αγριμολογος

Παρουσίαση από Εκδόσεις Άγρα.
ΤΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΔΙΑΤΡΕΧΕΙ εκείνος που παρακολούθησε κάποια γυναίκα να τραγουδάει, μόνη της, στη μέση ενός αγρού; Πώς εμπλέκεται ένα βαρύ, κακοφτιαγμένο έπιπλο σε τρεις ερωτικές ιστορίες και σε ένα έγκλημα; Πόσος σχεδιασμός και πόση τυχαιότητα περιγράφουν τις κινήσεις μιας γυναίκας που ίσως ελέγχει το κέντρο της αφήγησης; Ένα ακόμα διπλό αφήγημα, κατασκευασμένο από κομμάτια που έφτασαν με διάφορους τρόπους στα χέρια του συγγραφέα των Αριθμών και του Χειριστή.

Τα λογοτεχνικά κείμενα του Αριστείδη Αντονά χαρακτηρίστηκαν εν σμικρύνσει φιλοσοφικά μυθιστορήματα, αφηγήματα τρόμου, περιπετειώδεις ιστορήσεις, αστυνομικά διηγήματα, οικογενειακά χρονικά, μινιμαλιστικές καταγραφές, αδύνατοι αποχωρισμοί, αποκρυφιστικές αλληγορίες, ηθικές παραβολές, ελλειπτικά κείμενα, μετανεωτερικά έργα της αποκαλούμενης μαθηματικής λογοτεχνίας, εγκλεισμοί στον χώρο της δυτικής σκέψης.

Απόσπασμα
Ο άνθρωπος του παραθύρου γεμίζει τα ποτήρια με κόκκινο κρασί από το γυάλινο δοχείο. Υψώνει το δικό του με το πληγωμένο χέρι. «Εις υγείαν», λέει. «Λοιπόν, αυτό το εργαστήριο είναι δυστυχώς κρυμμένο και έχει στο βάθος του ένα ακόμη πιο κρυφό δωμάτιο που είναι πολύ περισσότερο ιδιαίτερο και σίγουρα απαγορευμένο, δηλαδή μυστικό, πολύ πιο μυστικό από όλα τα μυστικά δωμάτια αυτού του σπιτιού, για τα οποία ένας νόμος με εμποδίζει να μιλήσω με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν μπορώ να αναφερθώ στα δωμάτια, καταλαβαίνετε; Οπότε, όπως φαίνεται, αν δεν μπορώ να μιλήσω για αυτά, πόσο –ακόμη λιγότερο– μπορώ να μιλήσω για το κρυφό μέρος που βρίσκεται μέσα στο κρυφό εργαστήριο».
«Όμως είναι ένα εργαστήριο απ’ όσο καταλαβαίνω… δεν θέλω να γίνω αδιάκριτη, παράγει χημικά. Είναι ένα χημικό εργαστήριο…» «Ναι και όχι. Ας αλλάξουμε καλύτερα θέμα λοιπόν».

Από την παρουσίαση του βιβλίου. Λίζυ Τσιριμώκου «Τα Νέα»… (επιλογή δική μου)
«…Οι ασυνήθιστες ιστορίες του Αντονά κρατούν κάτι από τον σκηνικό λαβύρινθο του Κάφκα, του Μπόρχες ή του Εscher, την αινιγματική γοητεία του Μπέκετ ή του Πόου, συνεχίζουν τη μικρή παράδοση της ελληνικής παραδοξογραφίας, στα χνάρια κυρίως του Ν. Γ. Πεντζίκη και του Ε. Χ. Γονατά, δηλαδή μιας εκδοχής του φανταστικού με ρεαλιστικές προδιαγραφές…» […] … «επανεισάγουν στο γνώριμο κλίμα του συγγραφέα: έγκλειστοι ήρωες, χώροι-φυλακές, συσσωρευμένη και υπόγεια ένταση. Λειτουργούν παραπληρωματικά (ή ανταγωνιστικά) με εσωτερικές συμμετρίες και αντιστοιχίες, παρά την ανισομέρειά τους, και το «εκδοτικό σημείωμα» που προλογίζει έκαστο κείμενο περιγράφει τις ιδιαίτερες συνθήκες παραλαβής και επεξεργασίας του κειμενικού υλικού και της εικονογράφησης- το παλαιό τέχνασμα της αποστολής ή εύρεσης χειρογράφων εκσυγχρονίζεται στην ηλεκτρονική εποχή μας με αναρτήσεις στο Διαδίκτυο, συνημμένα έγγραφα, ιστοχώρους κ.λπ.» […] «… Ο κατ΄ εξοχήν οικείος χώρος του ανθρώπου που παρατηρεί από μέσα προς τα έξω, το «δωμάτιό» του, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «κελί ή ίσως στέρνα ή πηγάδι»[…] «…Ο καταλύτης στο δεύτερο αφήγημα δεν είναι ένα έμψυχο πλάσμα, αλλά ένα άψυχο: ένα έπιπλο, η πολυθρόνα. Εδώ ο οικείος χώρος ενός άλλου «δωματίου» αναστατώνεται με την άφιξη του επίπλου που ο πρωταγωνιστής της προηγούμενης αφήγησης (ο άνθρωπος του παραθύρου) στέλνει στον αδελφό του, στην πόλη…»

Στις εκδόσεις Άγρα κυκλοφορούν ήδη τρία λογοτεχνικά βιβλία του: Ο Φλογοκρύπτης, Ο χειριστής και Οι Αριθμοί.

.

