plaisir: Camille Saint-Saëns
23/09/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο plaisir: Camille Saint-Saëns
Το Δεύτερο μέρος. Το αγαπημένο
όταν βλέπεις πολλούς φίλους σου να μεταναστεύουν
23/09/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο όταν βλέπεις πολλούς φίλους σου να μεταναστεύουν
αφίσα από την ταινία του Γκούσταβ Χόφερ και του Λούκα Ραγκάτσι
Εκείνοι που αντιστέκονται
Του Μιχάλη Μητσού
Όταν η χώρα σου δεν πηγαίνει καλά, κι όταν βλέπεις πολλούς από τους φίλους σου να μεταναστεύουν, αρχίζεις μοιραία να αναρωτιέσαι: γιατί να μείνω σ’ έναν τόπο που έχει τόσα προβλήματα με την πολιτική του τάξη και που δεν προσφέρει στους νέους καμιά προοπτική, καμιά διέξοδο, καμιά ελπίδα; Κι αμέσως μετά θέτεις το αντίστροφο ερώτημα: αν όλος ο κόσμος φύγει, τι θα απογίνει αυτός ο τόπος;
Τα ερωτήματα αυτά, και ιδίως το πρώτο, είναι βέβαιο ότι απασχολούν τον τελευταίο καιρό πολλούς νέους στην Ελλάδα. Για παρόμοιους λόγους, όμως, τα έθεσαν δύο 35χρονοι Ιταλοί, ο Γκούσταβ Χόφερ και ο Λούκα Ραγκάτσι. Για να τα απαντήσουν, για να συμφιλιωθούν ουσιαστικά με την πατρίδα τους, διέτρεξαν όλη τη χώρα, από τα μικρά χωριά του Βορρά μέχρι τη Σικελία. Συνάντησαν ανθρώπους πικραμένους, απογοητευμένους, αγριεμένους. Μίλησαν όμως και με ανθρώπους που αντιστέκονται, που είναι αποφασισμένοι να μείνουν στη χώρα και να αγωνιστούν για να την αλλάξουν. Αυτοί τους ενδιέφεραν περισσότερο. Κι έτσι τους παρουσίασαν στην ταινία τους «Italy: Love it or Leave it», που έλαβε το πρώτο βραβείο στο πρόσφατο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μιλάνου.
«Λένε συχνά στο εξωτερικό ότι όλοι οι Ιταλοί συμφωνούν με την κυβέρνησή τους και ότι κανείς δεν κάνει τίποτα για να αλλάξει την κατάσταση», λέει ο Χόφερ στη «Λιμπερασιόν». «Πιστεύω, αντίθετα, ότι καμιά χώρα στην Ευρώπη δεν αντιστέκεται τόσο σθεναρά όσο οι Ιταλοί. Δείτε τις μεγάλες διαδηλώσεις των τελευταίων ετών εναντίον του νόμου για τη μετανάστευση ή υπέρ των γυναικών».
Οι δύο σκηνοθέτες δεν θα ξεχάσουν ποτέ έναν άνθρωπο που συνάντησαν στη Σικελία. Είχε καταθέσει εναντίον της Μαφίας στο δικαστήριο κι από τότε δεχόταν καθημερινές επιθέσεις. Το χωριό του, αντί να τον υποστηρίξει, οδήγησε στο περιθώριο τον ίδιο και την οικογένειά του. Θα είχε λοιπόν κάθε λόγο να σηκωθεί και να φύγει. Ομως όχι. Αν θέλεις να αλλάξεις τα πράγματα, τους είπε, πρέπει να μείνεις και να πολεμήσεις. Γιατί αν φύγεις, ποιος θα πάρει τη θέση σου; Εκείνοι τους οποίους πολεμούσες.
«Ζούμε σ’ ένα τεράστιο μπουρδέλο», συνεχίζει ο Χόφερ, «και δεν μιλάμε παρά για τα σκάνδαλα του Μπερλουσκόνι. Ο τύπος αυτός ανήκει όμως πλέον στο παρελθόν. Τώρα πρέπει να κινητοποιήσουμε τους τεράστιους πόρους που διαθέτουμε και να σκεφτούμε πώς πρέπει να είναι η Ιταλία σε είκοσι χρόνια».
Σε μια σκηνή της ταινίας, οι δύο πρωταγωνιστές μαθαίνουν γερμανικά, σαν να θέλουν να μεταναστεύσουν στο Βερολίνο, τη Γη της Επαγγελίας. Τι θα μπορούσαν να πάρουν οι Ιταλοί από το εξωτερικό και να το φέρουν στην Ιταλία; «Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορείς να πάρεις από παντού. Σήμερα έχουμε περισσότερη ανάγκη από κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοκρατία. Γίναμε μια μέτρια χώρα. Στα 30 τους χρόνια, οι νέοι κερδίζουν 1.000 ευρώ τον μήνα και είναι υποχρεωμένοι να μένουν με τον μπαμπά και τη μαμά…».
