Δραγώνα: «Οι επιθέσεις αφορούν την ίδια τη δημοκρατία…»
02/01/2010 § Σχολιάστε
UPDATE – 06.01.10
Βιβλίο: «Τι είν’ η πατρίδα μας;» – εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Τίτλος: «Ας διαβάσουν πρώτα το βιβλίο μου…» …«Οι επιθέσεις δεν αφορούν εμένα αλλά την ίδια τη δημοκρατία», λέει η ειδική γραμματέας του υπ. Παιδείας («Τα Νέα Σάββατο 2.1.10»).
Συμφωνώ
Η κυρία Θάλεια Δραγώνα, πολύ φοβάμαι, έχει απόλυτο δίκιο… Βρισκόμαστε μπρος σε μια νέα χυδαία επίθεση που θυμίζει «μάχη ταυτοτήτων (μακαρίτη) Χριστόδουλου», μια επίθεση που ο τρόπος του, φέρνει στο νου βελτιωμένες όψεις πράξεων ανθρώπου των σπηλαίων, ο χαρακτηρισμός μου είναι ακραίος· το ξέρω, όμως δεν έχω άλλον πρόχειρο. Δεν μπορεί σήμερα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα η διαφορετική άποψη για οποιοδήποτε θέμα, να χαρακτηρίζεται «ανθελληνική» από αυτούς που πρεσβεύουν ό,τι πιο ανορθολογικό και άκρως συντηρητικό έχει να επιδείξει σήμερα η ελληνική κοινωνία.
Στη συνέντευξή της τονίζει –για το βιβλίο- ότι «Ρατσιστικό είναι και να ανησυχούμε για την ύπαρξη πολλών ξένων μεταναστών στη χώρα μας, να λέμε ότι «σε λίγο θα ψάχνουμε να βρούμε Έλληνα στην Ελλάδα», ή ότι «πρέπει να κρατήσουμε την εθνική μας ομοιογένεια και να μη διαβρωθούμε εθνολογικά»! (σελ. 96).
Διαψεύσεις
Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Της χρεώνουν: Η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού (σελ. 16).
Απαντά: Αυτή η φράση δεν υπάρχει ούτε στην υποτιθέμενη σελίδα 16 ούτε σε καμία άλλη από τις 539 σελίδες του βιβλίου.
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ
Της χρεώνουν: Όποιος αξιολογεί τους πολιτισμούς σε κατώτερους και ανώτερους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει! (σελ. 16). Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με όποιον θεωρεί ανεπιθύμητους τους μετανάστες και τους πρόσφυγες (σελ. 20).
Απαντά: Οι φράσεις αυτές δεν υπάρχουν σε καμία σελίδα του βιβλίου. Βεβαίως, ολόκληρο το βιβλίο έμμεσα και άμεσα θεωρεί την αξιολόγηση των πολιτισμών ως «ανωτέρων» και «κατωτέρων» αυθαίρετη προκατάληψη και ιδεολογία της εποχής της αποικιοκρατίας.
ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΕΠΙΡΡΟΕΣ
Της χρεώνουν: Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά τη σημασία και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!… (σελ. 82).
Απαντά: Αυτές οι φράσεις δεν υπάρχουν πουθενά στο βιβλίο.
….
Δεν είχα σκοπό να αγοράσω το βιβλίο, όμως θα το κάνω, όπως θα το κάνουν πολλοί ακόμη που αγνοούσαν –όπως εγώ- την ύπαρξή του.
Αρκετά με κούφιους εθνικιστικούς αλαλαγμούς, απ’ όπου κι αν προέρχονται, κι ας είναι και μεγάλων, αναγνωρισμένων συνθετών που προσδίδουν εγκυρότητα σε… αριστερά (!) «ρεσάλτα» και άλλα ελληνορθόδοξα ζουράρικα «αντίβαρα» …και «Λάος» «εθνικής καθαρότητας».
…
διαβάστε σχετικά:
Κωστής Παπαϊωάννου και Γιάννης Χάρης και «Της Α(λ)ήθειας τα παιδιά» της φίλης Ροδιάς
.
.
επίγεια
01/01/2010 § Σχολιάστε
– λένε ότι κρύβονται.
– αλήθεια, που;
– μέσα σε ατίθασες καρδιές, στη γενναιοδωρία.
– αλήθεια, ποιος τα ωθεί εκεί;
– στους αμμόλοφους ή· πίσω από αυτούς, εκεί κρύβεται η απάντηση.
