αγριμολογος

Η ελληνική κοινωνία πάσχει από κόμματα αρχών.

Κουραστήκαμε.

Στη σημερινή Συνέντευξη Τύπου για την απόφαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ να μην συμμετάσχει στον σημερινό αγιασμό στη Βουλή, έδωσε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, Φώτης Κουβέλης ξεκίνησε τη δήλωσή του λέγοντας:

« Η Κ.Ο. του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν πήρε μέρος στην τελετή αγιασμού της νέας περιόδου της Βουλής και το έπραξε αυτό, γιατί ήθελε να καταγράψει με έναν σαφή τρόπο, για άλλη μία φορά, την ανάγκη των διακριτών ρόλων εκκλησίας και κράτους»

Μέχρι τώρα ξέραμε από τις τόσες ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, μέσα κι έξω από τη βουλή, ότι η θέση του είναι ο πλήρης διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους…

Φίλοι του Σύριζα, ξέρετε πολύ καλά ότι ο διαχωρισμός της εκκλησίας από το κράτος είναι πάγιο δημοκρατικό αίτημα εδώ και πολλές δεκαετίες.

Με ποιες δυνάμεις συντάσσεστε επιτέλους. Εκτός κι αν αυτό εξαρτάται από τα ποσοστά που σας δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Εκτός κι αν συντάσσεστε με δυνάμεις που χρόνια εκμεταλλεύονται τα θρησκευτικά αισθήματα και το μηχανισμό της εκκλησίας.

Ίσως τώρα ο Σύριζα να θεωρεί ότι για το αίτημα του διαχωρισμού δεν είναι ώριμος ο Ελληνικός λαός.

Ξεκαθαρίστε παρακαλώ κύριοι του Σύριζα για το αν θεωρείται αναγκαία την πλήρη κατοχύρωση της αρχής της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης και απαλλαγής του λαού μας από έναν πρόσθετο εξουσιαστικό μηχανισμό ιδεολογικής καταπίεσης.

Μέχρι σήμερα ξέραμε ότι όλα όσα προανέφερα ήταν πάγιες απόψεις και θέσεις, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όλης της Αριστεράς.

Έως σήμερα, γιατί το σημερινό σας «διακριτοί ρόλοι» το διακηρύττουν και οι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γιατί λοιπόν να στραφούν προς εσάς οι σκεπτικιστές της Αριστεράς;

Ξεκαθαρίστε τη θέση σας.

.

.

ο κόσμος είναι κι αυτός μια ποικιλία που χρειάζεται κάθε τόσο την άποψη πως δεν είναι τελείως ισοπεδωμένος από χάντρες, πλουμιστά φτερά και τεχνολογικά κοσμήματα. η απόδειξη βρίσκεται σε εκείνο το ημερολόγιο σταματημένο στη σελίδα που περιγράφω το στρίμωγμά μου με μια Μαρία μέσα σε ένα λεωφορείο παλαιάς κοπής˙ τι ταλαιπωρία.

την άλλη μέρα όλα ξεχάστηκαν. όπως εκείνη η σουίτα για τα δύο άθλια τότε κορμιά μας.

.

.