αγριμολογος

Με υπομονή πυθμένα λίμνης

Όπως υπομένουμε καθηλωμένα τα μεγάλα γουρού-
—-νια
δεμένα καθιστά να μην κινιούνται κι έρχονται πον-
—-τικοί
που ροκανίζουν το σκληρό τους δέρμα κάνουν σπή-
—-λαια
στο λίπος εγκαθίστανται βολεύοντας ή όπως οι
—-ανάπηροι
πολέμου περιμένουμε στα καροτσάκια για να παρε-
—-λἀσουν
ενώ δίπλα τους κάνουν την τελευταία πρόβα
σε βηματισμό τα τάγματα των νέων φαντάρων
ή ακόμα όπως οι μισθοσυντήρητοι λουφάζουν στην
—-ουρά
την ώρα που ο ταμίας τους μετράει το δεκαπενθή-
—-μερο
-μόνον τα πρόσωπά τους γίνονται ανεπαίσθητα πιο
—-λιπαρά-

Έτσι ακριβώς αποδέχομαι κάθε καλοκαίρι με την
—-όση ζέστη
και τον τόσο ήλιο του και με τη φήμη πως όσο
—-διψάει το σώμα
γίνεται κρείσσον και τολμητικό κι επιβιώνον.

*
[Ερρίκος Μπελιές, Το διακεκριμένο σώμα. Οδυσσέας, 1982]

*

φωτογραφία: μερική αυτοπροσωπογραφία του ©αγριμολόγου

*

Ωδή στο χιαστό σχήμα

Ας λάμψουν οι ανεμιστήρες και άνεμος ας φυσήξει από τα ντουί των λαμπτήρων· οι τροχονόμοι στα πάρκα ας παίζουν με πολύχρωμα μπαλόνια και τα μικρά παιδιά ας ασκούν την εξουσία στα σταυροδρόμια σφυρίζοντας δαιμονισμένα· ας κουδουνίζουν τα κρόσια των τζαμιών και ας τρίζουν των κουρτινών τα πόμολα· γάλα ας ζεσταίνουμε πάνω στα μαξιλάρια μας και στης κουζίνας τα μάτια επάνω ξαπλωμένοι ας φιλιώμαστε· τα μακρυά μας δάκτυλα τις κλειδαριές ας ανοίγουν αμέσως και παράξενα μυτερά κλειδιά ας χαϊδεύουν το σώμα της αγαπημένης μας· με χοντρά γυαλιά ας ακούμε τραγούδια Παταγονίας και φορτωμένοι τα στριφτά από κοχύλι ακουστικά μας στολίσκους με πανιά ας διακρίνωμε λάθος μήνυμα να μας φέρουν.

*

[©Αλέξης Οικονόμου, Το τέρας στον καναπέ, Ειρήνη, 1986]

*

η φωτογραφία είναι του ©αγριμολόγου -Ακράτα, 2008

*

*