Bruxelles, Ma Belle aux Bois
29/03/2016 § Σχολιάστε
De Marie Warnant
Elle est banale ma ville à moi
Elle est banale mais je l’aime comme ça
En capitale, quand elle se Cambre devant moi
Ma Belle aux Bois
Bruxelles est belle quand Louise anime les goulots
Quand Edith chante boulevard Anspach, rue du Culot
Quand Charles traîne sur nos avenues nationales
Quand moi je peine aux petites heures matinales
Bruxelles se réveille
Elle est banale ma ville à moi
Elle est banale mais je l’aime comme ça
En capitale, quand elle se Cambre devant moi
Ma Belle aux Bois
Elle est banale ma ville à moi
Elle est banale mais je l’aime, comme quoi
Faut pas chercher trop loin ce qu’on a
Elle est pas mal ma ville comme ça
Bruxelles est beau quand Molière prend St-Gilles de haut
A la Barrière de sa Campagne en huit clos
Quand les marquises voient le Châtelain
C’est le Grand Jacques qui prend le train,
reste mes airs après le sien
Bruxelles se réveille
En capitale, quand elle se Cambre devant moi
Ma belle aux Bois
Elle est banale ma ville à moi
Elle est banale mais je l’aime comme quoi
Faut pas chercher trop loin ce qu’on a
Elle est pas mal ma ville comme ça
Bruxelles, Bruxelles
Bruxelles est femme, femelle, androgyne ou bien mâle
Ses sables blonds, ses visages ronds, ses visages pâles
Ses langues folles qui se délient en ragots
Monnaie courante ? Je n’y crois plus trop !
Bruxelles se révèle…
En capitale, quand elle se Cambre devant moi
Ma belle aux Bois
Elle est banale ma ville à moi
Elle est banale mais je l’aime comme quoi
Faut pas chercher trop loin ce qu’on a
Elle est pas mal ma ville comme ça
Bruxelles, Bruxelles…
1875: ο Εμμανουήλ Ροΐδης δια το δημοσιογραφικόν βερύκιον
28/03/2016 § Σχολιάστε
Αι Αθήναι έχουσι πεντάκις μυρίους κατοίκους και εφημερίδας υπέρ τας εκατόν, οι Παρίσιοι κατοίκους διακοσιάκις μυρίους και πολιτικά εφημερίδας είκοσι το πολύ. Αν εις εκατόν χιλιάδας Γάλλων αναλογή μία εφημερίς, εις χιλίους Αθηναίους αναλογούσι δύο.
Εκ τούτων τρεις ή τέσσαρες συντηρούνται παρά των συνδρομητών, πέντε ίσως αποζώσιν εκ των κομμάτων, αι δε λοιπαί, αι γεννώμεναι και θνήσκουσαι καθ’ εκάστην, ουδένα άλλον έχουσιν ωμολογημένον πόρον ζωής πλην της ύβρεως, της συκοφαντίας και του σκανδάλου.
Των τελευταίων αν ο αριθμός είναι μέγας, η ύπαρξις αφ’ ετέρου είναι βραχεία. Τας εφημερίδας ταύτας ηθέλομεν αδικήση λέγοντες ότι ζώσι μίαν ημέραν, ως τα ρόδα. Βέβαιον όμως είναι ότι αι πλείσται αυτών θάλλουσιν επί τινας μόνον εβδομάδας, όσον δηλαδή τα σκόρδα.
Αιτία του μεγάλου αριθμού και του συντόμου βίου των εφημερίδων είναι ότι οι συντάκται αυτών θεωρούσι το δημοσιογραφικόν επάγγελμα ως απλήν βαθμίδα προς υψηλότερον στάδιον. Και τω όντι πολλοί τούτων, υβρίζοντες και συκοφαντούντες, κατορθώνουν μετ’ ού πολύ να διορισθώσιν αστυνομικοί κλητήρες, σαρωταί υπουργείων, νεκροσκόποι, αγροφύλακες, δημοδιδάσκαλοι ή καρραγωγείς. Αλλοι πάλιν, ουδέν τούτων επιτυγχάνοντες ένεκα συναγωνισμού, τρέπονται εις άλλο επάγγελμα, την ψηφοθηρίαν, το λαθρεμπόριον ή την μαγειρικήν.
*
[Απόσπασμα από το κείμενο «Δημοσιογραφικόν Δελτίον», περιοδικό «Ασμοδαίος», φ. 35, 21.9.1875]
ο καιρός φέρνει τη νύχτα
28/03/2016 § Σχολιάστε
Still from «Los Olvidados» -Luis Buñuel (1950) -Alma Delia Fuentes
Οι τοίχοι τέσσερις
Φοράω μια φούστα μακριά, καθισμένη στο παγκάκι, στο πάρκο, εδώ στον κήπο του Κεραμεικού κ’ η φούστα μου μακραίνει, το παιδί ή το περιστέρι που θά ‘ρθει να κάτσει θαρρετά δε θέλω ν’αγγίξει το δέρμα μου, γιατί το δικό σου άγγιγμα περιμένω τη νύχτα, γιατί κανείς δεν ξέρει πως και τώρα είσαι πλάι μου και μόνον εγώ γνωρίζω το χέρι σου που ψαχουλεύει το γόνατο κάτω από τη φούστα και λέει το χέρι σου «σήκω, πάμε» «ο καιρός γυρίζει στη βροχή» και ισιώνω τη φούστα δικαιολογία δεν υπάρχει να δει ο αέρας κι ο ήλιος το γόνατο μια που ο καιρός το φέρνει στη βροχή μια ποὐ κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Ο καιρός γυρίζει στη βροχή ο καιρός με φέρνει κοντά σου ο καιρός φέρνει τη νύχτα.
*
[Καίτη Δρόσου, Οι τοίχοι τέσσερις. Κείμενα, 1985]
*
*
την επόμενη αράδα
27/03/2016 § Σχολιάστε
Speed up, μίστερ Γκιούλιβερ
Κιόλας δέκα, κι αυτός πάντα μπροστά σ’αυτή την κλειστή πόρτα. Γελοίο! Και βέβαια καλό θα ήταν όλ’ αυτά να τα συμμαζέψει… Όλες οι κατευθύνσεις έχουν μπερδευτεί και να που ανοίγουν κι άλλες! Σωστός λαβύρινθος… Για να ξεγελάσει την περιέργεια του πληρώματος, έχει μπροστά του ένα τεφτέρι και κάνει πως γράφει. Κρατάει την πένα μετέωρη, σαν να στοχάζεται την επόμενη αράδα, την κατεβάζει όταν αντιληφθεί ότι κάποιος του πληρώματος περνάει ή ότι τον προσέχουν. Ο υπάλληλος της ρεσεψιόν άλλαξε δυο φορές, θα πήγαιναν ένας ένας τους για φαΐ. Μόλις ήρθε ως εκεί ο αρχικαμαρότος. Δεν φάνηκε να τον προσέχει, είδε την πόρτα του μπαρ κλειστή και ρώτησε με τα μάτια τον υπάλληλο της βάρδιας. Ο άλλος ένευσε αρνητικά και γύρισε το βλέμμα του προς αυτόν. Ο αρχικαμαρότος παρακολούθησε το βλέμμα του. Του φάνηκε ότι σήκωσε τους ώμους. Αργά ξαναπήρε το διάδρομο προς την πλώρη. Ώστε όλοι είναι μέσα στο παιχνίδι!
[Φραγκίσκος Σομμαρίπας: Speed up, μίστερ Γκιούλιβερ!, Μεταίχμιο, 2003]
*
η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου
*
*
