(όπου η δεσποινίς Zorita βγάζει το φιδάκι βόλτα) αθώοι οι βατοπεδινοί
16/12/2016 § Σχολιάστε
Νεοελληνική Ποίηση
Late 1930’s Burlesque dancer Zorita walks her pet snake -from: oldpicsarchive.com
Πρόταση αθώωσης των κατηγορουμένων για Μονή Βατοπεδίου
«Πώς μπορείτε», ανέφερε η εισαγγελέας, απευθυνόμενη στο δικαστήριο, «να δεχθείτε ότι έγκριτοι επιστήμονες, για τους οποίους δεν διαπιστώθηκε θρησκοληψία, πιέστηκαν να συμβάλουν στη μείωση της περιουσίας του Δημοσίου, χωρίς να προκύψει για κανέναν από αυτούς οικονομικό όφελος ή άλλο κίνητρο».
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
[χριστιανική επιστολή αγ♥πης·
15/12/2016 § Σχολιάστε
[ακτιβιστού εγκώμιον·
14/12/2016 § Σχολιάστε
photo: inewsgr.com
«Ήταν η πρώτη φορά που συνάντησα τον Πάνο Καμμένο και ο ίδιος δεν το ξέρει. Ήταν το πανηγύρι της Παναγίας, ήταν πολύ συγκινητικά, με κρέας και βραστές πατάτες. Τότε ο Πάνος ήταν ένας πολιτευτής της δεξιάς και είχα την αίσθηση ότι ήταν ένας μπούλης. Ένα παιδί πλούσιας οικογένειας. Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν ζεστός άνθρωπος και είχε εξαιρετική λαϊκή αποδοχή. Και παρά τις σημαντικές διαφορές μας με τον Πάνο Καμμένο έχουμε μια κοινή έγνοια και στόχο: θέλουμε αυτός ο τόπος να πάει μπροστά» [του Αλεξίου Τσιπρός, πρωθυπουργού Νοτίου Δανιμαρκίας]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
‘στορίες
13/12/2016 § Σχολιάστε
13.
Είμαστε οι περιγραφές μας
φωτογραφία αγνώστου, από oldpicsarchive.com
Πάνε και τα αισθητικά ερεθίσματα και τα σοκ της υποδοχής. Σε αγύριστο περίπατο πήγαν και τα σουρεαλιστικά αξιώματα της πολιτισμικής αυτοπεποίθησης του κάπως υποψιασμένου· κυρίως του ελαφρώς ημιμαθές κοινού. Περίπατο και η καλλιτεχνικά σουρεαλιστική σύγχυση της πραγματικότητας με το δίχτυ ασφαλείας για τον αμφισβητία που έπεφτε από τις αγκάλες ενός μεσοαστικού συντηρητισμού. Εθιστήκαμε στη συνεχή κι επίμονη «πρωτοτυπία-πρωτοπορία» κι ο εθισμός αυτός μοιραία την μετέτρεψε σε αφόρητη κοινοτοπία.
Ελάχιστα σήμερα κάνουν εντύπωση στους ενήμερους· ελάχιστα θεωρούνται προκλήσεις και αιτίες γνήσιας έκπληξης. Η παλιανθρωπιά κι η μισανθρωπία είναι πλέον κανόνας -άλλωστε πάντα ήταν. Μάθαμε εν μέσω συντριμμιών σε πόσο απέραντες κι αστήρικτες τερατολογίες πιστέψαμε στη νιότη. Πάντα έτσι ήταν, αν και αμυδρά υποψιάζομαι ότι σήμερα είμαστε καλύτερα· δύσκολα πλέον κάποιοι μπορούν να μας ξεγελάσουν. Όπως είπε κάποτε ο Μπουνιουέλ ανάμεσα 1935 και 1945 -δεν θυμάμαι ακριβώς πλέον ούτε την πηγή, ούτε την ακριβή δήλωσή του, αλλά τα είπε –από τότε- κάπως έτσι: ‘έχουμε πολέμους, επαναστάσεις και τρομοκρατία, συνεπώς το σκάνδαλο και η άσκηση της βίας δε χρησιμεύουν πια σε τίποτα, δεν είναι πια δραστικά για μας, τους καλλιτέχνες. Υπάρχει ένα σημείο όπου, ο αισθητικός ριζοσπαστισμός, αν δεν προπορεύεται αρκετά, μπορεί να ξεπεραστεί από την αγορά.’ Και όλα αυτά δεν ισχύουν μόνο για την τέχνη και τους δημιουργούς, ισχύουν για τους πάντες· για όλους μας. Η βιομηχανία/τεχνολογία δεν μπορεί να εμποδίσει την εξέλιξη, γιατί δεν μπορεί να εμποδίσει ούτε τη δική της.
«Επιστημονικές» κοινωνικές και ιδεολογικές θεωρίες γκρεμίστηκαν από την καλπάζουσα πραγματικότητα κι αποδείχτηκαν πόσο… επιστημονικές ήταν οι ξύλινες γλώσσες και τα ξύλινα κιτάπια που πιστεύαμε/εκτελούσαμε ως μολυβένια στρατιωτάκια. Τα εκτρώματα μας τέλειωσαν αν και τ’ ακολουθούν θλιβερά, εκατομμύρια ακόμα ψυχές.
Η κρεβατοκάμαρά της. Το κρεβάτι ακατάστατο. «Αυτά εκεί πάνω, δεν είναι τέρατα» λέει, τεντώνοντας τα χέρια ψηλά προς το ταβάνι προσπαθώντας να τ’ αγγίξει. Υπάρχει πάνω της κάτι απαλό, κάτι που μυρίζει ανοιξιάτικο άνθος. Την βλέπω μπρος μου αργά-αργά να ανθίζει· και το Σύμπαν ολόκληρο την ποθεί, το πιστεύω, προκαλώντας με τον πόθο του αυτόν, τη βροχή που αρχίζει ξαφνικά να πέφτει.
Αλήθεια. Ας πω επιτέλους μιαν αλήθεια: από τους ομορφότερους τίτλους βιβλίων που έχω δει ποτέ, είναι του Αργύρη Χιόνη «Ό,τι περιγράφω με περιγράφει». Ξεχωρίζω:
Ανάμεσα στα δάχτυλά μου
και στη σάρκα σου,
όσο σφιχτά κι αν σε κρατώ,
τρυπώνει ο χρόνος.
–
Είμαστε οι περιγραφές μας.
*
[διαβάστε όλες τις ‘στορίες]
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
