αγριμολογος

Γιώργος Μίχος, Λεγεών

14/03/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Γιώργος Μίχος, Λεγεών

Η επιθυμία είναι πάντα τριγωνική. Δεν επιθυμούμε αυτό που επιθυμούμε, αλλά αυτό που επιθυμεί ο άλλος και μας γίνεται πρότυπο εμπόδιο. Έτσι η επιθυμία είναι πάντα διαμεσολαβημένη. Όταν ο διαμεσολαβητής είναι μακρινός και απροσπέλαστος έχουμε εξωτερική διαμεσολάβηση, γεγονός που κάνει τον μιμητικά επιθυμούντα άρρωστο σε έναν κόσμο λογικό, κόσμο μη διαβρωμένο από τη μιμητική επιθυμία. Στο βαθμό που ο διαμεσολαβητής γίνεται κοντινός έχουμε εσωτερική διαμεσολάβηση. Ο καθένας επιλέγει ως θεό το διπλανό του και ο διπλανός αυτόν και αρχίζει το παιχνίδι των συμμετρικών μιμήσεων που εξαπλώνεται στην κοινωνία σαν πανούκλα. Το μυθιστόρημα αρχίζει στον κόσμο τη στιγμή που η εσωτερική διαμεσολάβηση προσβάλλει τις κοινωνίες. Το μυθιστόρημα δεν είναι άλλο από την καταγραφή των περιπετειών ανθρώπων που επιθυμούν ότι και ο διπλανός τους. Η προϋπόθεση για να πυροδοτηθεί η μιμητική επιθυμία είναι η ματαιοδοξία. Αρρώστια που συνέχει όλο το μοντέρνο κόσμο και του δημιουργεί τη δυστυχή του συνείδηση. Συμβαίνει μάλιστα πως όσο κάποιος αρνείται ότι τον διαπερνά η μιμητική επιθυμία τόσο να βρίσκεται στο κέντρο της. Έτσι η μιμητική επιθυμία διαμορφώνει κλίμακες, οι οποίες σιγά σιγά καταρρέουν από τη διαρκή της κυκλοφορία μέσα στην κοινωνία. Στο τέλος χάνεται το αντικείμενο της επιθυμίας και μένει ο καθαρός ανταγωνισμός για το διαμεσολαβητή αυτής της επιθυμίας. Εκείνος που επιλέγει υψηλά πρότυπα δεν διαφέρει σε αθλιότητα από εκείνον που επιλέγει χαμηλά. Η επιλογή υψηλών προτύπων είναι απλώς ένα στάδιο όπου η πανούκλα της μιμητικής επιθυμίας δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Η ίδια αθλιότητα κατέχει εκείνους που χειρίζονται την υψηλή λογοτεχνία ως πρότυπο με εκείνους που χειρίζονται τη χαμηλή γιατί κινούνται από την ίδια ακριβώς δύναμη. Δεν υπάρχει καταφύγιο σε αντικείμενο ιερό στο βαθμό που η μιμητική επιθυμία διαποτίζει όλες τις σφαίρες της κοινωνίας. Κάποτε μένουν κάποια στοιχεία της κοινωνίας χαμηλά που δεν προσβλήθηκαν ακόμη από τη ματαιοδοξία και βρίσκουμε κάποιες νησίδες όπου ο κανόνας έχει την εξαίρεσή του. Αλλά κι αυτές εξαφανίζονται καθώς το πανδαιμόνιο της μιμητικής επιθυμίας προσβάλει όλο και περισσότερο της κοινωνία. Όσο η μοντέρνα συνείδηση εδραιώνεται στον κόσμο, δεν υπάρχει παιδεία που να βγάζει ανθρώπους σθεναρούς στη ματαιοδοξία. Αυτό το αναλαμβάνει το Μυθιστόρημα.

» Να ανακτήσεις το χρόνο σημαίνει να παραδεχτείς μιαν αλήθεια που οι περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν σε όλη τη ζωή τους, να αναγνωρίσεις ότι πάντα αντέγραφες τους Άλλους για να δείχνεις πρωτότυπος στα μάτια τους καθώς και στα δικά σου μάτια. Να ανακτήσεις το χρόνο σημαίνει να παραμερίσεις λίγο τον εγωισμό σου…»

***

Υ.Γ. Αυτά βέβαια αφορούν το αληθινό μυθιστόρημα, όχι την ελληνική συνθωματική γραφομανία, όπου τυχάρπαστοι ματαιόδοξοι προωθούν το όνομα που δεν τους έδωσε ο πατέρας τους, σε μια μετωπική προβολή της ίδιας της γραφής τους ως μιμητικής επιθυμίας…

Υ.Γ.2 Το ίδιο ισχύει για τους ατελείς σνομπ και ψαγμένους που παράγει ο ελληνικός κοινωνικός χυλός. Κατεβάζουν μόνιμα τον Τζόυς ή τον Προυστ στο επίπεδο του ψυχαναγκασμού τους, αλλά δεν τον διαβάζουν σαν αποκαλυπτικό στοιχείο της μιμητικής επιθυμίας που δρα μέσα τους. Ο Προυστ είναι η φτώχια κάποιων να συλλέγουν Σβαρόφσκι. Το ήθος είναι το ίδιο με εκείνων που δήθεν διαφέρουν.

