αγριμολογος

Με υπομονή πυθμένα λίμνης

Όπως υπομένουμε καθηλωμένα τα μεγάλα γουρού-
—-νια
δεμένα καθιστά να μην κινιούνται κι έρχονται πον-
—-τικοί
που ροκανίζουν το σκληρό τους δέρμα κάνουν σπή-
—-λαια
στο λίπος εγκαθίστανται βολεύοντας ή όπως οι
—-ανάπηροι
πολέμου περιμένουμε στα καροτσάκια για να παρε-
—-λἀσουν
ενώ δίπλα τους κάνουν την τελευταία πρόβα
σε βηματισμό τα τάγματα των νέων φαντάρων
ή ακόμα όπως οι μισθοσυντήρητοι λουφάζουν στην
—-ουρά
την ώρα που ο ταμίας τους μετράει το δεκαπενθή-
—-μερο
-μόνον τα πρόσωπά τους γίνονται ανεπαίσθητα πιο
—-λιπαρά-

Έτσι ακριβώς αποδέχομαι κάθε καλοκαίρι με την
—-όση ζέστη
και τον τόσο ήλιο του και με τη φήμη πως όσο
—-διψάει το σώμα
γίνεται κρείσσον και τολμητικό κι επιβιώνον.

*
[Ερρίκος Μπελιές, Το διακεκριμένο σώμα. Οδυσσέας, 1982]

*

φωτογραφία: μερική αυτοπροσωπογραφία του ©αγριμολόγου

*

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.