αγριμολογος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Έχουν περάσει σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου δεσμεύτηκε να ανοίξει τον “φάκελο της Κύπρου” και προφανώς να διασαφηνίσει τα περίπλοκα ζητήματα της ολίσθησης της Ελλάδας στη δικτατορία και της καταστροφής της Κύπρου τον Ιούλιο του 1974. Ακόμα αναμένουμε την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει δράση σχετικά με αυτή τη δέσμευση ή τουλάχιστον να ανοίξει τα περισσότερα από τα αρχεία που αφορούν τη μεταπολεμική εξωτερική πολιτική. (…) Οι διενέξεις που αφορούν την ελληνική μεταπολεμική ιστορία μπορούν να αντιμετωπιστούν πλήρως όταν θα έχουμε τη μέγιστη δυνατή πρόσβαση στα κρατικά αρχεία. Ένα δημοκρατικό κράτος που αρνείται την πρόσβαση στα αρχεία, υπολογίζοντας το πολιτικό κόστος, ενισχύει τα τείχη της μυστικότητας, που βρίσκονται σε αντίφαση με τις θεμελιώδεις υποχρεώσεις του έναντι των πολιτών και των ευρωπαϊκών δεσμεύσεών του. Παραφράζοντας τον Ρόναλντ Ρέιγκαν: “Πρωθυπουργέ Παπανδρέου, κατεδάφισε αυτά τα τείχη”».

Το απόσπασμα από κείμενο του Καθηγητή James Edward Miller, δημοσιευμένο στο νέο, 2ο τεύχος της Athens Review of Books, θίγει ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της ελληνικής ιστοριογραφίας: την αδυναμία πρόσβασης των μελετητών στα περισσότερα ελληνικά κρατικά αρχεία – μια από τις βασικές αιτίες ανάσχεσης της ιστορικής έρευνας των νεότερων χρόνων στη χώρα μας.

Στο ίδιο τεύχος μπορείτε ακόμα να διαβάσετε:

● Την ανάλυση του Στάθη Ν. Καλύβα για την «εξέγερση του Δεκέμβρη», ένα χρόνο μετά.
● Την κριτική ανάλυση της Κωνσταντίνας Ζάνου για το βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή – και του τρόπου με τον οποίο προσεγγίζει το Κυπριακό, το «ελληνικό Βιετνάμ».
● Τον εξαντλητικό απολογισμό από τον Φίλιππο Σαββίδη του πρώτου χρόνου Ομπάμα στην προεδρία: τι είχε υποσχεθεί, τι κατάφερε να πετύχει, σε τι υπαναχώρησε, τι στόχους έχει ακόμα στο άμεσο και στο απώτερο διάστημα.
● Τη βιογραφία του Γιόζεφ Ροτ, συγγραφέα του Εμβατηρίου Ραντέτσκυ, ο οποίος έζησε στη δίνη των δραματικών γεγονότων που οδήγησαν στο ναζισμό – από την Κατερίνα Σχινά.
● Την αναδρομή του Λύο Καλοβυρνά στην ιστορία της ομοφυλοφιλίας: Υπήρχαν, άραγε, γκέι μπαρ το 1609;
● Την κριτική παρουσίαση από τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου στο νέο βιβλίο του Μένη Κουμανταρέα Σ’ ένα στρατόπεδο άκρη στην ερημιά.
● Την ανάλυση από τον Πέτρο Μαρτινίδη του φαινομένου Νταν Μπράουν και της συνταγής του.
● Την παρέμβαση του Άλκη Κούρκουλα για τα Ίμια, με αφορμή το βιβλίο των Μιχάλη Ιγνατίου και Αθανασίου Έλλις.
● Το κείμενο του συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου για τα αναγνώσματα που τον διαμόρφωσαν.
● Την ανάλυση του Παναγιώτη Κ. Ιωακειμίδη για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά τη Λισαβόνα.
● Την παρουσίαση από την Όλγα Σελλά της παράστασης του Σταμάτη Φασουλή «Το τρίτο στεφάνι», μια προσπάθεια σύγχρονης (;) ερμηνείας του γνωστότερου κειμένου του Κώστα Ταχτσή.

Και πολλή ακόμα επίκαιρη ύλη.

Πληροφορίες – Συνδρομές: info@booksreview.gr

Η έκθεση τονίζει μεταξύ άλλων ότι είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η άμεση παρέμβαση της πολιτείας

Χαρακτηριστικό δείγμα περιφρόνησης της δημόσιας υγείας και του περιβάλλοντος χαρακτηρίζει το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος τη μόλυνση του Ασωπού.

Η έκθεσή του παραδόθηκε στην υπουργό Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη και τονίζει μεταξύ άλλων ότι είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ η άμεση παρέμβαση της πολιτείας.

Μέχρι σήμερα, επισημαίνουν οι επιστήμονες, στην περιοχή Οινοφύτων Σχηματαρίου, δεν εφαρμόστηκε οργανωμένο σχέδιο για τη δημιουργία των απαραίτητων υποδομών.

Χαρακτηρίζουν απαραίτητη την κατασκευή οδικού δικτύου, τη χωροταξική οργάνωση της περιοχής και την κατασκευή αποχετευτικού δικτύου και μονάδων επεξεργασίας λυμάτων.

Η έλλειψή τους, σύμφωνα με τη έκθεση, συνδέεται ευθέως με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τη ρύπανση των φυσικών αποδεκτών της περιοχής, αλλά και τη βιωσιμότητα των ίδιων των επιχειρήσεων.