– αλήθεια, και η μελωδία;
– αυτή εκπέμπεται από την υπερσυσσώρευση των κυττάρων, τι άλλο.
– αλήθεια, πρόκειται για ήχο που δραπετεύει σαν τον αναστεναγμό.
– δεν πέφτεις έξω, κάτι τέτοιο.
– αλήθεια, κι ο περίπατος;
– αυτός δεν σταματά ποτέ, τόσο στις επίγειες όσο και στις υπόγειες διαδρομές που και αυτές επίγειες είναι, αυτό συχνά ξεχνιέται.
– αλήθεια, και το…
– και το Το, επίγειο είναι.
.
.
Λουκιανός, «Αρμονίδης»
31/12/2009 § Σχολιάστε
«Αλλ’, ω Αρμονίδη, εράς μεν, έφη, ευ ίσθι, ού μικρού πράγματος, επαίνου και δόξης και επισήμος είναι και γιγνώσκεσθαι πρός των πολλών, τούτο δε ει μεν ουτωσί πως ες τα πλήθη παριών επιδεικνύμενος εθέλοις πορίζεσθαι, μακρόν άν γένοιτο, και ουδέ ούτω μέγα, εν ώ πάσαν αυλήσεις τοις Έλλησιν; ως δέ ποιήσας γνωσθήση αυτοίς και επί το πέρας αφίξη της ευχής, εγώ και τούτο υποθήσομαί σοι• σύ γαρ αύλει μεν και προς τα θέατρα ενίοτε, ατάρ ολίγον μελέτω σοι των πολλών…»
.
.
Λουκιανός, «Αρμονίδης», αρχή του 2ου μέρους.
.
.
φωτογραφία: Αεροδρόμιο των Βρυξελλών 23.12.09
.
.
Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Δώδεκα και ένα ψέματα
27/12/2009 § Σχολιάστε
Παρουσίαση- από εκδόσεις Άγρα
Τα μικρά μικρά αυτά κομμάτια γραφής, που μοιάζουνε με ξεριζωμένα τεμάχια από κάποιο μυστηριώδες Σύνολο, μιλάνε αμέσως στις αισθήσεις μας και στον βαθύτερο εαυτό μας. Είναι τρυφερά, γεμάτα συμπόνια για τους ήρωες και τις καταστάσεις. Και η συμπόνια αυτή δίνει σε όλα τα κείμενα μια ωριμότητα, αμβλύνοντας έτσι την πίκρα και τον κυνισμό που κρύβονται από κάτω, μεταμορφώνοντας και την πίκρα και τον κυνισμό σε θετικά συναισθήματα, σε πράξεις ζωής και όχι αποσύνθεσης. Ίσως η συμπόνια να δίνει τον τόνο σε όλο το βιβλίο, χαρίζοντάς του έτσι αυτή τη νοσταλγική υφή, μια κάποια θλίψη γεμάτη γλύκα και ονειροπόληση, κάτι το παλιό και το ήδη ξεχασμένο, που έρχεται για μια φευγαλέα στιγμή ν’ αγγίξει την ψυχή μας και να φτερουγίσει πάλι μακριά μας. Και όλα αυτά γίνονται με απέραντη αγάπη και τρυφερότητα, διότι ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος εσωκλείει μέσα του έναν κόσμο θετικό, θα’ λεγα ευλογημένο, όπου δεν υπάρχει το διαβολικό, υπάρχει μια αγάπη και μια περιέργεια για τη ζωή, όπου η μεταφυσική γίνεται γήινη και ανθρώπινη, κοντινή και προσιτή, χωρίς διφορούμενα, όπως μέσα στα δύο θαυμάσια κομμάτια «Το φασόλι» και «Η ψυχή».
