αγριμολογος

Όλος αυτός ο (δικαιολογημένος) θόρυβος γύρω από τις μπίζνες της Μονής Βατοπεδίου ανέδειξε πανηγυρικά όλη την χρόνια ανίερη εμπλοκή των δύο εξουσιών, της θρησκευτικής και της πολιτικής/κρατικής εξουσίας. Περί αυτού πρόκειται και• καμία αρεοπαγίτικη άποψη οποιουδήποτε κυρίου Σανιδά δεν μπορεί –αυτό τον μόνιμο εναγκαλισμό– να τον μετατρέψει σε «παραπλάνηση».

Ίσως ήλθε ο καιρός να συζητηθεί ψύχραιμα και με τη λογική του τι πρέπει να είναι και να αντιπροσωπεύει ένα σύγχρονο κοσμικό κράτος. Ίσως ήρθε ο καιρός του πλήρους διαχωρισμού εκκλησίας – κράτους, με τρόπο τέτοιο που να μη θίγει μια μεγάλη μερίδα των πιστών, αλλά και να διασφαλίζει αξιοπρεπώς την ίδια την ορθόδοξη εκκλησία, βέβαια, αν χρειαστεί να σπάσουν μερικά αυγά, δεν χάθηκε ο κόσμος. Το βήμα όμως αυτό  είναι αναγκαίο.

Η ταχύτητα της διεκπεραίωσης των συναλλαγών με βιστωνίδες και οικόπεδο-φιλέτα δείχνει και την ετοιμότητα του κρατικού μηχανισμού όταν αυτό «θέλει». Δεν υπάρχει λοιπόν δικαιολογία, όταν όλες οι συναλλαγές της διαπλοκής ανέδειξαν την ευελιξία και τις αρετές ενός τέτοιου μηχανισμού «που θέλει», και μπορεί… Οι διαδικασίες προς πλήρη διαχωρισμό θα μπορούσαν να προχωρήσουν και αυτές με την … ίδια ταχύτητα.

Εκτός και εάν το κράτος, οι σημερινοί και οι αυριανοί κυβερνώντες επιθυμούν μέσα στη δίνη της παγκόσμιας και εγχώριας κρίσης, να συνεχίζει να μην φορολογείται η εκκλησία η οποία φέρεται να είναι ο μεγαλύτερος ιδιοκτήτης –μετά το ίδιο το κράτος – στη χώρα, γιατί ενώ κάποτε, τέλος πάντων, κάτι πλήρωνε σαν φόρο, υποτίθεται το 35% των ετήσιων εσόδων της, η περίφημη κυβέρνηση Σημίτη το 1997 τον μείωσε σε 17%, και η σημερινή κυβέρνηση, πιο γαλαντόμα, το 2004 το κατήργησε τελείως. Αμύθητα ποσά τα οποία το κράτος στερείται.

Εάν το βήμα αυτό δεν προχωρήσει, το θράσος και το παράλογο θα συνεχίζουν να καλπάζουν σε μία χώρα με τόσα άλλα προβλήματα. Κρίμα δεν είναι;

.

.

Μ’ ένα νέο πεζό ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου για το κόστος της ομορφιάς (των άλλων) στη ζωή μας, εμπνευσμένο από ένα μπρούντζινο γλυπτό κεφάλι του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αλέξανδρου Σεβήρου, ανοίγει το τεύχος 82 του «Εντευκτηρίου» (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2008, 192 σελίδες, 10 ευρώ)

ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ: Το τεύχος προδημοσιεύει ένα απόσπασμα από το τελευταίο, ανέκδοτο μυθιστόρημα «Μαμά, φοβάμαι» της Στέλλας Βογιατζόγλου, που πέθανε πρόσφατα, μόλις στα 58 της χρόνια.

Ακόμη, ένα ζωοφιλικό διήγημα του Περικλή Σφυρίδη και πεζά των Δημήτρη Νόλλα, Ηλία Λ. Παπαμόσχου και Τζένης Οικονομίδη. Ο Άκης Δήμου δημοσιεύει έναν θεατρικό μονόλογο όπου αφηγείται την πραγματική ιστορία της δολοφονίας του εικαστικού καλλιτέχνη Danny Thomason από την εκδικητική ερωμένη του, που συντάραξε την καλλιτεχνική κοινότητα.

Το εκτενές διήγημα του Ηλία Μαγκλίνη «Η κουβεντιασμένη» εκτυλίσσσεται στη Θεσσαλονίκη του 1948, όταν ένα τάγμα του Δημοκρατικού Στρατού έπληξε την πόλη με βολές πυροβολικού.

Περισσότερα στου Γιώργου Κορδομενίδη.

.

.

τα ασήμαντα, το βάδισμα· γραμμές που τέμνουν εικόνες, πλατιές σκιές που τρέχουν σε επιφάνειες. άκου τη κίνηση των μέσων. τα σάνδαλα, το μέταλλο στο τακούνι· άφηνε το βλέμμα να τρέχει και μην επιλέγεις γωνίες· κοίτα. δες τη γοητεία της μέρας και της νύχτας, κυρίως το σούρουπο, το μεσοδιάστημα. γίνε ταξιδιώτης. δες πόσα τεύχη ζωής μπορείς να συλλέξεις και πρόσθεσε ώρες περιπλάνησης.

.

.

.