.

.

Από το ιστολόγιου του Ασωπού

.

.

[… αν ήταν μόνο η δημόσια υγεία που έχει υποστεί την περιφρόνηση των αρχών, θα ήμασταν η βόρεια επαρχία της Νότιας Δανίας, κάτι σαν Ελβετία]

.

.

Η μπάλα θεωρείται "στρογγυλή θεά"- λογικό

«Αν μάθαινα κάτι που θα μου ήταν χρήσιμο αλλά επιβλαβές για την οικογένειά μου, θα το εκδίωκα από το νου μου. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την οικογένειά μου και δεν ήταν χρήσιμο για την πατρίδα μου, θα προσπαθούσα να το ξεχάσω. Αν μάθαινα κάτι χρήσιμο για την πατρίδα μου και ήταν επιβλαβές για την Ευρώπη και βλαβερό για το ανθρώπινο γένος, θα το θεωρούσα έγκλημα, γιατί είμαι αναγκαία άνθρωπος, ενώ Γάλλος δεν είμαι παρά μόνο από τύχη». (Μοντεσκιέ*)

Συμπληρώνω ότι «Έλληνες δεν είμαστε, παρά μόνο από τύχη». Αυτό αντί σχολίου, αφιερωμένο στο ποστ του φίλου Herr K.

Τάσσομαι κι εγώ κατά της σημερινής αστικής δημοκρατίας, αλλά οι ιδέες που θέλω να πιστεύω ότι πρεσβεύω δεν μπορούν να συμφωνήσουν με κάποιες ύστερες απόψεις του Παναγιώτη Κονδύλη «περί ισχύος ή θεωρίας πολέμου, κλπ.,…». Δεν μου επιτρέπεται επίσης να αγνοήσω το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες εθνικιστές, φασίστες, νεο-ορθόδοξοι, νεοσυντηρητικοί, μεταμοντέρνοι κ.α. οικειοποιήθηκαν/ούνται κάποιες από αυτές τις απόψεις. Ο Π. Κονδύλης άθελά του, τους ενέπνευσε προσέφεροντάς τους ιδεολογική πλατφόρμα. Όπως και οι όποιες ασήμαντες δικές μου διαφοροποιήσεις σε ορισμένες ιδέες του (δεν είμαι μελετητής του έργου του…), δεν είναι φυσικά ικανές να μειώσουν τον θαυμασμό και την εκτίμηση που αισθάνομαι για τον στοχαστή Κονδύλη, είναι όμως αρκετές στο να είμαι επιφυλακτικός ως προς την θεοποίησή του.

.
.

[*] μετάφραση Αγαθής Δημητρούκα από το βιβλίο του Φερνάντο Σαβατέρ «Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία», εκδόσεις Πατάκη.

.

.

στον Γιάννη Ζουγανέλη και την χθόνια τούμπα του

ΠΗΡΑ ΣΩΛΗΝΕΣ χάλκινους κι ατσάλινους και τους συνέδεσα, με μούφες και αρμούς, σε ένα σύστημα περίπλοκα σοφό, και μες στη γη τους έχωσα, βαθιά μέσα στη γη, αφήνοντας μιαν άκρη μόνο έξω απ’το χώμα, προσμένοντας (και μου φαινόταν λογικό, μετά από τόση σκέψη, τόσο κόπο και σχεδιασμό) να ξεπηδήσει από κει νερό. Τίποτε όμως, ούτε μια σταγόνα δεν ανάβρυζε απ’ το σύστημα.
—Οργίστηκα και άρχισα με λύσσα να ποδοπατώ τη γη και μ’ επονείδιστες βρισιές να τήνε βρίζω, να την αποκαλώ πουτάνα και φακλάνα και ξεσκισμένη τσούλα χαμερπή και άλλα τέτοια ανόητα, ώσπου εξαντλήθηκα, ώσπου απελπίστηκα, γιατί ήμουν διψασμένος κι ήθελα να πιω, και άρχισα να κλαίω και, πέφτοντας στα γόνατα, να την φιλώ, να την χαϊδεύω, τον οίκτο της να εκλιπαρώ, θεά μου να την ονομάζω, αιτία της ζωής και των ονείρων μου, και να, εξαίφνης, μπρος στα λυγισμένα γόνατα μου και μακρυά απ’ το υδραυλικό μου σύστημα, ανάβρυσε νερό, αγιασμένο νάμα, και έσκυψα και ήπια και είπα: «Μάνα!»

*

ΠΕΤΡΙΝΑ ΑΗΔΟΝΙΑ πέτρινο τραγούδι λένε, σ’ αυτό το υπόγειο απολιθωμένο δάσος, νανούρισμα για τα φραγμένα αφτιά μαρμαρωμένων βασιλιάδων και θεών.
—Στην επιφάνεια του εδάφους, πάνω απ’ αυτό το θαύμα, κάτι ψωριάρικα θαμνάκια, λίγα ταχείας αναπτύξεως και θανής δεντράκια και το μονότονο γουργούρισμα σιχαμερών περιστεριών, δήθεν συμβόλων της ειρήνης, πού ανειρήνευτα παλεύουν μεταξύ τους για τα ψιχία πού τους πετούν ανοϊκές γριές, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν, τρώνε και χέζουν.
.
.

Εντευκτήριο Τεύχος 57/Απρίλιος – Ιούνιος 2002
.
.
.
Picture Copyright © Nancy Spero, Masha Bruskina,1996

.

.