αγριμολογος

Είναι μια ασπίδα άμυνας η συνωμοσιολογία, ιδιαίτερα όπου κυριαρχεί λειψή παιδεία, όταν ο πολιτικός λόγος περιορίζεται σε λέξεις «νίντζα» ή «είμαι Καραμανλικότερος του Καραμανλή» με γραπτές «πολιτικές παρεμβάσεις» λαϊκών παραλιακών αοιδών αφύσικα πρησμένες από κορτιζόνη. Όταν ο εν λόγω βουλευτής προβάλει σύνθημα τύπου «Οι εξαιρετικές δημόσιες σχέσεις μου και οι στρατηγικές κινήσεις μου προάγουν τα συμφέροντα του δραμινού λαού». Ακριβώς. Δημόσιες σχέσεις λοιπόν είναι το ζητούμενο, γνωριμίες, ρουσφέτια, η συναλλαγή και το …ποντάρισμα σε ηγέτες -«άλογα προορισμένα να κερδίζουν». Όλα αυτά από τους στρογγυλοκαθισμένους Δαϊλάκηδες που εξυμνούνται (η προβάλλονται, το ίδιο κάνει) από τα ΜΜΕ, αποδεικνύοντάς μας με τον πιο ειλικρινή τρόπο τους μέτριους νόες, τους μέτριους γνώστες των κοινωνικών μας δρώμενων ή την ουσιαστική έλλειψή τους σε Πολιτική Ουσία. Όταν η πολιτική ή κοινωνική αξιοπρέπεια, περιορίζεται στο «μένω για να φύγω» μετατρεπόμενη κατά περίσταση, σε «έφυγα για να μείνω» και που ακριβώς τέτοιου είδους ενέργειες, προκαλούν τη συμπάθεια του πόπολου. Ποιο πόπολο, ναι Αυτό. Αυτές είναι οι αστείρευτες εφεδρείες του συστήματος στην Ελλάδα αλλά και παντού στον μικρό μας πλανήτη (βλ. προεδρικές ΗΠΑ). Η συνωμοσιολογία που διαφαίνεται σε κάθε πρωθυπουργική «ομιλία» γίνεται με ιδιαίτερη ένταση τελευταία. Όσο πιο στεντόρεια η φωνή, τόσο μεγαλύτερο το χάος, το κενό, η κενότητα των λόγων. Ο ήχος του τενεκέ, ένα ιδανικό μοντέλο της κάθε εποχής, όπου ο νεοκυνισμός εμφανίζεται σε ποικίλες μορφές με το «χαριτωμένο» και «συμπαθές» να κρατά πάντα τα πρωτεία, να εκτοξεύεται στα τοπ 10 της δημοτικότητας.

.

.

.
.

η πόλη απλώνεται· μια καμινάδα αχνίζει, ένα γκρίζο τ’ ουρανού μονοπάτι διακλαδώνεται. όλα αυτά πάνω απ’ της πόλης το μουγκρητό καθώς εδώ· οι κουβέντες μπλέκουν μ’ έναν φοβισμένο φθινόπωρο, λέξεις εκδίδονται σε χώρους κάτω από το γκρίζο τ’ ουρανού μονοπάτι, μακριά από δυσεύρετες πια· χειροποίητες επιστολές. λέξεις πολλές σ’ ένα πυκνό και δυσδιάκριτο δίχτυ, εκεί που πάλλουν ποικίλες σημειώσεις. η παρέα. οι κουβέντες. μια μουσική χωρίς ύφος.

.

.

.

Γάλλος είναι ο φετινός νικητής του Βραβείου Νομπέλ Λογοτεχνίας – ο πρώτος μετά τον Κλοντ Σιμόν, το 1985. Γεννημένος το 1940 στη Νίκαια. Το 1963 ο Γάλλος συγγραφέας είχε τιμηθεί με το Βραβείο Ρενοντό για το πρώτο του μυθιστόρημα «Le Proces-Verbal», το οποίο ήταν υποψήφιο και για το βραβείο Γκονκούρ.

Κατάγεται από τη Βρετανό, μικρός έζησε για λίγο στην Αφρική, εκεί που ο Βρετανός πατέρας του υπηρετούσε στον βρετανικό στρατό ως χειρουργός. Η Γαλλίδα μητέρα του ήταν κωφάλαλη. Σπούδασε φιλολογία στη Νίκαια. Μετά την αποφοίτησή του εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου εργάστηκε ως δάσκαλος. Συνδύασε το γράψιμο με τις περιηγήσεις ανά τον κόσμο και ιδιαίτερα παραγωγικός, στο ενεργητικό έχει περί τα σαράντα βιβλία.

Δοκίμασε φορμαλιστικούς πειραματισμούς, στα πρότυπα του Ζορζ Περέκ και του Μισέλ Μπιτόρ με δύσκολη θεματολογία. Γνωστός έγινε κυρίως με το δοκίμιο «Έρημος» το 1980.

Στα ελληνικά κυκλοφορούν βιβλία του από τις εκδόσεις Καστανιώτης, Μίνωας, Πατάκης, Σύγχρονη Εποχή και Χατζηνικολή.

.

.