αγριμολογος

Οι φάμπρικες του πελατειακού μας συστήματος

του αγριμολόγου

Tου Παντελή Mπουκάλα

Για να το λέει ο αντιπρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Αττικής δημόσια, άρα υπεύθυνα (αν υποθέσουμε ότι εξακολουθεί να ισχύει αυτή η εξίσωση), κάτι παραπάνω θα ξέρει. Τι είπε, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, ο κ. Νίκος Καραδήμας; Οτι ούτε πέντε ούτε δέκα ούτε δεκαπέντε αλλά σαράντα πέντε αστυνομικοί έχουν αποσπαστεί για να προσέχουν σαν την κόρη τους και σαν την κόρη των ματιών τους κάποιον πρώην υπουργό και νυν βουλευτή. Ε, φως φανάρι, είναι αυτή η αγάπη μας για την παράδοση και το δημοτικό τραγούδι που μας παρασέρνει κάθε λίγο και λιγάκι: «Σαράντα πέντε μάστορες, σαράντα πέντε μπάτσοι», έτσι είναι το σωστό και το πρέπον, και συγγνώμη για το «μπάτσοι». Αλλά και γι’ αυτό και για το «σαράντα πέντε» (και όχι, λ.χ., είκοσι ή πενήντα) φταίει το μέτρο κι ο δεκαπεντασύλλαβός μας, περίπου όπως για τον Καρυωτάκη έφταιξε η ρίμα με τον Μαλακάση.

Δεν έγινε γνωστό ποιος είναι ο μέγας και τρανός πολιτικός ανήρ που απαίτησε (και κατάφερε να δει την απαίτησή του ικανοποιούμενη) να τον προστατεύει ολόκληρος στρατός, ισομεγέθης του στρατού που έχει την ευθύνη για τη σωματική ακεραιότητα του Μπαράκ Ομπάμα ή της ευρωπαιοφίλητης Αγκελα Μέρκελ. Γνωστό είναι πάντως τι κάνει η φρουρά αυτή, όπως όλες οι φρουρές των ίδιων καθηκόντων, πώς περνάει τη μέρα της, ποιες άλλες έγνοιες τη βασανίζουν, εκτός βέβαια από το να προστατεύει την ευάλωτη εξοχότητά του: Αλλα μέλη της λοιπόν κάνουν τα ψώνια στη λαϊκή (όσοι έχουν επώνυμο σε «-όπουλος») ή στο σούπερ μάρκετ (όσοι έχουν επώνυμο σε «-άκος»), και άλλα πηγαίνουν τα υπουργοπαίδια για μπάνιο το καλοκαίρι, για σκι το χειμώνα και για τένις ή μπάντμιντον χειμώνα καλοκαίρι, μια και ο μπαμπάς λείπει συνεχώς για δουλειές, για την πατρίδα δηλαδή, που οι βαριές απαιτήσεις της δεν τον αφήνουν στιγμή να ησυχάσει. Αλλοι φρουροί ασχολούνται με το γκαζόν του κήπου και το μπονσάι κι άλλοι με το φενγκ σούι στο εσωτερικό του σπιτιού («τ’ ν’ αυτό τού φένγκι σούκι, ρε Μήτσου, ξέρ’ς τίπουτα;» θα ρωτάει ο ονομαστικώς λήγων εις «-έλης» ή «-άρας» τον λήγοντα εις «-ίδης») κι άλλοι, όσοι καμαρώνουν για την προϋπηρεσία τους στους βατραχανθρώπους, με την πισίνα. Αυτοί, ηλίου φαεινότερον, είναι και οι τυχεροί του επαγγέλματος, αφού θα πρέπει να κάνουν και κάμποσες δροσιστικές υπηρεσιακές βουτιές, ώστε να διαπιστώνουν δι’ αυτοψίας, ή μάλλον δι’ αυτοδερμίας, αν το νερό έχει τη σωστή θερμοκρασία και την πρέπουσα περιεκτικότητα σε χλώριο και στα άλατα εκείνα που κάνουν την επιδερμίδα απαλή σαν μικρού παιδιού.

[…]

Διαβάστε τη συνέχεια στη «Καθημερινή» και πείτε μου αν υπάρχει στοιχειώδης λόγος αισιοδοξίας γι αυτή τη χώρα…