~ ~ # ~ ~
[από «Τα Νεα»]
Βενιζέλος, μία ακόμη γκροτέσκα ιστορία
17/09/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Βενιζέλος, μία ακόμη γκροτέσκα ιστορία
το παγωμένο τοπίο της χώρας
Ο κ. Βενιζέλος (ο Βαγγέλης όπως τον αποκαλούν αυτοί που θέλουν να δείξουν ότι τον ξέρουν «από μέσα») είναι ένας καλός ρήτορας. Αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς η ρητορική δεν μπορεί να σώσει την πολιτική, ιδιαίτερα όταν αυτή ακροβατεί σε λεπτό σκοινί στο χείλος του γκρεμού. Αλλά και οι λεονταρισμοί δεν είναι πολιτική, ιδιαίτερα όταν γίνονται εκ του ασφαλούς στην πλάτη μας. Η ρητορική της σύνεσης, των πρώτων ημερών των νέων καθηκόντων του, έχει υποκατασταθεί όχι πλέον από την ρητορική του πανικού αλλά από την πολιτική του πανικού. Μετά από δύο χρόνια απραξίας και μετά από ένα καλοκαίρι χαλαρών διακοπών και κωπηλασίας ο κ. Βενιζέλος και η κυβέρνησή του αυτοσχεδιάζουν στις πλάτες αυτών που πάντα πληρώνουν. Από τη μία ανακολουθία στην άλλη, από την μία εξαγγελία στην άλλη (που αναιρεί την προηγούμενη) κυρίως όμως με την αδράνεια και την χαλαρότητα (ή την λαπαδοσύνη) η πολιτική και οι πολιτικοί του κυβερνώντος κόμματος μας οδηγούν στο βάραθρο και στην απόγνωση (τουλάχιστον έτσι αισθανόμαστε). Η ρητορική του κ.Βενιζέλου είναι μία ακόμη γκροτέσκα ιστορία.
[Νίκος Μπακουνάκης «Το Βήμα»]
~ ~ # ~ ~
Σημ: Η παλιομοδίτικη αερολογική πολιτική που έφερε τον τόπο ως εδώ, ελπίζω να την έχει καταλάβει η πλειοψηφία του κόσμου, λέω ελπίζω γιατί τα σημάδια δείχνουν ότι -και πάλι- ενδεχομένως, να δούμε -στις επερχόμενες εκλογές- τη κυριαρχία της Μνήμης του Χρυσόψαρου. Πως να εμπιστευθείς τη λέξη κ’ ουσία του «Λαός»…
αποδελτίωση του Κώλ: παγκάρι, το κοινωφελές
16/09/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο αποδελτίωση του Κώλ: παγκάρι, το κοινωφελές
[3]
Η Κυβέρνηση μέσω του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών και σοσιαλιστή, Παντελή Οικονόμου διευκρίνισε τις διαδικασίες φορολόγησης κατά την εμπορική δραστηριότητα ναών και μοναστηριών και τους λόγους που εξαιρούνται:
- «οι εισφορές στους ιερούς ναούς και τα μοναστήρια που γίνονται επ’ ευκαιρία τέλεσης μυστηρίων, υπό τον τύπο της δωρεάς για την ενίσχυση του εκκλησιαστικού έργου, δεν αποτελούν αντικείμενο του Φ.Π.Α.».
- «τα έσοδα από το παγκάρι απαλλάσσονται της φορολογίας κατά ρητή διατύπωση του νόμου, καθόσον αυτά πραγματοποιούνται κατά την εκπλήρωση του κοινωφελούς χαρακτήρα».
Τα παραπάνω έχουν ενδιαφέρον, διότι λόγω της ιερότητας των ορθοδόξων ναών, οφείλουμε να παραβλέψουμε το κυβερνητικό «δυο μέτρα και δυο σταθμά», λόγω της… τεραστίας πιθανότητας τα έσοδα του παγκαριού, να είναι «κοινωφελούς χαρακτήρα».
Η υποχρεωτική φορολόγηση των Ανέργων οι οποίοι υποχρεούνται να καταβάλουν το τέλος για τα ακίνητα μέσω τιμολογίων της ΔΕΗ, είναι επίσης «κοινωφελούς χαρακτήρα» διότι πρόκειται για μέγιστη θυσία από πλευράς των Ανέργων, σφόδρα πατριωτική.
…
[Όλα του «my ass»]
