αγριμολογος

Σε πολλά θέματα διαφωνώ με τον Νίκο Δήμου, δεν μπορώ όμως να αμφισβητήσω τις απόψεις του υπέρ της ελευθερίας του Λόγου. Με το παρακάτω κείμενό (περί του δικαιώματος της αποτέφρωσης) του συμφωνώ απολύτως κι εκφράζει δικαιολογημένα όχι μόνο τη δική μου αγανάκτηση, αλλά κι όσους σέβονται τις νόμιμες επιθυμίες του άλλου, του διαφορετικού.

Διαβάστε με προσοχή.

Μονοπώλιο θανάτου;

• Καλά να είναι δύσκολες οι επιλογές στη ζωή – αλλά να είναι ακόμα δυσκολότερες οι μεταθανάτιες;

• Σε αυτήν τη χώρα, όπου οι ελευθερίες όλο και στενεύουν, όπου δανειστές, πολιτικοί, συνδικαλιστές, μας πιέζουν από κάθε πλευρά, έρχονται τώρα αρχιερείς και Φαρισαίοι να μας επιβάλουν τη μεταθανάτια μοίρα μας.

• Την ιστορία ίσως την έχετε ακούσει. Ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο Μαρκόπουλου είχε αποφασίσει τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου νεκρών. Ομόφωνα.

• (Υπενθυμίζω πως ο σχετικός νόμος έχει ψηφιστεί εδώ κι έξι χρόνια. Και όλα τα σχετικά διατάγματα, υπουργικές αποφάσεις κι ερμηνευτικές εγκύκλιοι είναι έτοιμες από καιρό).

• Αλλά ο Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, ο θεωρούμενος και εκσυγχρονιστής, αλλιώς αποφάσισε. Από τον άμβωνα ξεσήκωσε τους χριστιανούς να πολεμήσουν: «Με πρόφαση τα όποια οικονομικά οφέλη, εντελώς αβίαστα κάποιοι επιδιώκουν να εισαγάγουν πρωτόγνωρα ήθη, ποδοπατώντας διαχρονικές, ιερές παραδόσεις και περιφρονώντας την εκκλησιαστική μας συνείδηση».

• Πράγμα που αποδεικνύει ότι μπορεί να έχεις σπουδάσει στο Χάρβαρντ, να πήρες Ph.D. από το MIT, να έχεις διατελέσει συνεργάτης της NASA – και, παρ’ όλα αυτά, να παρεμβαίνεις στον κοσμικό χώρο ως Αγιατολάχ.

• Τι αφορά έναν ιεράρχη η ύπαρξη ενός νόμιμου δημοτικού αποτεφρωτηρίου; Έχει το μονοπώλιον του θανάτου; Τι ανακατεύεται σε θέματα του κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Μόνο παραινέσεις στο ποίμνιό του μπορεί να κάνει. Αλλά δεν έχει δικαίωμα να επιτίθεται στις συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες των υπόλοιπων κατοίκων της χώρας, που μπορεί να είναι άπιστοι, άθεοι ή αλλόθρησκοι. Πώς και με ποιο δικαίωμα θέλει ν’ αποφασίζει και γι’ αυτούς;

• Οι δήθεν περιβαλλοντικές επιπτώσεις είναι πρόσχημα και παραμύθι. Παντού στον κόσμο υπάρχουν τέτοιες εγκαταστάσεις κι ελέγχονται με αυστηρότατες προδιαγραφές. Άλλωστε, τόσο μεγάλη ήταν η ευαισθησία των «οικολογούντων» που δεν άφησαν τους ειδικούς επιστήμονες ούτε καν να πάρουν τον λόγο στην έκτακτη γενική συνέλευση.

• Έντρομοι μπροστά στο πολιτικό κόστος (η απειλή των πιστών: «στις επόμενες εκλογές δεν θα ξαναβρείτε ούτε τη δική σας ψήφο»), οι δημοτικοί σύμβουλοι αλλαξοπίστησαν. Ο εκβιασμός έπιασε.

• Τι χώρα είναι αυτή, όπου το κράτος είναι αδύναμο μπροστά στην Εκκλησία, όπου οι επιλογές των ανθρώπων δεν καθορίζονται από το Σύνταγμα και τους νόμους αλλά από τα θρησκευτικά πιστεύω; Είμαστε άραγε δημοκρατία ή θεοκρατία;

[από τη LIFO.GR]

Το πρώτο ουσιαστικα διαρθρωτικο μέτρο θα έπρεπε να είναι Η Δικαιοσύνη

Στον τόπο μας, το πρώτιστο αληθινά διαρθρωτικό μέτρο θα έπρεπε να είναι η ουσιαστική, δημοκρατική, λειτουργία της Δικαιοσύνης. Τα υπόλοιπα έπονται. Διότι η απαράδεκτη συμπεριφορά των λογής «αγανακτισμένων» που εκφράζουν την αίσθηση αδικίας με τη μούντζα και το γιαούρτωμα -μερικά από τα αποτελέσματα της κατάφωρης κοινωνικής αδικίας που έχουμε οριζοντίως υποστεί ως απλοί πολίτες. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ποτέ, ότι: Ο άναρχος αυτός όχλος, ήταν κάποτε –λίγο ή πολύ- σκεπτόμενοι άνθρωποι που σήμερα δεν βλέπουν κανένα να απολογείται, κυρίως να τιμωρείται. Κανείς, από τους εκατοντάδες-χιλιάδες με τα χαρακτηριστικά ενός Άκη δεν τιμωρήθηκε. Πως φτάσαμε έως εδώ. Ποιος έσφαλε. Ποιος εισέπραξε τα υπερτιμολογημένα. Ποιος και Πως κατασπατάλησε/τσέπωσε το δημόσιο χρήμα, στραγγίζοντας τον ιδρώτα μας.Ένα όνομα. Μία Τιμωρία.

Τίποτα.

photo©Jerry N. Uelsmann, 1964

ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Ερχόταν ένα φως.
Κι από το Μάρτη μήνα ερχόταν η άνοιξη
στην κάμαρα που μίλαγε με πείσμα ο Φίλιππος.
Το πάτωμα παλιό σανίδι σε παλιό σανίδι. Απάνου στο
τραπέζι ένα κερί. Και τα χαρτιά του σα φτερά πουλιών.
Κοίτα να καταλάβεις φώναξε. Τίποτα δεν είχαμε.
Μήτε κρεβάτι μήτε κάθισμα. Το σπίτι ένα παλιό
σαράβαλο. Παντού ο αέρας φύσαγε σε θέριζε.
Η μάνα μου σκυφτή στα κάρβουνα. Κακό χειμώνα θάχουμε
είπε ο πατέρας μια μαύρη συλλογή το μούτρο του.
Από την τρύπα αυτή κοιτάζαμε τον ουρανό. Και το πρωί
πηγαίναμε στα δέντρα. Εδώ γεννήθηκα.
Εδώ μεγάλωσα. Λοιπόν αυτά μου χρειάζονται
για την οργή μου και την περηφάνεια μου.
Για να κρατήσω και να κρατηθώ.
Δεν έχω θεούς. Και δεν φοβάμαι

***
Τάκης Σινόπουλος, από το «Χρονικό», εκδόσεις Κέδρος.

.

.