αγριμολογος

Δεν υπήρξα ποτέ οπαδός της δουλειάς του Robert Rauschenberg, τον παρακολουθώ όμως εδώ και περίπου τρεις δεκαετίες για την συνεχή χρήση πολλαπλών υλικών όπου έθεσε ερωτηματικά προς όλους τους –εύθραυστους ούτως ή άλλως- ορισμούς στις εικαστικές τέχνες. Από τις αρχές των 60’s τα εικαστικά του αποτελέσματα θυμίζουν σκανδαλωδώς τη σημερινή ψηφιακή έκφραση…τα μέσα με τα οποία εκφράστηκε και τα αποτελέσματα που κατέκτησε μέσω αυτών, αποδείχθηκαν προφητικά. Προσέφερε εικαστική ποιότητα. Μπορεί να αφέθηκε στο σύστημα –ήταν μέρος του συστήματος, το έργο του υπέρ-τιμήθηκε χρηματιστηριακά, κατά την άποψή μου, αλλά δεν έπαψε ποτέ να παράγει, δεν έχασε ως το τέλος τις ανησυχίες του και παρέμεινε ένα μεγάλο παιδί, δεν είναι λίγο.

Γεννήθηκε 22 Οκτωβρίου 1925 κι έφυγε στις 12 Μαΐου 2008.
Φωτογραφήθηκε: από τον © Richard Avedon, 2 Μαΐου 1960. Επεξεργασία για τις ανάγκες του ιστολογίου, δικιά μου.

Αυτό που λέει ο τίτλος, κι ας πρόκειται σε μερικές ώρες να γίνουν τα εγκαίνια, μια πρώτη παρουσίαση της σειράς «une lettre jamais reçue«. Τα λίγα πρώτα λόγια που έρχονται στο νου, αυτά γράφω. Αύριο βλέπουμε, το αύριο το ευρύ, γιατί όσο ζούμε πραγματοποιούμε παύσεις, παίρνουμε ανάσες, διακρίνουμε τα μικρά· τα αναγκαία, λοξοδρομούμε λίγο και κάπου στο βάθος, διακρίνει κανείς το επόμενο βήμα. Τώρα όμως αυτό. Θα συγκεντρωθώ σε αυτό, το τωρινό. Πολλές φορές έζησα εγκαίνια, είναι σαν να αφήνεσαι γυμνός, εκτεθειμένος, να σε παρατηρούν. Μέσα στου καθενός τη ματιά, ναι·μία μόνο ματιά, διακρίνει κανείς ένα ολόκληρο, χαρούμενο ή θλιβερό Είναι. Με γοητεύει όπως και νά’ ναι.