αγριμολογος

Η εβραϊκή κοινότητα είναι και θα είναι μέρος της πολιτιστικής και πολιτισμική κληρονομιάς της Θεσσαλονίκης. Η αρχή της παρουσία της στη πόλη σας χάνεται στους αιώνες (σίγουρα π. Χ.). Οι ιστορικές μαρτυρίες δεν μπορούν να διαψευστούν, ντροπή σας λοιπόν. Η κληρονομιά ενός τόπου φυλάσσεται, συντηρείται και φροντίζεται με καμάρι και μεράκι –αυτό σημαίνει Πολιτισμός, είναι τα σπλάχνα του, μέρος της ψυχής του. Οι Εβραίοι υπήρξαν, ζούσαν και προσέφεραν στη ζωής της πόλης, όπως και πολλές άλλες εθνότητες που πέρασαν από αυτό τον σπουδαίο γεωπολιτικά χώρο της νότιο-ανατολικής Ευρώπης. Θα έπρεπε να είναι Τιμή σας όλος αυτός ο πλούτος. Στις αρχές του εικοστού αιώνα, κύριοι «Δημοτικοί» άρχοντες ο Εβραϊκός πληθυσμός ήταν ο πολυπληθέστερος της πόλης πριν την πυρκαγιά του 1917…
Δεν πειράζει, διαγράψτε τα όλα αυτά εσείς, η πόλη όμως δεν κοιμάται. Υπάρχει και χωρίς την παρουσία σας, όπως κάθε πόλη και τόπος. Τα ζωντανά ιστορικά χνάρια θα υπάρχουν για να γελοιοποιούν τη κάθε κάλπικη σκέψη, σημερινή και αυριανή.

Αγράμματα ζωντόβολα.

Σχετικό λίνκ για διάβασμα και κρίση.

Βλέπω λαδωτήρια να κινούνται, τα βλέπω να αιωρούνται άναρχα μόνα τους. Συνωστισμός από λαδωτήρια στα φανάρια των κεντρικών λεωφόρων, στα ιδιωτικά και δημόσια γραφεία. Δρόμοι και διάδρομοι γεμάτοι λαδωτήρια. Το παράξενο στην υπόθεση δεν είναι η διαρκής παρουσία του χρήσιμου αυτού εργαλείου των μηχανικών πάσης φύσεως, αλλά η απουσία των ιδιοκτητών, η απουσία της ανθρώπινης παρουσίας. Ποιοι τέλος πάντως κρατούν αυτά τα λαδωτήρια; Δεν είναι απλή υπόθεση να βλέπεις άψυχα αντικείμενα να περπατούν στους δρόμους, να διασχίζουν λεωφόρους και· το εξωφρενικό: να περιμένουν υπομονετικά στην ουρά των δημόσιων ταμείων, της εφορίας, των τραπεζών, παντού· προκειμένου να εξυπηρετηθούν. Παράξενα πράγματα. Οι καιροί φαίνεται άλλαξαν. Η επιστήμη κατόρθωσε το ακατόρθωτο, τοποθέτησε ένα ζωντανό λαδωτήρι να κάνει τις δουλειές που κάποτε έκαναν οι άνθρωποι. Στην αρχή σκέφτηκα ότι πρόκειται για πρόβλημα των οφθαλμών μου παρόλο που ο προσωπικός μου οφθαλμίατρος προσφάτως μάλιστα, με διαβεβαίωσε –εκτός μιας ασήμαντης πρεσβυωπίας- για την άριστη κατάσταση των ματιών μου· γιατί, ευλόγως γεννάται το ερώτημα: Που βρίσκονται οι κάτοχοι των λαδωτηρίων. Θα μπορούσα βεβαίως να ρωτήσω κάποιες από τις ελάχιστες ανθρώπινες παρουσίες που αραιά πια· συναντώ στους δρόμους, όσες φορές το επιχείρησα συνάντησα μόνο πρόσωπα γεμάτα απορία, βουβά, αμίλητα. Σκέφτομαι ότι κάποτε, ο άνθρωπος θα πρέπει να υπηρετήσει το πολιτισμό της απορίας, όπως και της ενοχής, να αναγνωρίσει ότι χωρίς τη παρουσία του, έστω και κατακερματισμένη, δεν μπορεί καταγραφεί Πράξη, Λόγος και Μνήμη, χωρίς αυτόν δεν καταγράφεται το ισχνό έστω, δικαίωμα της ντροπής, και ότι δεν πρέπει να επιτρέψει στον όποιον, τέλος πάντων, ανθρωπισμό του να μετατραπεί σε ανθρωποφαγία. Πόσο ακόμα θα ευσταθούν εκφράσεις όπως «πλανηθήκαμε» «μας την έφεραν» «δεν ξέραμε», αφού το σιχαμερό πάρε-δώσε μέσω λαδώματος εξαπλώθηκε σαν την πανούκλα, όταν το λαδωτήρι είναι το απαραίτητο αξεσουάρ της κάθε λογής μικρής, μεγάλης ή ανώτατης εξουσίας και των «θεσμών». Το τροφοδοτούμε εμείς, προσφέροντας το πολύτιμο γράσο που χρειάζονται για να «δουλέψουν» οι μηχανισμοί, τους το προσφέρουμε χωρίς φειδώ, χωρίς ίχνος ντροπής κι ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Μου είναι αδύνατο να συνεχίσω άλλο αυτό το κείμενο, από το παράθυρο εισχωρούν εκκωφαντικά κορναρίσματα από συνωστισμένα λαδωτήρια που ενθουσιωδώς τρέχουν να προσυπογράψουν μία Τελευταία Πράξη. Βλέπετε, δεν ανακοινώθηκε επισήμως, ούτε μισή λέξη διαφοροποίησης από κανέναν. Οι ανεπίσημοι αντιρρησίες δεν μετρούν, αυτοί δεν αναφέρονται σε κανένα βιβλίο Ιστορίας.

