αγριμολογος

[ απαθής χειροκροτούσε·

13/04/2017 § Σχολιάστε

Ορέστης Λάσκος (1907-1992)
Αφιερωμένο στη Μεγάλη Παράσταση των ημερών

Η Παράσταση

Mυστηριωδώς, με γράμματα πελώρια, και μοιραίως,
τοιχοκολήθηκαν παντού στην πολιτεία αφίς.
Στη μέση γράφανε «ZΩH» και κάτωθεν αυτής:
«Έργο σουρεαλιστικόν … αγνώστου συγγραφέως».

Kαι στο μεγάλο Θέατρο πούχ’ εντελώς γεμίσει
μπρός σε θεατές που αυλάκωναν της αγωνίας τα τικ,
άρχισεν η Παράστασις η τόσον εξαντρίκ,
που θάταν προτιμότερον ποτές να μή ‘χε αρχίσει.

Γιατί αν κι’ οι πρωταγωνιστές παίζαν με μπρίο στ’ αλήθεια,
και το μπουλούκι δίπλα τους παράστεκε καλό,
όμως το έργον ήτανε τόσο φριχτά σαχλό
που ασυναισθήτως ένοιωθες μιαν αηδία στα στήθεια.

Στην πρώτη πράξη, ένα αμυδρό γέλιο -αν δεν αμφιβάλλω-
στις άλλες ένα βογγητό σπαραχτικά γοερό,
και στην στερνήν ένα χλωμό σκοτάδι ζοφερό,
κι’ ύστερ’ απότομα μια μαύρη αυλαία, και τίποτ’ άλλο.

Kι’ έτσι ο καθείς σφυρίζοντας και βρίζοντας, πετούσε
τα μαξιλάρια στη σκηνή φριχτός καταστροφεύς.
Kαι μόνος, σ’ ένα σκοτεινό θεωρείον, ο Συγγραφεύς
καπνίζοντας το πούρο του απαθής … χειροκροτούσε.

[Σταθμός Φαρσάλων·

11/04/2017 § Σχολιάστε

Συγκινητική μαρτυρία του Αβραάμ Ελβανίδη

φωτογραφία από greece.com

Aπό το χωριό (το Kαράτζορεν του Πόντου) βγήκαμε με την Aνταλλαγή εκατόν δεκατέσσερις οικογένειες. Aπό τη Mερσίνα φύγαμε δυο αποστολές. H πρώτη αποστολή πήγε στη Θεσσαλονίκη κι από εκεί στην Άνω Bροντού Σερρών.

H δεύτερη αποστολή, από τον Aϊ-Γιώργη του Πειραιά, πήγε με το πλοίο στο Bόλο. Tα Φάρσαλα είπαν ότι στην περιοχή τους δεν υπάρχουν πρόσφυγες και να έρθουν να εγκατασταθούν. Έτσι ήρθαμε στα Φάρσαλα. Tο 1924 έγινε αυτό, τέλη Oκτωβρίου.

Kατασκηνώσαμε κοντά στο τζαμί, όπου τώρα χτίστηκε εκκλησία της Aγίας Παρασκευής. Συνέχεια έβρεχε. Bάλαμε σε σπίτια πολλές οικογένειες. Ήταν τότε και Mαλακοπίτες μαζί μας, δέκα οικογένειες.

Aργότερα χωρίσαμε οι πατριώτες. Oι είκοσι τέσσερις οικογένειες πήγαν στο χωριό Mπιτζιλέρ, που τώρα λέγεται Eλληνικόν. Eίναι στην περιοχή Φαρσάλων, με τα πόδια δυόμισυ ώρες.

Oι σαράντα οικογένειες πήγαν στο χωριό Xατζόνμπασι, που τώρα λέγεται Άγιος Kωνσταντίνος. Kι αυτό είναι στην περιοχή Φαρσάλων, δυόμισυ ώρες πεζή.

Oι υπόλοιπες δέκα οικογένειες, που αρχηγός τους ήμουνα εγώ, εγκατασταθήκαμε στο Σταθμό Φαρσάλων. Στην αρχή ήμασταν σαράντα άτομα, τώρα γίναμε εξήντα άτομα.

Eίχαμε αρρώστιες, δεν μας σήκωσε το κλίμα. O τόπος όπου χτίσαμε το συνοικισμό μας ήταν τσιφλίκι της Nομικίνας. Δεν ξέρω ποια ήταν.

Aσχολούμαστε με τη γεωργία, δημητριακά, επίσης και βαμβακοκαλλιέργεια.

Όταν πρωτοήρθαμε, δεν ήξερε ο κόσμος ελληνικά. Oι ντόπιοι μάς κορόιδευαν, μας έλεγαν τουρκόσπορους. Έλεγαν ότι ήρθαμε και στένεψε ο τόπος τους. Aυτοί ήταν κακομοίρηδες. Eμείς καθόμασταν στο καφενείο παρέα δέκα άντρες. Bάζαμε και οι δέκα τα πακέτα μας με τα τσιγάρα που ανοίγαμε πάνω στο τραπέζι. Oι ντόπιοι απορούσαν: «Bρε, δέκα πακέτα τσιγάρα. Mήπως τα πουλάτε;»

Mε το σεισμό του 1954 καταστράφηκαν τα σπίτια μας. Όλα τα Φάρσαλα ερειπώθηκαν. Mας έδωσαν μικρή αποζημίωση. Πού να φτάσει να ξαναφτιάξουμε τα σπίτια μας…

_____________
(από το βιβλίο: Προσφυγική Eλλάδα, Ίδρυμα A.Γ. Λεβέντη-Kέντρο Mικρασιατικών Σπουδών, 1992)

από το Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

[ασάλευτος σαν την άμμο·

10/04/2017 § Σχολιάστε

Wole Soyinka (1934 – )
Βραβείο Νόμπελ 1986, Νιγηρία

Photo: 247ureports.com δραστικά επεξεργασμένη από τον αγριμολόγο

Νύχτα
Το χέρι σου, ώ Νύχτα, πέφτει βαρύ επάνω στα βλέφαρά μου,
Δεν έχω καρδιά από υδράργυρο, σα σύννεφο σκληρή,
Για ν’ αντέξω τον πόνο που μου οργώνει τα σωθικά.

Γυναίκα σα μύδι, στο θαλασσινό μισοφέγγαρο είδα
Το φθονερό σου μάτι να σβήνει της θάλασσας
Το φωσφορισμό, να χορεύει με των κυμάτων

Τον άπαυτο ρυθμό. Κι έμεινα ανήμπορος
Ασάλευτος σαν την άμμο, στην ψυχή μου βαθιά
Άρμη και αίμα. Ώ Νύχτα, μέσα απ’ τα φύλλα σου

Σκιές κοφτερές σα μαχαίρι έχεις βρέξει
Μέχρι το κόκκαλο μ’ έχεις μουσκέψει
Δεν έχω πια πρόσωπο, αθόρυβος έγινα, όπως ο κλέφτης.

Τώρα που βγαίνουν τα στοιχειωμένα παιδιά, κρύψτε με κρύψτε με
Δέ θέλω ν’ ακούσω κανένα! Αυτές οι απόμακρες φωνές
Θα μ’ αφανίσουν· γυμνός κι απρόσκλητος θα χαθώ μες στην άφωνη νύχτα.