«… ζούμε ακόμα και την ιδεολογικοποίηση της βρωμιάς»
01/09/2016 § Σχολιάστε
Βρώμικη πόλη
Είναι μερικά πράγματα που σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι αυτό που ζούμε δεν είναι κρίση αλλά απόλυτη παρακμή. Η βρωμιά της πόλης και πώς επεκτείνεται είναι ένα απ’ αυτά. Τι μας συμβαίνει πια και η Αθήνα είναι τόσο βρώμικη;
Από τη ©Γιώτα Συκκά στην Καθημερινή
Το κέντρο της πόλης είναι στις περισσότερες γωνιές του θλιβερό, ακατάστατο, με σκουπίδια, ξέχειλους κάδους, παρατημένα πάρκα. Μια απέραντη εγκατάλειψη σε κάθε βήμα από την Ομόνοια ώς τον λόφο του Λυκαβηττού, τη θλιβερή Ακαδημίας και την απαράδεκτη Σταδίου με τα κλειστά καταστήματα και τις χρόνιες εστίες μόλυνσης, ώς την Αχαρνών, την Πατησίων…
Εξαίρεση ο καθρέφτης μας, η Διονυσίου Αρεοπαγίτου και ό,τι είναι γύρω από το Μουσείο της Ακρόπολης και το Ηρώδειο. Η Ομόνοια στην οποία φτάνουν κάποιοι τουρίστες είναι από τις πιο άσχημες γειτονιές. Ακόμη κι ο πράσινος Λυκαβηττός, κι αυτός μοιάζει ξεχασμένος μαζί με το κλειστό εδώ και τρία χρόνια θέατρο, τα πεταμένα πλαστικά μπουκάλια, τα κουτιά αναψυκτικών και μπίρας στις διαδρομές των περιπατητών, ανάμεσα στα δέντρα. Συνηθίσαμε τη βρωμιά. Στα θερινά σινεμά ελάχιστοι πετούν με το τέλος της προβολής τα απομεινάρια που κατανάλωσαν. Σε άλλα τα σκουπίδια μένουν στα τραπεζάκια και στη δεύτερη προβολή, ελάχιστοι ενοχλούνται. Στη λεωφόρο Μαραθώνος οι αφίσες από τις θεατρικές παραστάσεις των δήμων παραμένουν στις κολώνες, ενώ υπάρχουν ακόμη οδηγοί που πετούν από τα παράθυρα αποτσίγαρα, άδεια μπουκάλια νερού, ακόμη και τα σκουπίδια της οικογένειας που ξέχασαν να βάλουν στον κάδο της γειτονιάς. Γεμάτες οι νησίδες.
Οσο τρελό κι αν φαίνεται, σ’ αυτήν τη χώρα ζούμε ακόμα και την ιδεολογικοποίηση της βρωμιάς. Τα πολιτικά συνθήματα στους τοίχους έχουν μια σοβαρή ιστορία που συνδέεται με αγώνες και την ελευθερία σε αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Αλλά εδώ δεν μιλάμε πλέον για συνθήματα, ούτε για γκράφιτι αλλά για ακατάληπτες μουντζούρες πάνω σε άλλες μουντζούρες, στους τοίχους ακόμη και στα σήματα της Τροχαίας. Τίποτα δεν δείχνει πιο χαρακτηριστικά το καταστροφικό αλλά και το αυτοκαταστροφικό μένος της ελληνικής κοινωνίας. Κι αυτές οι εικόνες δεν είναι μόνο στο κέντρο της Αθήνας.
*
φωτο: thebest.gr
Ε.Σ.Ρ. -το μόνο αρμόδιο για χορήγηση τηλεοπτικών αδειών
31/08/2016 § Σχολιάστε
Και όχι οι εκάστοτε κυβερνώντες. Ντροπή
«Το Ε.Σ.Ρ. ιδρύθηκε το 1989 και αποτελεί μία από τις πρώτες Ανεξάρτητες Αρχές στην Ελλάδα. Με την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 κατοχυρώθηκαν συνταγματικά οι αρμοδιότητές του και το νομικό καθεστώς των μελών του, ζητήματα που μέχρι τότε ρυθμίζονταν με νομοθετικές διατάξεις. Οι βασικές αρμοδιότητες του Ε.Σ.Ρ. αφορούν στη χορήγηση των αδειών λειτουργίας στους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς και στον έλεγχο τήρησης της ραδιοτηλεοπτικής νομοθεσίας από το σύνολο των ιδιωτικών και δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Το Ε.Σ.Ρ. αποτελείται από επτά μέλη τα οποία επιλέγονται από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής και διέπονται από προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία. Τούτο σημαίνει ότι το Ε.Σ.Ρ. δεν ελέγχεται ούτε λαμβάνει εντολές από την κυβέρνηση, αλλά υπόκειται μόνο σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, ενώ οι αποφάσεις του ελέγχονται από τα δικαστήρια.
