[«Μοναχοί, θρασύτατοι γόητες, επενόησαν το θαύμα τού αγίου φωτός»
06/04/2017 § Σχολιάστε
Αδαμάντιος Κοραής (Σμύρνη, 27 Απριλίου 1748 – Παρίσι, 6 Απριλίου 1833)
«Μην πιστεύετε όσα λέγουν περί του αγίου φωτός. Το Άγιον φως είναι πλάσμα ασεβές και αναίσχυντον… πλάσμα Λατίνων μοναχών και φραγκοπατερικών γέννημα… Μηχανουργήματα λαοπλάνων ιερέων το εξ ουρανού ψευδοκαταίβατα φώτα… όνειδος και αίσχος, στρατηγούμενον από θρασυτάτους θαυματοπλάστας… Μοναχοί, θρασύτατοι γόητες, επενόησαν το θαύμα τού αγίου φωτός, δια να ενισχύσουν τον ηλίθιον ζήλον των προσκυνητών»[…] «στρατεύματα μεθυσμένων προσκυνητών, που δεν αισχύνονται να ονομάζωνται χατζήδες…και αξιοθρήνητοι οι κατ’ έτος τρέχοντες μωροί και πλανημένοι προσκυνηταί τού θαύματος»[…] «’Όπου βλέπεις θρησκείαν μολυσμένην, συμπέρανε, ότι η βαρβαρότης των πιστευόντων είναι ανάλογος του μολυσμού» […] «Δοκίμασε να κηρύξης εις τους προσκυνητάς, ότι ματαίως εξοδεύουν τόσα χρήματα, ματαίως κοπιάζουν ταξιδεύοντες μακράν δια θαύμα, δοκίμασε να διδάξης την τόσην απλήν αλήθειαν ταύτην, και θέλεις ιδεί στράτευμα προσκυνητών μεθυσμένων, ή (ώς δέν αισχύνονται να ονομάζωνται) Χατζήδων, στρατηγούμενον απο ολίγους θρασυτάτους γόητας, πνέοντας τον όλεθρον σου, ώς ανατροπέως των καθεστώτων».[…]«Το ψευδόθαυμα αυτό το πιστεύουν ολίγοι, ίσως τινές δια μωρίαν και άλλοι δι΄ αισχροκέρδειαν … Ουδέ ο Χρυσόστομος το επίστευεν ή μάλλον ουδέ το εγνώριζε, διότι, άν εις τον καιρόν του εθαυματουργείτο το άγιον φώς, πώς ήτο δυνατόν να λέγη ότι δέν εγίνοντο πλέον θαύματα;»
(Αδαμάντιος Κοραής , «ΑΤΑΚΤΑ: Περί του εν Ιεροσολύμοις Αγίου Φωτός»).
[απαλά βήματα στη νύχτα·
03/04/2017 § Σχολιάστε
Georg Trakl (1887-1914)
Μετάφραση: Έλενα Γεμενετζή
Στο αγόρι Έλις
Έλις, όταν ο κότσυφας στο μαύρο δάσος καλεί,
Ετούτο είναι ο χαμός σου.
Τα χείλι σου πίνουν την ψύχρα της κυανής βραχοπηγής.
Άφησε, όταν το μέτωπό σου αθόρυβα αιμορραγεί
Πανάρχαιους θρύλους
Και σκοτεινά οιωνίσματα.
Εσύ όμως μπαίνεις με απαλά βήματα στη νύχτα,
Που πέφτει όλο πορφυρά τσαμπιά,
Και κινείς ωραιότερα τα μπράτσα μέσα στο κυανό.
Ένας αγκαθωτός θάμνος ηχεί,
Όπου είναι τα σεληνιακά σου μάτια.
Ω, πόσον καιρό είσαι, Έλις, πεθαμένος.
Το σώμα σου είναι ένα υάκινθος,
Όπου ένας καλόγερος βυθίζει τα κερένια δάχτυλα.
Μία μαύρη σπηλιά είναι η σιωπή μας,
Από εκεί καμιά φορά προβάλλει ένα μειλίχιο ζώο
Κι αργά χαμηλώνει τα βαρειά βλέφαρα.
Στους κροτάφους σου σταλάζει μαύρη δροσιά,
Ο τελευταίος χρυσός σβησμένων άστρων.
[Α’ δημοσίευση περιοδικό λέξη, τ.11 Γενάρης ’82]
