αγριμολογος

Υπόσχεση: Θα οικοδομήσουμε υπεύθυνα ότι γκρεμίσαμε.

«Σε σύσκεψη στην Ιπποκράτους συμφωνήθηκε πως το ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει σαφή στρατηγική για την επομένη των εκλογών.» [Καθημερινή]

Απορία: To Πασόκ, δεν έχει κατορθώσει ακόμη να έχει… σαφή στρατηγική;

«Οτι έγιναν εγκλήματα υπερβολικής λιτότητας στο όνομα δήθεν της δημοσιονομικής εξυγίανσης και των Μνημονίων το ξέρουμε και το έχουμε γράψει εκατοντάδες φορές. Δεν λέμε, αναγκαίες οι μεταρρυθμίσεις (που δεν έγιναν), ίσως απαραίτητες και πολλές αλλαγές στο κράτος. Ομως, τα απανωτά φορολογικά χαράτσια και οι οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων τσάκισαν τη χώρα.

Τώρα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ (μας) υπόσχεται ότι η χώρα θα βγει από το Μνημόνιο το 2015! Εντάξει… Να πιστέψουμε τον κ. Βενιζέλο; Αλλά, ποιος μπορεί να τους συγχωρήσει ότι γκρέμισαν την οικονομία και διέλυσαν την κοινωνία; Εγώ, απλώς, αναρωτιέμαι πώς θα γίνει η ανάκτηση της χαμένης εμπιστοσύνης του λαού προς το πολιτικό και το οικονομικό σύστημα. Οι αρχικές παλινδρομήσεις του Ευ. Βενιζέλου, μαζί με τη διπλωματική ανυπαρξία και την εκκωφαντική διαπραγματευτική ένδεια των Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, παρέσυραν στην άβυσσο τη χώρα. Οχι μόνο δεν κατάλαβαν το μέγεθος της κρίσης, αλλά απέτυχαν και να την διαχειριστούν. [Καθημερινή]

Αυτά από μια συντηρητική εφημερίδα….

Ψηφίζουμε υπεύθυνα. Ψηφίζουμε κόμμα της Αριστεράς. Όποιο εμείς επιθυμούμε. Υπάρχει και το κόμμα των Οικολόγων. Γιατί όχι.

Μαυρίστε τους.

.

.

.

[δείτε όλα του «my ass»]

(απόσπασμα) Yves Bonnefoy, «Η Μακρυνή Φωνή»  (2001)

Ι

Την άκουγα, κι ύστερα σκιάχτηκα πως δεν
Θα την ακούω πια, να μου μιλάει και να μιλάει
Μονάχη της. Φωνή απόμακρη, ένα παιδί
Στον δρόμο που παίζει, μα η νύχτα έπεσε:

Κάποιος καλεί, ‘κει που η λάμπα φεγγίζει, εκεί
Που μια πόρτα τρίζει ανοίγοντας, κι η ακτίνα
Βάφει την άμμο όπου ένας ίσκιος εχόρευε –
Γύρνα, μου ψιθυρίζουν, γύρνα, η νύχτα έπεσε.

(Γύρνα, μου ψιθυρίζαν, μα δεν εγνώριζα
Ποιος απ’ των χρόνων καλούσε έτσι τα βάθη,
Ποια μητριά δίχως μνήμη και μήτε καν πρόσωπο,
Ποια οδύνη που επόναγε πριν την γέννηση καν.)

ΙΙ

Ή αλλιώς την άκουγα σε μια άλλη αίθουσα.
Δεν γνώριζα τίποτε γι’ αυτήν εξόν την παιδική ηλικία.
Χρόνια επέρασαν, μια ζωή κράτησε σχεδόν
Εκείνο το τραγούδι της, μοναδικό μου κτήμα.

Τραγουδούσε, αν μπορείς έτσι να το πεις,
Μα όχι, κάτι πιο πολύ ανάμεσα σε ομιλία και φωνή.
Ένας τρόπος,  ο λόγος να εκκρεμεί
Όπως στο αβέβαιο πριν του εαυτού μας.

Κάποιες φορές μάλιστα δεν ήτανε καν λέξεις.
Ο ήχος μόνο απ’ όπου λέξεις λαχταρούν να βγουν,
Ο ήχος που ίσκιο έφερνε όσο και φως εξίσου,
Μήτε πλέον θόρυβος και μήτε ακόμη μουσική.

.

.

.

Μετάφραση: Μάρκος Καλεώδης, περ. Ποιητική τ.8, φθινόπωρο-χειμώνας 2011

.