Του Αργύρη Χιόνη (1943-2011)

©Kristin Oppenheim, Golden Dragon, 2015, courtesy 303 Gallery -New York, NY 10011

Δεν υπάρχει υπόγειο χωρίς σεντούκι και σεντούκι χωρίς γράμματα, χωρίς φωτογραφίες κι άλλα μικρο-πράγματα που έπιαναν τάχα πολύ χώρο μές στο σπίτι και αποθηκεύτηκαν εκεί, Αυτό δεν είν’ αλήθεια· η αλήθεια είναι πως στην ψυχή μας έπιαναν χώρο πολύ και η ψυχή μας δεν το άντεχε. Όσο περνά, ωστόσο, ο καιρός κι αδυνατίζει η μνήμη, κι η λησμονιά σαν λάδι απλώνεται και μαλακώνει τις πληγές του παρελθόντος, τόσο πιο συχνά η νοσταλγία με ωθεί ν’ ανοίγω το σεντούκι και ν’ ανασύρω από εκεί κάποια απ’ αυτά τα λείψανα που, όμως, δεν είναι λείψανα ακριβώς, γιατί, μόλις βρεθούν στο φως, σαν ν’ ανασαίνουν πάλι, σαν να ζωντανεύουν, σαν ν’ ανοίγουνε παλιές πληγές, και πανικόβλητος τα ξανακλείνω στο σεντούκι. Αυτό, ωστόσο, το παιχνίδι, παιχνίδι ηδονής κι οδύνης, ποτέ δεν σταματά, κι αδιάκοπα ανοιγοκλείνω το σεντούκι, αδιάκοπα ανοιγοκλείνω τις πληγές μου.

[Από τη συλλογή Το υπόγειο, εκδόσεις Νεφέλη, 2004]

Ένα εξαιρετικό, δροσερό, πασχαλινό ποίημα του Γεώργιου Σουρή δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα ΑΣΜΟΔΑΙΟΣ στις 8 Απριλίου 1884…

ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ
Ανάστασις και πάλι!.. χαρά, ζωή, λουλούδια,
απρίλης, πρασινάδα κι’ ανοίξεως αγέρι,
χοροί ξανθών αγγέλων, των χερουβείμ τραγούδια,
σε κάθε χείλι γέλιο, αυγό σε κάθε χέρι.

Ανάστασις και πάλι!.. σούβλες, αρνιά, τομάρια
του έρωτα σαΐτες, του έρωτα φωτιές,
στεφάνωμα του Βάκχου με πράσινα χορτάρια,
τσουγκρίσματα, παιχνίδια και λαύρα στις ματιές.

Ανάστασις και πάλι!.. φώτα, κεριά καμπάνες,
το ένα Ευαγγέλιο σε δεκαπέντε γλώσσες,
μπακάληδες, φαντάροι, κουζίνες, παραμάνες,
γαρούφαλα βρακάδων και καλαμάτες τόσες.

Ανάστασις και πάλι!.. ζευγαρωμένες μύγες,
φιλήματα του κόσμου κρυφά και φανερά,
σφιγξίματα κι αγάπες και δαγκωνιές ολίγες
σε μάγουλα θρεμμένα, σε χείλια δροσερά.

Ανάστασις και πάλι!.. ερωτευμένη φύσις,
πομπή, στρατός, ρουκέτες, κανόνια, κουμπουριές,
μα μέσα στης αγάπης τις τόσες διαχύσεις
και κάμποσοι καυγάδες κι ολίγες μαχαιριές.

Ανάστασις και πάλι!.. λαοί αποθαμμένοι
σιγά σιγά ξυπνούνε μ’ ολόρθα τα κεφάλια,
κι εμείς με λόγια μόνο και χρέη φορτωμένοι
εχάσαμε κι εφέτος Τ’ ΑΥΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΣΧΑΛΙΑ.

πηγή

Δύσκολο να πεις κάτι πειστικό όταν οι πράξεις του πλήθους έρχονται σαν πουλιά καταπάνω σου κι οι βέβαιες σκέψεις που το διέπουν είναι εύπλαστες ως μίαν άχνα στο γυαλί που διαρκώς παραμορφώνεται αλλάζοντας μορφή και οφείλεις να καταλάβεις επιστρατεύοντας μιαν ειλικρινή κολακεία να του μετατρέψεις το κάρβουνο σε κόσμημα να του προσδώσεις κύρος αντικειμενικότητα μορφή ύπαρξη δόξα παράδοση κυρίως αιωνιότητα και τη στιγμή που αποχωρείς ηττημένος θολώνοντας τρυφερά τη αγένεια του πλήθους κρύβοντας το γεγονός ότι έχεις μείνει άναυδος τώρα πρέπει να χειριστείς με αβρότητα την υποχώρησή σου χωρίς υπεροπτική αβεβαιότητα την υπέροχη γλυκιά αβεβαιότητα απέναντι στην ωμή δύναμη της ακατέργαστης ζωής.

dulcis incertae (λατ.) = γλυκιά αβεβαιότητα