αγριμολογος

«…πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός…»

15/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «…πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός…»

Δημήτρης Δημητριάδης: «Κατάλογοι 1-4» -αποσπάσματα

Εκδόσεις Αγρα 1980

Α’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ

Το μοναδικό παιδί στον κόσμο ειν΄εκείνο που διαψεύδει συνεχώς και με κάθε τρόπο την ελπίδα που έχει στηρίξει σ’αυτό η ανθρωπότητα. Κάθε πρωί, σηκώνεται κι αρχίζει να χτίζει έναν κόσμο χειρότερο απ’ τον πραγματικό, και κάθε πρωί, ο καινούριος κόσμος του είναι χειρότερος απ’ τον κόσμο της προηγούμενης μέρας, που κάθε φορά ήταν όλο και χειρότερος απ’ τον πραγματικό. Του δίνει τόση χαρά αυτό που κάνει, το ενθουσιάζει τόσο πολύ, γελάει τόσο πολύ με τα καθημερινά του απροσδόκητα και λαμπρά αποτελέσματα, ώστε δε φοβάται μην εξαντληθεί καμμιά μέρα η απύθμενη μαύρη φαντασία του. Είναι το μοναδικό παιδί στον κόσμο επειδή διαψεύδει τις ελπίδες που στηρίζει σ’αυτό ο κόσμος. Και το παιδί θα γίνει πιό παιδί από κάθε άλλη φορά όταν ο χειρότερος κόσμος, που θα έχει χτίσει, θα αντικαταστήσει τον πραγματικό σε όλη του την έκταση. Τότε δε θα είναι πια παιδί γιατί θα έχει εκπληρώσει τον μοναδικό προορισμό του.

Β’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ

Υπάρχουν τρεις θεοί που κανείς δεν τους ξέρει σήμερα. Έγιναν θεοί επειδή κατάλαβαν, πίστεψαν και διαλάλησαν τρία πράγματα, από ένα ο καθένας, και γι’ αυτά θυσιάστηκαν απ’ τους ανθρώπους. Ο πρώτος αποτάχθηκε με φρενίτιδα τον κόσμο, πίστεψε πως κανένας άνθρωπος δεν έχει δίκιο και τον έγδαραν ζωντανό. Ο δεύτερος έβαλε μοναδικό του στόχο, και κατάφερε, να κατακτήσει ολόκληρη την εσωτερικότητά του, πίστεψε πως το δίκιο είναι πάντα εξίσου μοιρασμένο ανάμεσα σε δύο η περισσότερες αντιμαχόμενες παρατάξεις, και τον ακρωτηρίασαν αφήνοντας τελευταίο τον αποκεφαλισμό του. Ο τρίτος βρήκε το μυστικό της ανεξάντλητης δημιουργίας, πίστεψε πως είναι απέραντα αηδιαστικός και αυτός που έχει άδικο και αυτός που έχει δίκιο, και τον παλούκωσαν απ’ όλες τις τρύπες του συγχρόνως.

Γ’ ΑΝΤΙΦΑΣΗ

Η μύτη, δρασκελώντας βίαια μια μέρα το απαραβίαστο όριο της οράσεως έπειτα από μακροχρόνια προμελέτη, φώναξε θριαμβευτικά μ’ όλη τη δύναμη των ρουθουνιών της: «Το μάτι ήταν μέχρι τώρα δυνατότερο απ’ όλα στο πρόσωπο, από τώρα όμως στη θέση του θα βλέπω εγώ». Και γυρίζοντας να κοιτάξει για πρώτη φορά τον κόσμο, τον είδε άοσμο, σε τέτοιο μάλιστα σημείο που πανικοβλημένη αναζήτησε την όσφρησή της για να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση, ήταν όμως πολύ αργά. Η όσφρηση είχε εξοβελιστεί για πάντα απ’ τη μύτη. Έτσι, η μύτη αναγκάστηκε από κει και μπρος να βλέπει τον κόσμο χωρίς να μπορεί να τον μυρίσει και χωρίς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει τη συγκλονιστική αυτή εντύπωση που δεν έχει καμία σχέση με την όραση. Αυτό την τρέλανε και κάποια μέρα τη βρήκαν κρεμασμένη με βγαλμένα μάτια. Από τότε είναι που επικράτησε η παροιμία: «Όποιος το μάτι του ζητά με μύτη να το βγάλει, ούτε καπνό μπορεί να δει ούτε και να μυρίσ’ αιθάλη».

***

από τις Στάχτες

Ζοζέ Σαραμάγκου, Κάιν

14/01/2013 § Σχολιάστε

Ένας Θεός νάρκισσος, προικισμένος με μια εξαιρετικά ευέλικτη συνείδηση, που συμφωνεί μαζί του ό,τι κι αν αυτός κάνει, κι ένας πρώιμος αντάρτης, ο Κάιν, είναι οι πρωταγωνιστές του πιο απολαυστικού μυθιστορήματος του Ζοζέ Σαραμάγκου, που έμελλε να είναι το τελευταίο του.