Υ.Γ.3 Επιδίωξη πολιτισμού στην Ελλάδα θα ήταν να ερευνήσουμε και να παραμερίσουμε λίγο τον εγωϊσμό μας. Να βγούμε από το Υπόγειο του Ντοστογιέβσκι και να φιλήσουμε ξανά τη γη. Γιατί με την κρίση έχουμε καταλάβει τι υπερτροφικά εγώ έθρεψαν όλοι αυτοί οι αγγελοπουλονταλαροσαβουλοθεοδωράκηδες. Αλαζόνες και ματαιόδοξοι με ροπή ανεξέλεγκτη στη μιμητική επιθυμία.

Υ.Γ. 4 Δεν χρειάζεται να πω ότι άρρωστοι είναι όλοι οι αριστεράκηδες. Μόλις καταφέρνουν να κρύψουν την αλαζονεία τους στα ραδιόφωνά τους και στις δημόσιες εκφράσεις τους. Ξέρεις ποιοι είναι αυτοί ρε; Το εγγράμματο τμήμα του πασόκ, εγγόνια μαυραγοριτών και παιδιά εργολάβων, κλέφτες δεύτερης γραμμής με απορρυπαντικά συνείδησης, η σπονδυλική στήλη της κλεπτοκρατίας που ανάνηψε, οι γονιμοποιοί του χωριάτη πασόκου με αστικά κατάλοιπα… 🙂

***

[Γιώργος Μίχος]

αποδελτίωση του Κώλ: Το ηχηρό όνομα του γιου της Βουγιουκλάκης

14/03/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο αποδελτίωση του Κώλ: Το ηχηρό όνομα του γιου της Βουγιουκλάκης

[8]

«Στελέχη του ΛΑΟΣ τονίζουν πως το κόμμα θα αναζητήσει τους άξιους και καταξιωμένους κοινωνικά και πως θα υπάρχουν ηχηρά ονόματα στα ψηφοδέλτια. Όπως φαίνεται η αρχή έγινε με το Γιάννη Παπαμιχαήλ…» (γόνος Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ) – από την ιστοσελίδα της νεολαίας του Λάος –neolaia.gr

[δείτε όλα του «my ass»]

ασήμαντες κάλτσες και Παπουτσής

13/03/2012 § Σχολιάστε

Ξεκίνησα με τη σκέψη να γράψω για τ’ ασήμαντα της καθημερινότητας, με αφορμή μία φίλη βελγίδα που κατά τη διάρκεια της επίσκεψης στο σπίτι, είδε μία… κάλτσα της οικογένειας στο πάτωμα. «Δεν μπορώ να καταλάβω πως μετά από κάθε πλυντήριο, μου λείπουν κάλτσες», το ίδιο συμβαίνει και με μας απάντησα, δεδομένου δε, ότι κάθε δίμηνο, εδώ και χρόνια, αγοράζω κάλτσες συμπληρώνοντας το συρτάρι μου. Κάλτσες. Το Μέγα Μυστήριο της συνεχούς εξαφάνισής τους. Μέγα Είσαι Κύριε. Που στο διάβολο πάνε, ένας Εωσφόρος το ξέρει. Τι άλλο. Α, ναι. Το ασήμαντο «ζήτημα Παπουτσή» -όχι του οποιουδήποτε συμπαθούς παπουτσή που βάζει σόλες σε ταλαίπωρα παπούτσια, αλλά του επαγγελματία πολιτικού, τέως υπουργού Παπουτσή, και προσφάτως, τέως υποψηφίου ενός κόμματος εξουσίας και νυν… Αντιμνημονιακού. Εκείνου που στήριξε όλα –μα όλα- τα πακέτα μέτρων των Μνημονίων. Περί αυτού που τις προάλλες ξεστόμισε το ανεκδιήγητο: «ως γνωστόν δεν επιχειρεί ο υπουργός αλλά επιχειρεί η Αστυνομία», δηλαδή «ουδεμία ευθύνη φέρω», έστω πολιτική για την πυρπόληση του αθηναϊκού κέντρου.

Κάπως έτσι ξεκινά κανείς με ασήμαντα ζητήματα με κάλτσες και καταλήγει στους ασήμαντους Παπουτσήδες των «επιχειρεί η Αστυνομία, όχι ο υπουργός».

Άλλωστε, το ίδιο ασήμαντη είναι κι η σκέψη ότι ο κάθε υπουργός δεν φέρει απαραιτήτως ευθύνη για τα του υπουργείου του, κι ας είναι με βάση το σύνταγμα «διορισμένος από το λαό».

Του λαού βεβαίως, του διαφεύγει ο κύριος λόγος για τον οποίο διορίζει τους άρχοντές Του.

Ουδείς τέλειος.