αγριμολογος

Γεννημένος το 1923 στο Μόλυβο της Λέσβου ο Πάνος Θασίτης, ένας από τους εκπροσώπους της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς αλλά και της λεγόμενης λογοτεχνικής «γενιάς της ήττας», ζούσε στη Θεσσαλονίκη από το 1930.

Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1951 με την έκδοση της ποιητικής συλλογής «Δίχως Κιβωτό», ενώ το 1957 ακολούθησε η συλλογή «Πράγματα».
Ακολούθησαν οι εκδόσεις του «Πράγματα 2-Αριθμοί» το 1962, «Εκατόνησος» το 1971 , «Ελεεινόν θέατρον» το 1980 και «Σχιστολιθικά» το 1983.

Δοκίμια και κριτικά σχόλια έγραψε στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Πορεία» (με το ψευδώνυμο Βασίλης Νησιώτης) καθώς και στο περιοδικό «Κριτική» (του φίλου και συνοδοιπόρου του στην ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη) από το 1959 ώς το 1961.

Η κηδεία του θα γίνει σήμερα στις 4 το απόγευμα, από το μητροπολιτικό ναό του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Θεσσαλονίκη.

……………
ΑΠΕ-ΜΠΕ

κάποια ανεπαίσθητα νήματα μας ακολουθούν. πάντα. μπορούμε να τα ονομάσουμε και βιώματα αν θέλουμε, δεν είναι όμως απαραίτητος ένας όρος γιατί ότι είναι ανεπαίσθητο κουβαλά τη γοητεία της ασάφειας, ενός θολού ατμοσφαιρικού τοπίου, ενός μίγματος ας πούμε ομίχλης ή αχλής μέσ’ την καθαρότητά του. αυτά τα «ανεπαίσθητα» μπορεί να τα έχουμε ζήσει, μπορεί και όχι· μην ξεχνάμε πως τόσα συνδέονται με μνήμες άλλων αισθήσεων· γι’ αυτό λοιπόν κι εγώ δεν τολμώ αυθαίρετες προσεγγίσεις, τις αφήνω σε αυτούς που καταγίνονται με τις ερμηνείες των ονείρων.

Αποχωρώντας από τη Ρωσία μετά από την επανάσταση του 1917 (Το 1918 εγκαταστάθηκε στο εξωτερικό για καλλιτεχνικούς και όχι για πολιτικούς λόγους) τα ημερολόγια του Προκόφιεφ ανακτήθηκαν από το πατρικό του διαμέρισμά στο Πέτρογκραντ και αργότερα φυλάχτηκαν από τον Μυασκόφκι. Ο ίδιος τα πέρασε λαθραία εκτός χώρας μετά από την πρώτη επιστροφή του στη Σοβιετική Ένωση το 1927. Τα μετέπειτα ημερολόγιά του που γράφτηκαν στη δύση, επανήλθαν με ειδικό νομικό διάταγμα μετά το θάνατο του συνθέτη, και φυλάχτηκαν σε ένα απρόσιτο τμήμα των κρατικών σοβιετικών αρχείων. Ο γιος του συνθέτη, Σβιάτοσλαβ, πήρε την άδεια να τα επιμεληθεί, όταν με τον γιο του Σεργκέι μετανάστευσαν στο Παρίσι αναλαμβάνοντας να φέρουν σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο. Ο πρώτος τόμος καλύπτει το έργο του Προκόφιεφ κατά τη φοίτησή του ωδείο της Αγίας Πετρούπολης όπου αποφοιτά θριαμβευτικά με άριστα. Ο δεύτερος τόμος καλύπτει τα έτη 1915-1922. Περιγράφει λεπτομερώς τις προσωπικές του καλλιτεχνικές αναζητήσεις και την προβληματική του σε σχέση με τις μέχρι τότε μουσικές κατακτήσεις της εποχής. Καταγράφει τις ανησυχίες του σε μια μετά-επαναστατική Ρωσία και την επιθυμία του να περάσει τον Ατλαντικό για τη «μυθική» κατ’ αυτόν Αμερική. Τα γραπτά που χαρακτηρίζονται από τη μοναξιά του εμιγκρέ, τις διαφωνίες και συγκρούσεις του με προσωπικότητες από το χώρο της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης και της λογοτεχνίας, την αγωνιώδη αναζήτησή του για την αγάπη, τη φιλία.

Στη πρώτη φωτογραφία: Το πορτρέτο του Προκόφιεφ ζωγραφισμένο από τον ζωγράφο Μιχαήλ Φεντόροβιτς Λαριόνοφ, εξώφυλλο στο περιοδικό TLS 20 Ιουνίου 2008, όπου δημοσιεύεται κριτική και παρουσίαση της μετάφρασης από τον Anthony Phillips των Ημερολογίων του. Ζητώ συγνώμη που δεν μπόρεσα να σκανάρω όλο το εξώφυλλο, είναι μεγαλύτερο του Α4, στο διαδίκτυο δεν μπόρεσα να το βρω.

Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Προκόφιεφ (1891 -1953). Μαθητής του Νικολάι Ρίμσκυ-Κόρσακοφ. Πίστευε ότι στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική το έδαφος θα ήταν πιο πρόσφορο για το ταλέντο του. Δεν βρήκε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Τα έργα του «Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί», «Τρίτο Κοντσέρτο για Πιάνο» και «Κλασική Συμφωνία» γνώρισαν μικρή επιτυχία. Το 1934 επέστρεψε στη Ρωσία όπου έγινε δεκτός με επιφυλάξεις. Στις τελευταίες συμφωνίες του υιοθέτησε ηρωικό ύφος. Έγραψε τα μπαλέτα «Σταχτοπούτα», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», την όπερα «Πόλεμος και Ειρήνη». Συνεργάστηκε επίσης με τον μεγάλο σκηνοθέτη Αϊζενστάιν στο αριστούργημά του «Αλέξανδρος Νιέφσκυ»…

Μπορείτε να τα προμηθευτείτε από την Amazon.
1. Sergey Prokofiev Diaries 1907-1914
2. Sergey Prokofiev: Diaries, 1915-1922