αγριμολογος

❀

τα προηγούμενα [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv]

 Επισκέψεις_5
―Κατά την προσφοράν καθισμάτων οφείλυν οι νεώτεροι, και αυτοί ακόμη οι πρότερον ελθόντες, να αναμείνουν μέχρι ού καθίσουν οι πρεσβύτεροι.
―Οι νεώτεροι πρέπει να σύρουν αθορύβως και ανεπαισθήτως τα καθίσματάτων ολίγον προς τα οπίσω.
―Κυρία νέα, προασκαλούμενη από πρεσβυτέραν να καιίση πλησίον της εις ανάκλιντρον, κάθηται κατόπιν εκείνης.
―Κατά τα επισκέψεις ανταλλάσσονται πρώτον φιλοφρόνως ερωτήσεις περί της υγείας των παρόντων, κατόπιν δέ περί των οικείων.
―Καθήκον της οικοδεσποίνης είνε να ερωτά πρώτη, αν δεν ηρωτήθη.

✳︎

Συνεχίζεται 

[Οδηγός της Οικοδεσποίνης, ετυπώθη τω 1930, Κεντρικήν πώλησις: Βιβλιοπωλείον Ιωάννου Σιδέρη ―Εν Αθήναις, Οδός Σταδίου 52.

◉

Unknown Artist. June Leaf (American, 1929) Figures, etching on paper.

Αρχίζουν οι δοκιμαστικές ζέστες και ο θερισμός. Προσέχουμε στις βοσκές μήπως παρουσιασθεί άνθρακας. Οι κυνηγοί φροντίζουν για την φύλαξη των πυρομαχικών τους σε δροσερό και ξηρό μέρος, μακράν των παιδικών ατυχημάτων και των εγκλημάτων τιμής και κληρονομιάς. («Μπαμ!… ηκούσθη στον αέρα και τα βόλια πήγαν πέρα» έλεγαν οι πρεσβύτεροι των τελευταίων καζαμιακών χρόνων, υπονοώντας φυσικά τους δίκανους φόνους της υπαίθρου.) Ο Ιούνιος, με την καλοκαιρία και τους περιηγητές, περιλαμβάνει τις μεγαλύτερες μέρες του έτους ―ανάμεσά τους και την 23η με τα κάψαλα και τις φωτιές τ’ άη Γιάννη. Είναι μια παραδοσιακή επέτειος που μνημονεύει τον επί της πυράς θάνατον διαφόρων υπαιτίων της Ιστορίας. Την επομένη ληξιαρχείται το γενέσιον Ιωάννου του Προδρόμου. Είναι ο κατ’ εξοχήν άγιος των υδάτων, και η μέρα είναι αφιερωμένη στην υδρομαντεία του Κλήδονα. Μετά τρεις μέρες ανασύρεται η μνήμη Σαμψών οσίου του ξενοδόχου, ενώ την τελευταία μέρα του μηνός παρατηρείται η σύναξις τωβν 12 αποστόλων.

*

[από: Νάσος Θεοφίλου, Ιστορίες του Καζαμία, εκδ. Εστία, 1992

◉

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (1909-1990)

Ιούνιος μήνας

Είχαν αρχίσει οι ζέστες – Ιούνιος μήνας
άλλαζες κάθε τόσο θέση στο κρεβάτι
ζητώντας το δροσερό μέρος στα σεντόνια,
μη βρίσκοντας δροσιά. Κι αυτή η ταυτόχρονη
καταδίκη και αθώωση. Φωνάζανε οι γρύλοι.

Οι φρουροί αποκοιμήθηκαν πάνου στα όπλα τους.
Το φεγγάρι στάθηκε να τους κοιτάζει.
Ένα πουλί ξύπνησε.
Το ποτάμι κυλούσε.

Τότε ακριβώς, ο πιο μεγάλος έκανε μια κίνηση
σα ν’ άπλωνε τον ουρανό πάνου στα γόνατά του
κι άρχισε να ράβει τ’ αστέρια στη θέση τους
όπως ράβει ο φυλακισμένος τα κουμπιά στο σακάκι του.

◉

Ἄλμπα
Δροσερὴ σὰν τὰ ὠχρὰ φύλλα
τῆς καμπανούλας
Κεῖται πλάϊ μου τὸ σούρουπο.

*

Τσ’άι Τσὶ’
Τὰ πέταλα πέφτουν στὸ σιντριβάνι,
πορτοκαλόχρωμα φύλλα τριανταφυλλιᾶς,
Ἡ ὤχρα τους γαντζώνεται στὴν πέτρα.

*

Τὸ παράπονο τῆς πολύχρυσης σκάλας
Τὰ πολύχρυσα σκαλοπάτια ἄσπρισαν ἤδη ἀπ’ τὴν πάχνη,
Εἶναι τόσο ἀργὰ ποὺ ἡ πάχνη μουσκεύει τὶς τούλινες κάλτσες
μου,
Καὶ κατεβάζω τὴν κρυστάλλινη κουρτίνα
Καὶ ἀτενίζω τὸ φεγγάρι μέσα ἀπὸ τὸ διαυγὲς φθινόπωρο.

©Από «Τα Τετράδια του Ελπήνορα, Τεύχος 1, Χειμώνας 2009-10» – Ίδρυμα Τάκης Σινόπουλος –Σπουδαστήριο Ελληνικής Ποίησης. 

◉