Κρίσεις
[…] Ο συγγραφέας σαν τον αλχημιστή μετατρέπει το τίποτα σε λόγο, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς πώς το πετυχαίνει και ποια στιγμή ακριβώς το κείμενο παίρνει ζωή. Τα κείμενα είναι σαν το αρνητικό μιας φωτογραφίας: τρεμοπαίζουν και πάλλονται κάτω από το υδάτινο στοιχείο και η φωτογραφία «νετάρει» μόνο στο τέλος του κάθε κομματιού. Αναδύεται μπροστά μας ολόκληρη και ακέραιη και έχουμε την αίσθηση ότι εμείς οι ίδιοι, οι αναγνώστες, δώσαμε στο κείμενο σάρκα και οστά, απλώς διαβάζοντάς το. […] Και μέσα σ’ όλα αυτά, η μοναξιά. Αλλά κι αυτή μια μοναξιά χωρίς πίκρα – ίσως με λίγη θλίψη. Στο τελευταίο κείμενο «Το “Άαα” και το “Οάα”», ένα πλάσμα φωνάζει από μακριά στο άλλο «Άαα» και το άλλο απαντάει «Οάα», μέσα στους αιώνες. «Κι ήταν καλά», γράφει ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος. Ήτανε όμως;
– ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ, 1992
Ένα υπέροχο στοιχείο του βιβλίου είναι η ελαφρότητα της υφής και η ατέρμονη ανοιχτοσύνη της. Είσαι ελεύθερος είτε να το προσλάβεις σαν παιχνιδιάρικο χιούμορ είτε να κατακλυστείς από τα απώτατα βάθη των νοημάτων πού κρύβονται μέσα του. Όλα εξαρτώνται από τη φύση και τη διάθεση του αναγνώστη• πώς το καταλαβαίνει και τι προσέγγιση υιοθετεί κατανοώντας αυτά που λέγονται, καθώς κάθε λέξη μπορεί να προκαλέσει σκέψεις βαθιές.
[…] Έχεις αναπτύξει ένα γλωσσικό εργαλείο ολότελα δικό σου, αναμειγνύοντας στοιχεία μύθου, συμβόλων, παραβολών και αλληγορίας –κάτι σαν ένα μοναδικό επίτευγμα για το οποίο όλοι οι άνθρωποι θα ’πρεπε να σου χρωστούνε χάρη– αδράχνοντας την πραγματικότητα μέσα σε μια χούφτα παραβολών ενός καινούργιου λογοτεχνικού είδους.
– V.Y. ΚΑΝΤΑΚ, 1999
Βιογραφικά στοιχεία
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ γεννήθηκε το 1953 στην Αθήνα, όπου και σπούδασε Νομικά, συνεχίζοντας με Κοινωνιολογία στο Παρίσι.
Ίδρυσε την Εταιρεία Φίλων Μουσικής Γιάννη Χρήστου και ήταν διευθύνων σύμβουλός της.
Διετέλεσε γενικός γραμματέας του διοικητικού συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου.
Συνεργάστηκε, από την ίδρυσή του, με το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων, ως γενικός γραμματέας και ως πρόεδρος του σωματείου των Φίλων του Μουσείου.
Το πρώτο του βιβλίο, τα Δώδεκα και ένα ψέματα (Ίκαρος, 1991, επανέκδοση Άγρα, 2009) κυκλοφόρησε στην Τουρκία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ινδία.
Τα Ψέματα πάλι κυκλοφορούν στις εκδόσεις Άγρα και έχουν μεταφραστεί αγγλικά και γερμανικά (το διήγημα Οι καινούργιοι Άγιοι και τουρκικά).
Το θεατρικό του Ο Σιμιγδαλένιος (Εστία 9η έκδοση) έχει κυκλοφορήσει στην Αυστραλία και την Τουρκία και έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από πενήντα διαφορετικές παραγωγές, από διάφορους θιάσους σε όλη τη χώρα.
Το λιμπρέτο του Οι Δαιμονισμένοι έχει παρουσιαστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή.
Έχει μεταφράσει τα θεατρικά έργα Οι Δαιμονισμένοι του Αλμπέρ Καμύ (ΚΘΒΕ, 1991), Η πόλη που πρίγκιπας της ήταν ένα παιδί του Ανρί ντε Μοντερλάν (Εθνικό, Λιβάνης, 1993), Δεν παίζουνε με την αγάπη του Αλφρέ ντε Μυσσέ (Εστία, 2003), Η δύναμις του σκότους του Λέοντος Τολστόι (Ροές, 2007) και Μισό ποτήρι νερό του Ταρίκ Γκιουνερσέλ, το μυθιστόρημα Ο θείος Όσβαλντ του Ρόαλντ Νταλ (Άγρα, 2004) και τη Διαθήκη του Αυγούστου Ροντέν (Άγρα, 2005).
.
ΥΓ: Αγαπητέ Αλέξανδρε, ελπίζω αυτή τη φορά να τα πούμε κι από κοντά, το βιβλιαράκι σου ήταν για μένα αυτές τις μέρες της σχόλης, μια απογευματινή απόλαυση…
.
.