Το ειδικότερο νομοθετικό πλαίσιο που αναφέρεται αμέσως ή εμμέσως στη λειτουργία και στις αρμοδιότητες του Ε.Σ.Ρ. βρίσκεται καταρχήν στον εκτελεστικό του Συντάγματος Ν. 3051/2002, στο Ν. 2863/2000 και στους νόμους που διέπουν τη λειτουργία της δημόσιας (Ν. 1730/1987) και της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης (Νόμοι 3592/2007, 2328/1995, 2644/1998 και 3310/2005 και Προεδρικά Διατάγματα 109/2010, 77/2000 και 310/1996).
Επίσης, για την εσωτερική του λειτουργία εφαρμόζεται ο εσωτερικός κανονισμός λειτουργίας του Ε.Σ.Ρ. που κυρώθηκε με την 20291/Ε/6.9.2002 Απόφαση του Υπουργού Τύπου και Μ.Μ.Ε.» – [link]
*
φωτογραφία από newsit.gr
Κοιτούσα όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι
24/08/2016 § Σχολιάστε
Γιάννης Ρίτσος
Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι
Είναι ορισμένοι στίχοι – κάποτε ολόκληρα ποιήματα –
που μήτε εγώ δεν ξέρω τι σημαίνουν.Αυτό πού δεν ξέρω
ακόμη με κρατάει. Κι εσύ έχεις δίκιο να ρωτάς.
Μα μη ρωτάς.
Δεν ξέρω σου λέω.
Δυο παράλληλα φυτά από το ίδιο κέντρο.Ο ήχος του νερού
πού πέφτει τον χειμώνα, απ΄ το ξεχειλισμένο λούκι
η ο ήχος μιας σταγόνας καθώς πέφτει
από ένα τριαντάφυλλο στον ποτισμένο κήπο
αργά – αργά ένα Ανοιξιάτικο απόβραδο
σαν τον λυγμό ενός πουλιού. Δεν ξέρω
τι σημαίνει αυτός ο ήχος –ωστόσο εγώ τον παραδέχομαι.
Τα άλλα πού ξέρω στα εξηγώ. Δεν τα αμελώ.
Όμως κι αυτά προσθέτουν στη ζωή μας. Κοιτούσα
όπως κοιμότανε, το γόνατό της να γωνιάζει το σεντόνι-
Δεν ήταν μόνο ο έρωτας. Αυτή η γωνία
είναι η κορυφογραμμή της τρυφερότητας, και το άρωμα
του σεντονιού, του λευκού και της άνοιξης, συμπλήρωναν
εκείνο το ανεξήγητο πού ζήτησα, άσκοπα και πάλι, να στο εξηγήσω.
*
μπουρκίνι, εικόνες κ.α. προσωπικά κομπολόγια
22/08/2016 § Σχολιάστε
Η θρησκεία και η ένδυση των πιστών της, είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Δεν έχουν καμία θέση στη δημόσια ζωή και το κράτος.
Κάποιοι όψιμοι (προσθέστε ιδεολογία) μπερδεύουν το ηθελημένο, κεκτημένο στη Δύση, της ελεύθερης επιλογής του εκκεντρικού ντυσίματος-αυτά-γουστάρω-να-φοράω, με την θρησκευτικά επιβαλλόμενη δαιμονοποίηση (αμαρτία!) του ανθρώπινου σώματος και την αποκάλυψη της γύμνιας σε κοινή θέα, και προάγουν μέσω Ισλάμ, το μπέρδεμά τους αυτό, ή την ιδεολογική τους θολούρα σε… αντίσταση κατά των κατακτήσεων του δυτικού κοσμικού κράτους, ενάντια στον… ανελεύθερο καπιταλισμό. Δεν είναι κατάντια;
Συμφωνώ επομένως με τον Νικόλα Σεβαστάκη που μιλά με τη γλώσσα της λογικής:
Να συλλέξουμε υπογραφές για το δικαίωμα στο μπουρκίνι που το καταδιώκουν οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του γαλλικού κράτους.
Κυρίως τώρα που στην εφημερίδα των Συντακτών διαβάζει κανείς σε σχετική ανάλυση, ότι η κοσμικότητα είναι περίπου ακροδεξιό πράγμα. Σε λίγο, δεν θα μπορεί κανείς να ασκεί κριτική στην κοινωνική-πολιτισμική οπισθοδρόμηση (ισλαμιστικής, αλλά όχι μόνο, εκπόρευσης) επειδή ένα μεγάλο μέρος αριστερών φτύνει πια απερίφραστα τον ‘δυτικό οικουμενισμό’.
Τέτοια αθλιότητα.
Ευτυχώς κάποιοι ακόμα σκέφτονται.
*
*
