αγριμολογος

Τ’ ακρογιάλι στους βράχους που αντικρίσαμε

κρύβει στον κόρφο του φως

γεννημένοι από χρώματα και σιωπή,

βαπτισμένο στις μεταμορφώσεις του χρόνου

που του δίνουν πνοή.

Γεννάει το γυμνό σώμα που ακόμη υφαίνεται.

.

Οι αγέρηδες του Σα Μιχάλη
Σαν φτάσαμε στην κορυφή , απόγευμα
την ώρα που αργά βασίλευε στη δύση ο ήλιος ,
ακούστηκαν απειλητικοί , φρενιασμένοι ,
διαπεραστικοί οι αγέρηδες του Σα Μιχάλη .
Οι αγέρηδες του Σα Μιχάλη , ψιθύρισες
και τo τοπίο έρημο με το χωριό ,
λίγα σπίτια όλα κι όλα στην κορυφή ,
έρημο κι αυτό .
Ο μόνος άνθρωπος στο χωριό λεγόταν
Φραγκίσκος Παλαιολόγος .
Από άλλο μακρινό κόσμο κι άλλη εποχή .
Λίγες στάνες ανάμεσα στα σπίτια
με τα ζωντανά μόνα , θεομόναχα κι ανήσυχα
μετά τη λιγοστή βοσκή στο έλεος του γκρεμού
Λίγες στάνες μες το χωριό κι αυτές να μην
ξεχωρίζουν ολότελα από τα ρημαγμένα σπίτια .
Οι αγέρηδες του Σα Μιχάλη
είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους .
Ρημάξαμε , ρήμαξαν όλα .
Είπες στο τέλος της διαδρομής
που έβγαζε στο ομώνυμο ξωκλήσι .
Το κύμα στο βάθος του γκρεμού , ρολόϊ ,
χτυπούσε αδιάκοπα ρυθμικά τα βράχια .
Πέτρα σκληρή γρανίτης , θάλασσα αφρισμένη ,
ατμοί νερού στον αέρα , θολός ορίζοντας ,
θολά και τα γύρω νησιά , που να μη βλέπεις .
Βορράς ή νότος σχεδόν χαμένα σημεία
μόνο στη δύση , ακόμη αχνό το φως , ίσα
που έφεγγε για να σε οδηγεί κι αυτό λιγοστό ,
έτσι για να μη μπορείς να ξεφύγεις .
Ρημάξαμε , ρήμαξαν όλα , είπες πάλι ,
καθώς μπαίναμε στο ιερό ,
άκρη – άκρη του γκρεμού ενώ κάτω ακούγονταν
αφρισμένο , το ασταμάτητο κύμα
να μετράει το χρόνο πάνω στο φαγωμένο βράχο .

Νυχτερινή άσκηση
Ήχος σκληρός γλίστρησε πάνω στους γκρίζους τοίχους .
Ήχος μιας άλλης εποχής , κάτω από τον ήλιο του
μεσημεριού .
Εσύ ξεκίνησες το χορό , το βήμα σέρνοντας
πάνω στις μνήμες , ανάλαφρα ζυγίζοντας στον αέρα .
Ήχος του μεσημεριού ,
θαμπό χρυσάφι η σκόνη
στις άκρες τις πόλης .
Θέρος του `56 .
Έμεινες μόνος στην προκυμαία με τα ελαιοτριβεία
και τα εργαστήρια με τις παλιές επιγραφές ,
μόνος και στ` όνειρο που ταξιδεύει αφήνοντας
πίσω το νησί , τον παιδεμό , την μοναξιά
κι εκείνο το φως που τρεμοπαίζει μέσα στη θύελλα .
Νοέμβρης του ‘79 .
Νύχτα βαθιά μες τα χωράφια με τις γέρικες ελιές
και τα λιγοστά διάσπαρτα αντίσκηνα .
Κάπου κοντά μας , αρχαία ερείπια και σήμαντρα εκκλησιών ,
πνιγμένα και βουβά .
Απέναντι χαράζει .
Αχνά , νωχελικά , χαράζει .
Ωστόσο το πρόσωπό σου ήταν σκοτεινό , άγρια σημαδεμένο ,
τα μάτια έκαιγαν στον πυρετό .
Στην τελευταία στροφή του χορού τα βήματά σου
πάγωσαν στη γη .
Γύρισες και είπες .
Η απουσία έπνιξε τη θύμησή μου .
Έτσι ακίνητο, με τα πόδια βαθιά χωμένα στη λάσπη
σε βρήκε το πρωί, να χαράζεις το πρόσωπο μ’ ένα δάκρυ
να κοιτάς προς την πλευρά των σκαμένων βράχων
του αρχαίου υδραγωγείου, πριν φύγεις και χαθείς .
Πριν φύγεις και χαθείς, έσκυψες μέσα στη ζάλη
αρχαίου ξέφρενου χορού , τη γη μιά τελευταία
στιγμή ν` αγγίξεις .
Ύστερα έμεινε το γιασεμί ν` ανθίζει , τα ονόματα
Γυριννώ , Γοργώ , Ανακτορία
κι εκείνη η κακότυχη νύμφη , που νομίζω πως
ξεχνάω τ` όνομά της
………..Αβαρβαρέη .