Καλοκαίρι 2008 ( 21) www.stachtes.com

i) αγριμολόγος…(ο): Το λαδωτήρι: Λόγος, Πράξη και Μνήμη ii) Κριτική Βιβλίου. Μαρία Πετρίτση: Amélie Nothomb: Ni d’Adam ni d’Eve iii) Κριτική Δημήτρης Αθηνάκης: Σύγχρονες Ελληνίδες Συγγραφείς iv) Θεωρία. Λίτσα Χατζοπούλου: Θεωρίες Συνομωσίας vi) Δοκίμιο. Ομάδα «Ανορθογραφίες»: Ορθογραφία και ορθωγραφεία vii) Οδός Ευρυπίδου του Σωτήρη Παστάκα: Γιάννης Λειβαδάς, ο Σωρός των Ποιητών viii) Δοκίμιο. Κώστας Κουτσουρέλης: Άρνολντ Σαίνμπεργκ, Το Αδιέξοδο του Μοντερνισμού ix) Γιώργος Δελιόπουλος x) Ιωάννης Ψάρρας xi) Όλγα Βασιλείου xii) Κώστας Πυρόβαλης-Γέργος xiii) Kώστας Νησιώτης xiv) Τσιουράκης Ιωάννης xv) Δώρα Κασκάλη xvi) Αθανάσιος Κρήνης xvii) Αρετή Γκιωνάκη xix) Δημήτρης Αθηνάκης xx) Αλέξης Σταμάτης xxi) Χρήστος Φασούλας xxii) Βασίλης Αλεξάκης xxiii) Τους συντελεστές και συνεργάτες του e-περιοδικού μας θα τους βρείτε εδώ και εδώ, η παρουσίασή τους είναι αλφαβητική.

Τα Δελτία Τύπου καθώς και οι Ανακοινώσεις σας, θα δημοσιεύονται πλέον σε ξεχωριστό Δικτυακό Τόπο που δημιουργήθηκε ειδικά για αυτό το λόγο, ελπίζουμε να σας αρέσει: Οι Στάχτες Art. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα ιστολόγιο (blog) για περισσότερη ευελιξία, άμεση ενημέρωση και ανταπόκριση στα Δελτία Τύπου και στις ανακοινώσεις που μας στέλνετε. Στέλνετε τις ανακοινώσεις σας και τα κείμενα συνεργασίας σας στο Email: stachtes|at|gmail|dot|com…Σας Ευχαριστώ. Στράτος.Φ.

Η συλλογή αυτή χρονολογείται από το 1969.

Συλλογή με μικρά χειρόγραφα ανέκδοτα ποιήματα του τιμημένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα είδε το φως της δημοσιότητας με τη βοήθεια ενός Χιλιανού συλλέκτη, όπως γράφουν οι κυριακάτικες εφημερίδες στη Χιλή. Με τίτλο «Αλμπουμ της Ισλα Νέγκρα» η συλλογή αυτή που χρονολογείται από το 1969 είναι αφιερωμένη στην Αλίσια Ουρούτια, ανιψιά του συζύγου της ποιήτριας Ματίλτης Ουρούτια που ζούσε μαζί της στην περιοχή Ισλα Νέγκρα στη Χιλή.
Τα ποιήματα είναι γραμμένα με την τυπική γραφή του Νερούδα και φέρουν την εξαιρετικά δύσκολη υπογραφή του, γεγονός που αποκλείει κάθε πιθανότητα πλαστογραφίας, ανέφερε ο Νουριελντίν Χερμοσίλα, ένας δικηγόρος-συλλέκτης που διαθέτει πολλά ακόμα έργα του διάσημου Χιλιανού ποιητή και σκοπεύει να τα προσφέρει σε δημόσια βιβλιοθήκη.
Το άλμπουμ αυτό είναι «μια σαφέστατη απόδειξη της αγάπης του ποιητή προς τη Αλίσια», δήλωσε ο δικηγόρος-συλλέκτης, ο οποίος αρνήθηκε να δηλώσει το υπέρογκο ποσό που πλήρωσε για να την αποκτήσει.
Βιβλιογραφίες για τον Νερούδα αναφέρουν συχνά το όνομα της Αλίσια και πολλοί ισχυρίζονται ότι υπήρξε ερωμένη του τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η ίδια πάντως που ζει στην Αρικα, στο βόρειο τμήμα της Χιλής τηρεί στάση σιωπής.
Το «Άλμπουμ της Ισλα Νέγκρα» δεν συγκαταλέγεται στα πολύτιμα έργα του ποιητή αλλά είναι μια συλλογή «γλυκιά, τρυφερή και συχνά τραγικά λυπημένη», όπως ανέφερε ο κ. Χερμοσίλα.
http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΕΡΤ