εσαεί Πίτουρα
22/04/2016 § Σχολιάστε
Κλασικές αγριμολογίες
©Leopoldo Mazzoleni, 3 mani, 2013, Tirage numérique, 87 x 40 cm
Λέμε το ανέφικτο ξέροντας ότι είναι ανέφικτο. Φωνάζουμε και καταγγέλλουμε ξέροντας ότι όποιος φωνάζει και καταγγέλλει θεωρείται ότι έχει πάντα δίκιο. Ζητάς το απραγματοποίητο ξέροντας ότι ακουμπά στην καρδιά του πλήθους ενώ παραμένει απραγματοποίητο. Ζητάς τα πάντα ξέροντας πολύ καλά ότι δεν θα πραγματοποιηθεί τίποτα. Στις πλάτες των αφελών πατάς και Υπάρχεις. Καταφέρνεις να ξεχωρίζει η δική σου κακοφωνία ανάμεσα στις τόσες άλλες. Λέγοντας το τίποτα ανταμείβεσαι με βουλευτική έδρα, παροχές, δόξα και αστυνομική προστασία. Δεν χρειάζεται καν να κυβερνήσεις· λίγο πάνω από το 4% είναι ό,τι πρέπει, αρκεί να το «κρατήσεις» για μερικές θητείες. Και το παραμύθι ανακυκλώνεται κι εσαεί θριαμβεύει.
Και στο τέλος της ζωής και της θητείας σου, ανακηρύσσεσαι σύμβολο ασυμβίβαστου Λαϊκού Αγωνιστή.
*
*
21.04.1967: Λαμόγια στο χακί
21/04/2016 § Σχολιάστε
Και τα αμελέτητά μας πάλλονται
21 Απριλίου, 1967
Η αυταπάτη του «οικονομικού θαύματος» της Χούντας μέσα από οικονομικούς πίνακες και δημοσιονομικά στοιχεία.
Πως πραγματικά κατάφεραν οι «σωτήρες» της επταετίας να κάνουν τον δανεισμό της χώρας να υπερβεί κατά τρείς φορές το σύνολο των δανείων που είχε λάβει η χώρα, από ιδρύσεως του ελληγνικού κράτους
Όπως έλεγε και ο νεαρός Βορίδης, «η Επανάστασις έχει την ομορφιά του διαβόλου…», αλλά εμείς την πληρώσαμε ακριβά. Σε χρήμα και αίμα.
Ερρίκος Μπελιές, ‘τεφρώδεις σα φοβερή παρέλαση πλουσιοντυμένων φαντασμάτων’
20/04/2016 § Σχολιάστε
Κατεβαίνοντας τη φωσφορίζουσα σκάλα
Κάθε καινούργιο σώμα έρωτας και αντέρωτας στις εξισώσεις των συναισθημάτων και μόνη η αμαρτία παραμένει πάντα η διεργασία της απόσβεσης της αμαρτίας να παίζει δηλαδή ο διάολος με το θυμιατήρι της ζωής και να ξορκίζουμε μόνον τη μυρουδιά του λιβανιού-του αλλά αυτό είναι φυσικό αφού πολλά άχρηστα γίνονται προσπάθειες ν’αφομοιωθούν μόνο και μόνο γιατί νομίζονται μεγαλεία κι έτσι επέρχεται ο κορεσμός όταν όλοι – οινοβαρείς και με απέραντη ανία – αρχίζουν να προβλέπουν ότι σύντομα θα ενσκήψουν σιτοδείες δημογραφική πτώση πολέμοι θάνατοι ένδεια κι αρχίζει τότε η αγωνία για τα περαιτέρω που κάνει τα στόματα να μυρίζουν σαν παλιό νερό ανθοδοχείου κι έπονται οι μωροφιλοτιμίες και τα πάθη οι καυγάδες η ανασφάλεια και οι καμαρίλες που κάνουνε τον κόσμο να κλειδώνεται στα σπίτια και να κυκλοφορούν στο δρόμο ελεύθερα πόρνοι και πόρνες κρύοι και τεφρώδεις σα φοβερή παρέλαση πλουσιοντυμένων φαντασμάτων γιατί αυτοί μόνο γνωρίζουνε πως όσο η σαρκομείωση θα επιφέρει γνώση τόσο κι ο εξανθρωπισμός θα μεταθέτει αξίες τη μεσιτεία και τη θεία χάριτι μόνον αυτών που διακηρύσσουν ότι κάθε καινούργιο σώμα έρωτας και αντέρωτας στις εξισώσεις των συναισθημάτων.
[Ερρίκος Μπελιές, περιοδικό λέξη, Ιούλιος 1983, τ.25]
*
*
