αγριμολογος

Τόσα χρόνια στην ποίηση ο Νίκος Φωκάς και συνεχίζουμε να τον διαβάζουμε με διακριτικότητα, του πάει άλλωστε, γιατί κι ο ίδιος είναι μακριά από ανούσιους θορύβους.

Τούτες τις περίεργες μέρες πάντως τον θυμήθηκα ξανά, ίσως γιατί μπουχτίσαμε κραυγές, ίσως γιατί έχω ιδιαίτερη προτίμηση στη «πεζή» ποίηση και σε συνθέσεις πέρα των στιλιστικών παιχνιδιών, ποιος ξέρει, μπορεί απλά να μου πάει ο τρόπος που γράφει.

Ω εσείς φτωχοί θαμώνες αιθουσών κονσέρτων, σας παρατηρώ
Την ώρα που αφουγκράζεστε μια σύνθεση στο πιάνο
Απάνω στους βραχίονες του καθίσματος να ψευτοπαίζετε
Με πονεμένα δάχτυλα σκεβρά κι αρθριτικά
Μιμούμενοι, ω δυστυχισμένοι, τον σπουδαίο σολίστα στη σκηνή
‘Η πίσω απ’ τον σολίστα τον διάσημο συνθέτη
Να ψευτοπαίζετε τη μελωδία ή να κρατάτε τον ρυθμό
Με το κεφάλι ή με το πόδι, σάμπως να διευθύνετε.
Τι ματαιωμένοι αλήθεια σολίστες ή συνθέτες είμαστε όλοι μας
Τι ματαιωμένοι στην πραγματικότητα εραστές
– Παρά τους τόσους έρωτες που πιθανό να ‘χουμε ζήσει-
Ματαιωμένοι, αλλ’ όχι και παραιτημένοι, παίζοντας
Ως τα βαθιά μας γηρατειά στα μπράτσα του καθίσματος
‘Η και το ξύλο ακόμα του τελευταίου μας κρεβατιού την ίδια μελωδία
Σαν ανταπόκριση σ’ ένα ανεκπλήρωτο όνειρο
Απάνω σε μιαν ύλη που δεν απαντάει στα δάχτυλά μας

Νίκος Φωκάς, από «Το μέτρο της κραυγής μας», Ύψιλον/Βιβλία – 2001

◉

.

.

Λέω «Σήμερα» και προσθέτω ένα ερωτηματικό γιατί μπορεί πριν μερικές μέρες το «Έθνος» να είχε σαν πιασάρικο τίτλο «Ο εφιάλτης του ράσου…» και όχι αδίκως εφόσον συνεχίζουμε σαν κοινωνία να κωπηλατούμε στον βατοπεδινό χείμαρρο, αλλά υπάρχει κι ένας εφιάλτης ακόμη, αυτός της «αναβολής», εξού και το ερωτηματικό στο «Σήμερα» του τίτλου. «Ο εφιάλτης της αναβολής» είναι ιδιαίτερα αρεστός και προσφιλής στα περί δικαιοσύνης. Μια «αναβολή» είναι ένα ζωντανό όπλο, ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην ανθρώπινη μνήμη, μέσω αυτής ξεχνιούνται, ξεθωριάζουν οι εικόνες, οι λέξεις• μέσω της αναβολής αποσυμπιέζεται ο θυμός, η λαϊκή οργή.

Αν «σήμερα» λοιπόν αρχίσει η δίκη του παραδικαστικού, ας έχουμε στο νου μας ότι θα δικαστεί ένα μέρος του μόνον, γιατί ένα άλλο (το μεγαλύτερο, το αόρατο) μέρος του θα συνεχίσει να ζει, να παίζει ή να εμπαίζει το νόμο και το σύνταγμα που υποτίθεται ότι μας υπηρετούν

«Σήμερα ( ; )» λοιπόν ίσως δικαστεί ένα ασήμαντο μέρος του. Είναι μια αρχή.

.

.

«κλικ» να μεγαλώσει

.

.