, μέχρι που τελικά η Ελληνίδα ντίβα υπέκυψε στο αδιάκοπο φλερτ του Τούρκου ηγέτη και οι δυο τους ξεκίνησαν ένα δεσμό ο οποίος κράτησε πολλά χρόνια, έως και λίγο πριν από τον θάνατο του Κεμάλ Ατατούρκ.

Ο έρωτας αυτός, ωστόσο, σε συνδυασμό με κάποιες (αρκετές είναι η αλήθεια) επισκέψεις που έκανε η Ζωζώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο (οι οποίες συνέπιπταν με την επιστροφή της από τα ταξίδια της στην Τουρκία) ήταν αρκετά ώστε να φουντώσουν οι φήμες πως η ντίβα κρατούσε με επιτυχία και τον παράλληλο ρόλο της κατασκόπου.

Η ίδια η Ζωζώ, ωστόσο, σε μία συνέντευξή της φρόντισε να δώσει τροφή στα σενάρια. «Κατάσκοπος δεν ήμουνα, Ελληνίδα ήμουνα… Και τα διαμάντια και τα χρυσαφικά που με γέμισαν Αιγύπτιοι πρίγκιπες και Τούρκοι πασάδες, στην οικογένειά μου και σε φτωχά κορίτσια τα μοίρασα», είχε πει.Πέρα από τη δόξα και την ξέφρενη ζωή, ωστόσο, η Ζωζώ έζησε και στιγμές τραγικές. Τραγικότερη όλων τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη στην κατοχή στα υπόγεια της Γκεστάπο. Οι ναζί την βασάνισαν επειδή εκείνη δεν κατέδωσε συναδέλφους της που ήταν στην αντίσταση. Αποτέλεσμα των βασανιστηρίων ήταν να χάσει το τεσσάρων μηνών μωρό που είχε στην κοιλιά της.

Η τελευταία της «παράσταση» δόθηκε στις 2 Αυγούστου 1988. Το τέλος της ζωής της τη βρήκε να ζει σε ένα δυάρι, δύο υπόγεια κάτω από τη γη, στην οδό Τρικάλων στους Αμπελόκηπους, όπου της πήγαιναν φαγητό οι γείτονες και κάποιοι άνθρωποι του θεάτρου. Τα ένσημα που είχε μαζέψει δεν ήταν αρκετά για να βγάλει τη σύνταξη. Από την γεμάτη πλούτη ζωή της, δεν είχε κρατήσει απολύτως τίποτα για την ίδια και πέθανε μόνη.

Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή η Ζωζώ Νταλμάς πέθανε μόνη σε ένα οίκο ευγηρίας και πως πώς τα έξοδα για την κηδεία της τα ανέλαβε ένας παλιός χορευτής και θαυμαστής της, ο Δημήτρης Ιβάνωφ στον οποίο λίγο πριν αφήσει την τελευταία της πνοή είχε πει: «Άναψε ένα κεράκι στην Παναγία για να ξεκουραστώ».

[Τα Νέα]