.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε ποιον ανήκουν τα αρχεία του Υπουργείου Εξωτερικών;
Στο 3ο τεύχος της Athens Review of Books, που κυκλοφορεί, τρεις κορυφαίοι Έλληνες ιστορικοί, οι Kαθηγητές Χάγκεν Φλάισερ, Αντώνης Λιάκος και Γιάννης Στεφανίδης θίγουν ένα θέμα-ταμπού για τους ερευνητές της πρόσφατης εθνικής ιστορίας της χώρας:
«Παρά τη θέσπιση του κανόνα της τριακονταετίας από το 1998», γράφουν, «τα ελληνικά δημόσια αρχεία, διπλωματικά και άλλα, είναι δυσπρόσιτα ή και εντελώς απρόσιτα στην έρευνα. Ο λόγος δεν είναι, κατά τεκμήριο, αντίξοα φυσικά φαινόμενα, όπως πλημμύρες, που μέχρι σχετικά πρόσφατα οδηγούσαν στο κλείσιμο κρατικών αρχείων. Πρόκειται για μια παράδοση μυστικοπάθειας, αδιαφάνειας και εχθρότητας στην ιστορική έρευνα που αποπνέει αντιλήψεις περασμένων εποχών». Ωστόσο, συνεχίζουν, δεν είναι μόνο το νομικό πλαίσιο που κάνει δυσπρόσιτη την έρευνα στην Υπηρεσία Ιστορικού και Διπλωματικού Αρχείου. Ευθύνες, και πολύ σοβαρές, έχει και η διευθύντρια του Αρχείου!

Στο περιοδικό, μπορείτε ακόμα να διαβάσετε:
Η δεύτερη ζωή του Αλεξανδρινού Κουαρτέτου. Το πιο δημοφιλές βιβλίο του Λόρενς Ντάρελ ξαναεκδίδεται σε μια προσπάθεια να αποδοθεί με σύγχρονο γλωσσικό αίσθημα το περιεχόμενό του. Πώς στέκεται, όμως, η καινούργια απόδοση του βιβλίου απέναντι στην παλαιά, σπουδαία μετάφραση του Αιμίλιου Χουρμούζιου; Γράφει η Κατερίνα Σχινά.

Παναθηναϊκός. Δεν υπάρχει άλλος πιο ιστορικός. Εκατό χρόνια μετά, ο Παναθηναϊκός δεν είναι μόνο μια από τις μεγαλύτερες αθλητικές ομάδες της χώρας. Είναι, κυρίως, μια βασική πηγή ενδιαφέροντος στη μελέτη της σύγχρονης κοινωνικής ιστορίας. Γράφει ο Αλέξανδρος Κιτροέφ.
Ιουδίπους επί Ζωνιανοίς… Τι συμβαίνει όταν ο χρόνος και ο λόγος έχουν πρόσωπο γυναίκας; Και τι σχέση έχουν ο Οιδίπους και οι Εβραίοι με τις παραδόσεις ανομίας που ανθούν στα περίφημα Ζωνιανά της Κρήτης. Για το νέο μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη γράφει ο Δημήτρης Ραυτόπουλος.
Η κουλτούρα του Δεκέμβρη. Ποιους πολιτικούς στόχους έθεσε η «εξέγερση του Δεκέμβρη 2008»; Τι σχέση έχει με τους στόχους αυτούς η ελληνική αριστερά; Ποιον αντίκτυπο είχαν τα βίαια επεισόδια στον Συνασπισμό; Τα κείμενα, τις εικόνες και τα συνθήματα του Δεκέμβρη διαβάζει ο Ηλίας Κανέλλης.

Διαβάστε ακόμα:

Δημήτρης Παπανικολάου Στρέλλα. Μια ταινία για όλη την οικογένεια
Μιχάλης Μητσός Πουτινισμός, ο μεταμοντέρνος σταλινισμός
Φίλιππος Φιλίππου Το έγκλημα είναι η δουλειά τους – Τα πολλά πρόσωπα του αστυνομικού μυθιστορήματος
Μιχάλης Σηφάκης Τα γλυπτά που ο Ντεγκά δεν έκανε ποτέ
Βασίλης Καπετανγιάννης Συμβουλές προς τον Ηγεμόνα μιας απολύτως αναντικατάστατης ηγετικής χώρας
Πλάτωνας Τήνιος Τα κίνητρα των καλών πράξεων – Απλά μαθήματα κοινωνικής απαλλοτρίωσης για ενεργούς πολίτες
Mαρία Tοπάλη Φθορά, καρπός. Ποίημα
Τίνα Μανδηλαρά Τρούμαν Καπότε: «βαμπίρ» που ρούφηξε το δικό του αίμα
Θάνος Βερέμης Ο Ερρίκος Ίψεν σήμερα
Νίκος Μαραντζίδης Ξεθαμμένα αρχεία, «άχρηστα βιβλία»
Δημήτρης Δουλγερίδης Ρενέ Ζιράρ: ο Δαρβίνος των ανθρωπιστικών επιστημών
Λεωνίδας Kακάρογλου Ξένη σημαία. Ποίημα
Πάνος Καζάκος Οι μηχανισμοί κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού – Πέρα από τη φαινομενολογία των γεγονότων
Ανδρέας Παππάς Λεπτές ισορροπίες: «Να αντιμετωπίσουμε τη βαρβαρότητα χωρίς να γίνουμε βάρβαροι» – Για το βιβλίο του Τσβετάν Τοντορόφ: Ο φόβος των βαρβάρων. Πέρα από τη σύγκρουση των πολιτισμών
Δώρα Αναγνωστοπούλου Ο Όρσον Γουέλς στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι
Τάσος Αβραντίνης Η οικονομία-ελικόπτερο
Λύο Καλοβυρνάς Λίγη δυστυχία ακόμη, παρακαλώ – Τρία ελληνικά βιβλία για το AIDS και, ευτυχώς, ένα ξένο

.

.