[Sister Morphine ·
31/01/2025 § Σχολιάστε
Here I lie in my hospital bed
Tell me, sister Morphine, when are you coming round again?
Oh, I don’t think I can wait that long
Oh, you see that I’m not that strong
The scream of the ambulance is sounding in my ears
Tell me, sister Morphine, how long have I been lying here?
What am I doing in this place?
Why does the doctor have no face?
Oh, I can’t crawl across the floor
Ah, can’t you see, Sister Morphine, I’m trying to score
Well it just goes to show
Things are not what they seem
Please, sister Morphine, turn my nightmares into dreams
Oh, can’t you see I’m fading fast?
And that this shot will be my last
Sweet cousin Cocaine, lay your cool cool hand on my head
Ah, come on, sister Morphine, you better make up my bed
‘Cause you know and I know in the morning I’ll be dead
Yeah, and you can sit around, yeah and you can watch all
The clean white sheets stained red
◉
[επιβεβαίωσε την Ύπαρξή Του μία… σαύρα ·
30/01/2025 § Σχολιάστε
Ο Γέροντας επέμενε:―Αλήθεια σου λέω, είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα και θα σου το αποδείξω.Ο Γέροντας είδε εκεί κοντά μια σαύρα και τη φώναξε για να την ρωτήσει αν υπάρχει Θεός.Η σαύρα έτρεξε κοντά του, σηκώθηκε στα δύο της πόδια κι έσκυψε καταφατικά το κεφάλι της στον Γέροντα.Ο καθηγητής τα έχασε και άρχισε να κλαίει και ο Γέροντας του είπε:―Είδες ότι είσαι πιο ανόητος και από μια σαύρα; Η σαύρα γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός και εσύ μορφωμένος άνθρωπος δεν κατάλαβες ότι υπάρχει Θεός.
◉
[σε έναν κόσμο που πλέον δεν θυμόταν·
27/01/2025 § Σχολιάστε
Ημιτελές Οκτώ
Βροχή. Ασταμάτητη βροχή. Ο κόσμος έμοιαζε να λιώνει. Να διαλύεται κάτω από το βάρος του νερού. Οι σταγόνες έπεφταν με ρυθμό που θύμιζε παλμό. Ένας αέναος χτύπος της καρδιάς του ουρανού. Αντί για ζωή, έφερνε διάβρωση. Ένα χρόνο τώρα. Ο ουρανός δεν είχε βάλει στόμα μέσα. Πάνω σε πόλεις. Σε χωράφια. Πάνω σε ανθρώπους που είχαν ξεχάσει πώς είναι να βλέπουν κάτι άλλο πέρα από το γκρίζο.
Τα πρόσωπα των ανθρώπων είχαν αλλάξει. Το δέρμα τους υγρό. Τα μάτια τους θολά. Έμεναν μισόκλειστα ν’ αντέξουν το μαστίγωμα της βροχής. Στέκονταν στις στάσεις, κάτω από κατεστραμμένες ομπρέλες, χωρίς να περιμένουν κάτι. Η βροχή είχε διαβρώσει προσδοκίες, όπως έκανε και με τους τοίχους, τις στέγες, τα δέντρα που στέκονταν γυμνά από φύλλα.
Το νερό είχε γίνει ο ήχος του κόσμου. Το πλαφ και πλιτς: ο απόλυτος ρυθμός, τόσο γνώριμος που σχεδόν ξεχνούσες ότι υπήρχε. Τα ποτάμια είχαν ξεχειλίσει, τα δάση είχαν βυθιστεί, τα σπίτια είχαν γίνει πλωτές σκιές. Κανείς δεν μιλούσε για το τέλος. Ούτε για το πότε είχε αρχίσει. Έβλεπαν την ίδια εικόνα. Ξανά και ξανά: το νερό να πέφτει, το χώμα να υποχωρεί, τα όρια να χάνονται.
Με τη συνεχόμενη βροχή, όλα είχαν βρει έναν νέο ρυθμό. Οι άνθρωποι έμαθαν να ζουν χωρίς ήλιο. Έμαθαν να περπατούν στο νερό μέχρι τα γόνατα. Άφηναν τα βήματά τους να χάνονται σε λίμνες που κάποτε ήταν δρόμοι. Κάποιοι πίστευαν ότι η βροχή δεν ήταν τιμωρία, αλλά καθαρμός, ένα τελετουργικό που καθυστερούσε να τελειώσει.
Κάποιοι όμως ήξεραν. Ήξεραν ότι η βροχή δεν είχε σκοπό. Δεν υπήρχε λύτρωση, ούτε τέλος. Μόνο σταγόνες που έπεφταν. Ασταμάτητα, σαν την ίδια την αιωνιότητα που έσταζε αργά. Μέσα σε έναν κόσμο που πλέον δεν θυμόταν τι σήμαινε να είναι στεγνός.
◉
[όλα κατηγορίας «ημιτελές»