Η Bίβλος, ένα από τα πιο άγρια βιβλία που έχουν γραφτεί ποτέ και που, κατά τον διάσημο νομπελίστα συγγραφέα, δεν θα έπρεπε να πέφτει ποτέ στα χέρια των παιδιών, ξαναγράφεται από τον ίδιο με απρόβλεπτο τέλος, δίνοντας την ευκαιρία για έναν σπαρταριστό διάλογο μεταξύ Θεού και ανθρώπου.

Εξάλλου «η ιστορία των ανθρώπων είναι η ιστορία της ασυνεννοησίας τους με το Θεό – ούτε αυτός καταλαβαίνει εμάς, ούτε εμείς εκείνον».

[Μετάφραση: Αθηνά Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη, 2010]

Περισσότερα στις Στάχτες

βρίσκει πάντα τρόπο να λάμψει

14/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο βρίσκει πάντα τρόπο να λάμψει

Δημήτρης Νόλλας: «Ο άνθρωπος που κάθεται πλάι μου»

….από την στήλη «Παρά Τέταρτο» στο περιοδικό «Τέταρτο» τεύχος 39-40, Ιούλιος-Αύγουστος 1988.

O άνθρωπος που κάθεται πλάι μου λέει, «οι σωστές αποφάσεις παίρνονται το καλοκαίρι», καθώς τα βαγόνια του συρμού χτυπιούνται το ένα πάνω στ’ άλλο από τα κοφτά σύντομα φρεναρίσματα. Ο άνθρωπος που κάθεται πλάι μου παρακολουθεί με συμπάθεια όλες αυτές τις κινήσεις που κάνω εδώ και ώρα για να απαλλαγώ από το έντυπο που διαβάζω και λέει, «δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να καταλάβεις αν αξίζει τον κόπο να διαβάσεις κάτι. Από τις πρώτες γραμμές κιόλας, καμιά φορά κι από τον τίτλο μπορείς να δεις το σημάδι…Όπως με τις φωτογραφίες στα σινεμά. Απ’ τις φωτογραφίες στις βιτρίνες των σινεμά μπορούσες να καταλάβεις αν το έργο αξίζει τον κόπο. Παλιά ήταν περισσότερες, τώρα το μεγαλύτερο χώρο καταλαμβάνουν τα χοντρά γράμματα των ονομάτων», λέει ο άνθρωπος που κάθεται πλάι μου, ενώ ο επιβάτης που βρίσκεται απέναντί μας ρίχνει το κεφάλι βαριά ανάμεσα στα χέρια του, που απελπισμένα το αρπάζουν απ’ τα μαλλιά πριν πέσει παρακάτω. «Κάτι που φωτίζει, όσο βαθιά κρυμμένο κι αν είναι βρίσκει πάντα τον τρόπο να λάμψει. Δεν χρειάζεται να φτάσεις στην τελευταία σελίδα για να διαπιστώσεις. Αν πρέπει να κατέβεις μέχρι τον πάτο πιστεύοντας πως ακόμη δεν σου φανερώθηκε θα πει πως δεν ήταν ποτέ εκεί. Δεν υπήρξε».

[…]

Συνέχεια στις Στάχτες

Ο θρύλος του περιπλανώμενου βασιλιά

14/01/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο θρύλος του περιπλανώμενου βασιλιά

Ο ταπεινός ταπητουργός, αλλά αξεπέραστος ποιητής, Χαμάντ δημιουργεί το πιο επικίνδυνο μαγικό αντικείμενο σε όλη την παγκόσμια ιστορία. Κρυμμένο στο παλάτι του άραβα πρίγκιπα Ουαλίντ, κάπου στην Αραβική Χερσόνησο, το μαγικό αντικείμενο ξέρει το όνομά σου, το σπίτι σου, την πατρίδα και την ιστορία σου. Ξέρει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον — τόσο το δικό σου όσο και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Πρόκειται για ένα εκθαμβωτικό χαλί που μπορεί να οδηγήσει στην τρέλα όποιον το κοιτάξει για λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Πολλοί είναι αυτοί που θα ριψοκινδυνεύσουν τη ζωή τους για να το αποκτήσουν και να μπορέσουν να ανακαλύψουν τη μοίρα τους…
Όταν το χαλί εξαφανίζεται, ο πρίγκιπας Ουαλίντ, που βαρύνεται με ένα τρομακτικό έγκλημα και ζει τη ζωή του γεμάτος τύψεις, εγκαταλείπει τα πάντα και ρίχνεται στην αναζήτηση του μοναδικού αντικειμένου, αψηφώντας τους κινδύνους και αδιαφορώντας ακόμη και για την ίδια του τη ζωή.
Εμπνευσμένος από την αληθινή ιστορία ενός αληθινού πρίγκιπα της προϊσλαμικής Αραβίας, Ο θρύλος του περιπλανώμενου βασιλιά είναι ένα μοναδικό ιστορικό μυθιστόρημα και μια βαθυστόχαστη εξερεύνηση των σκέψεων και των επιλογών μας, αλλά επίσης ένα συναρπαστικό βιβλίο αγωνίας και μυστηρίου.

[…]

Το βιβλίο του Γκαρσία Γκαγέγο Λάουρα στις Στάχτες