[selfie gone by·
21/10/2016 § Σχολιάστε
a selfie photo in 1920 (oldpicsarchive.com)
Κάθε βήμα θέατρο
(Όνειρο που φτερουγίζει)
Στη μελλοντική του
παρελθόντος παράσταση.
(Πνίγεται ο) χώρος για ένα
και μοναδικό πρόσωπο.
Το δικό σου.
Επιμονή.
Κυνήγι προς
Τελειότερη εκδοχή.
Όμως
Θάμπωσε τόσο γρήγορα…
καρέκλες
19/10/2016 § Σχολιάστε
έκανε και η μύγα κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο
Ο Δημήτρης Τσακίρης, διοικητής του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ): «Όποιος αδυνατεί να καταβάλει τις εισφορές σε συνδυασμό με την υπέρογκη φορολογία και το θεωρεί πατριωτικό, ας πάρει την οικογένειά του και ας πάει στη Βουλγαρία»…
*
[ratio·
17/10/2016 § Σχολιάστε
Στην πόλη των τεύτλων
Οίκτιρε την επαρχία κι όμως… Δώδεκα ολόκληρα χρόνια σε τούτη την μουντή κωμόπολη -αρχιλογιστής λέει, να βράσω και να φασκελώσω τα υπαλληλίκια και τις αρχιθεσίες- χωμένος μέσα σε χοντρά λογιστικά βιβλία, σ’ ένα γραφείο τρία επί τρία, με κείνους τους τοίχους τους λερούς, ακαθόριστο το χρώμα τους, πάντως κάποτε θα έπρεπε να ήταν άσπροι, σε σωρούς φακέλους και χαρτιά, πνιγμένος και λουσμένος από κείνο το ανελέητο φως του γλόμπου με τα χιλιάδες μυγοφτύματα.
– Το παν είναι το θέμα προσαρμογής! μονολογούσε πότε-πότε.
Το παράθυρο δεν τ’ άνοιγε ποτέ. Για να τ’ ανοίξει, έπρεπε να κατεβάσει όλο εκείνο το στοιβαγμένο χαρτομάνι, που σκέπαζε το μισό σχεδόν κι άφηνε μόνο τα τελευταία τζάμια στην κορυφή ακάλυπτα, έτσι που να μπορεί ίσια να βλέπει αν συννέφιασε, αν έχει ξαστεριά, αν βρέχει. Έτσι κι έτσι ο ήλιος δεν το χτύπαγε.
*
[απόσπασμα από: ©Πάνος Β. Ξένος, Εκτροφείο θηρίων, εκδόσεις Αστρολάβος/Ευθύνη, 1990]
*
η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου, βραδάκι στην παλαιά πόλη της Ρόδου, 2014.
*
*
ut mare·
16/10/2016 § Σχολιάστε
[…] η άσκησις αποκαλύπτεται σε όλη της την πληρότητα ως περιστολή, τόσο για τον Μίλτον όσο και για τον Γουέρτντσγουορθ. Κι εδώ, επίσης, αποκαλύπτεται το φοβερό πάθος του Γουέρτντσγουορθ ως τερατώδους ισχυρού ποιητή:
——————————…που το τραγούδι μου
Σαν άστρο λαμπρό θα λάμψει στο στερέωμα,
Αγαθή επιρροή στέλνοντας, φυλάγοντας τον εαυτό του
Από κακή επίδραση,
Απ’ όλες εκείνες τις μεταβολές που φτάνει η εξουσία τους
Κάτω στη γήινη σφαίρα!
Σ’ ένα σονέτο γραμμένο δυο χρόνια αργότερα και αφιερωμένο στον Μίλτον, ο πρόδρομος παρουσιάζεται όπως ο Γουέρτντσγουορθ βλέπει τον εαυτό του παρακάτω:
Σαν Άστρο ήταν η ψυχή σου κι έμενε χώρια:
Είχες φωνή που σαν τη θάλασσα ηχούσε·
Αγνή σαν το γυμνό ουρανό εξαίσια, ελεύθερη…
*
[απόσπασμα από: Harold Bloom, Η αγωνία της επίδρασης –μια θεωρία για την ποίηση, εκδόσεις Άγρα 1989 –μτφρ: Δημήτρης Δημηρούλης]
*
*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου, παρμένη Οκτώβριο 2013 στη La Hulpe, Βρυξέλλες