.

.

.

Ξάνθος Μαϊντάς: από την ποιητική του συλλογή «Νυχτερινή Άσκηση», Εκδόσεις Πλανόδιον 2004.

Ακούγεται συχνά ότι «κανείς δεν είναι αθώος» ή «όλοι μας φταίμε» για τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και· συμβαίνουν πολλά σε αυτή την πατρίδα που μας έλαχε όλως τυχαίος να είναι η δική μας. Η κλίμακα της αθωότητας ή της ενοχής έχει χαοτικές ποσοτικές και ποιοτικές διαβαθμίσεις τόσο στο βαθμό της ευθύνης, όσο και στη κοινωνική θέση του καθενός. Το αόριστο «όλοι είμαστε υπεύθυνοι» είναι ένα ιδιαίτερα βολικό αξίωμα για αυτούς που η θέση τους βρίσκεται ψηλά σε αυτή την κλίμακα των διαβαθμίσεων, είναι οι άνθρωποι των σημαντικών διασυνδέσεων, της μεγάλης οικονομικής ή πολιτικής επιφάνειας, αυτών που η επιρροή τους φτάνει μέχρι τα ανώτερα ή ανώτατα κρατικά αξιώματα όπου παίρνονται οι –όλων των ειδών- νομοθετικές και εκτελεστικές αποφάσεις. Πόσο «ευθυνόμαστε όλοι» όταν σε κάθε θεωρητικά τετραετή «επανίδρυση» του κράτους καλούμαστε να ρίξουμε την ψήφο μας. Ανάμεσα, και μέσα σε αυτά τα διαστήματα, ο ρόλος του παθητικού θεατή που τόσο γενναιόδωρα μας προσφέρεται δείχνει το εύρος της ωμότητας των πραγμάτων, τον ψυχρό πραγματιστικό ρεαλισμό της ωμής πολιτικής – θεωρίας και πράξης. Η διακηρυσσόμενη ανακατανομή υλικών και πνευματικών αγαθών δεν είναι παρά στην πράξη ένα συσσίτιο που ελεεί τα κατώτατα, κατώτερα, μικρομεσαία και μεσαία στρώματα, υποστρώματα και τάξεις. Ο θεατής αυτός των μεγάλων λαϊκών προσδοκιών, κολυμπά μέσ’ στην αυταπάτη, με την ελπίδα ότι στην επόμενη επανίδρυση μετά τις (δημοκρατικές) εκλογές όλα ή μερικώς όλα θα έχουν διορθωθεί. Το τελευταίο δωδεκάμηνο και βάλε, ο θεατής αυτός, παθητικός αυτόπτης μάρτυρας μίας φρενήρης υπερρεαλιστικής πραγματικότητας, όπου τα εκατομμύρια παρελαύνουν από τις τηλεοπτικές οθόνες, αλλάζοντας χέρια, χώρες, χώρους, φυσικά πρόσωπα, εταιρείες, ιδρύματα, εκκλησιαστικά και μοναστικά ΜΚΟ, επιδοτήσεις, λαδώματα κ.α. Σοβαροφανείς· γλυκεροί αναλυτές καλούνται να προσθέσουν η να αφαιρέσουν (όπως το πάρει κανείς) τις αρνητικές ή θετικές επιδράσεις αυτών των λεγόμενων σκανδάλων, ώστε να φανούν σαν αναπόφευκτα καθημερινά ατυχή μεμονωμένα περιστατικά που μολύνουν «μερικώς» και όχι ολοσχερώς τον κοινωνικό ιστό, τη μαζική και την ιδιωτική συνείδηση, και· το έχουν πετύχει.

Οι φετινοί μήνες του Ιουνίου και Ιουλίου πέρασαν. Σε μια-δυο μέρες καταφθάνει ένας καυστικός Αύγουστος που κορυφώνει την επίθεση του πολιτισμού της πίστας σε όλη την – διψασμένη για το πολιτιστικό αγαθό της «τέχνης»- ένδοξη ελλαδική επικράτεια. Η έννοια της συναυλίας και των διάφορων περιοδευόντων θεατρικών θιάσων του συρμού, έγιναν ταυτόσημες έννοιες με αυτές του πολιτισμού που· τυγχάνουν και κρατικής επιδότησης. Όλα αυτά ανάμεσα σε γειτονιές βρόμικων πόλεων, γεμάτο κακόγουστες αφίσες, κολλημένες σε κάθε διαθέσιμο κενό χώρο, στις κολόνες, στους σηματοδότες, στους μαντρότοιχους, στα κουτιά του ΟΤΕ. Σε όλα αυτά, η ενεργή συμμετοχή και παρουσία των δημοτικών και άλλων τοπικών «αρχόντων», όλων των κοσμικών, εκκλησιαστικών και πνευματικών προσωπικοτήτων, δείχνουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πετυχημένο –προς το παρόν- εγχείρημα.

.

.

Αγριμολόγος, Στάχτες Νο24-Καλοκαίρι

.