[περήφανοι «στα 4»
28/12/2016 § Σχολιάστε
«Στα τέσσερα», αλλά στην καρέκλα…
Επειδή η διατήρηση της εξουσίας είναι αυτοσκοπός, οι σημερινοί κάτοχοί της δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να προκαλούν οι ίδιοι και στη συνέχεια να αποδέχονται κάθε (αυτο)εξευτελισμό.
Η μία ανάγνωση της επιστολής Τσακαλώτου είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση χρησιμοποιεί διπλή γλώσσα. Μία (την κανονική) προς τους δανειστές και μία (την παραπλανητική) προς το εγχώριο ακροατήριο. Η δεύτερη περιέχει τον απαραίτητο «τσαμπουκά», δια χειλέων Τσίπρα και Καμμένου, τον οποίο έρχεται στη συνέχεια να «διορθώσει» ο υπουργός Οικονομικών βάζοντας την ουρά στα σκέλια. Δεν χρειαζόταν να περιμένουμε αυτήν την επιστολή για να το διαπιστώσουμε. Εχει ξαναγίνει (εδώ).
1. Στο «διάγγελμα» Τσίπρα της 8ης Δεκεμβρίου γινόταν καθαρά λόγος για «13η σύνταξη». Στην επιστολή Τσακαλώτου αυτό δεν υπάρχει. Αναφέρεται «μέτρο για τις συντάξεις» και «εφάπαξ πληρωμή».
2. Στην ομιλία του στη Νίσυρο (14 Δεκεμβρίου) ο κ. Τσίπρας διαβεβαίωσε ότι δεν θα ρωτάει κανέναν για το που θα μοιράζει τα πλεονάσματα. Ο «τσαμπουκάς» κράτησε μόλις δέκα μέρες. Τον μάζεψε ο κ. Τσακαλώτος, διαβεβαιώνοντας ότι τέτοια μέτρα «θα συμφωνούνται με τους θεσμούς».
πηγή: Γιώργος Καρελιάς
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Στεκόμουν κι έβλεπα να με προσπερνάν και να μακραίνουν
27/12/2016 § Σχολιάστε
Είδα χθες ένα όνειρο που ήταν αγάπη. Σε μια στιγμή γέμισα αγάπη και χαμογέλασα με δάκρυα ήταν σαν έκσταση. Ήρθαν ένα σωρό πρόσωπα κι έρχονταν κι άλλα φάτσες γνωστές κι άγνωστες κι εγώ όλους τους αγαπούσα και περισσότερους ακόμα τόσο πολύ άνοιξε η καρδιά μου και χωρούσαν κι άλλοι πολλοί ακόμα. Ένα πλήθος κρεμάστηκε από την σπάνια κλωστή που έκλωθε εκείνη την ώρα η ψυχή μου κι αυτή άντεχε δεν έσπαζε. Όλα ήταν μια ευτυχία πόσο σας αγαπώ φώναξα θα πεθάνω για σας. Αγαπούσα την κάθε μια μορφή χωριστά και μαζί όλες η αγάπη μου ήταν ένα σύννεφο που το σκόρπιζε ο αέρας το χώριζε σε χίλια κομμάτια κι υστέρα πάλι τα ένωνε η αγάπη μου ήταν ένα σύννεφο που σκέπαζε όλο τον ουρανό λευκό και μεγάλο σας αγαπώ. Ξαφνικά κατάλαβα πως εγώ τους αγαπούσα κι εκείνοι με κοίταζαν μ’ ένα μικρό χαμόγελο. Στεκόμουν με ανοιχτά χέρια κι εκείνοι μάκραιναν και τους είπα θάρθω μαζί σας. Με κοίταζαν με άδειο χαμόγελο και προχωρούσαν κι εγώ στεκόμουν κι έβλεπα να με προσπερνάν και να μακραίνουν. Δεν μπορούσα να κάνω βήμα ήμουν σαν φυτό που πάλευε να ξεκολλήσει τις ρίζες του από το χώμα κι ήθελα να τους πάρω από πίσω. Στεκόμουν κι εκείνοι φεύγαν δεν έλεγαν έλα χαμογελούσαν. Έμεινα από τότε μονάχος κι έπαψα να κλαίω η αγάπη στέρεψε κι έπαψε να τρέχει.
[Γιώργος Χειμωνάς, Πεισίστρατος, εκδόσεις Κέδρος, via Politeianet.gr]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
