[και άλλοτε μέσα στις καρδιές που χαράζουν στη φλούδα οι εραστές·
26/11/2025 § Σχολιάστε

Julius Bissier
ια
Οι νύχτες μεγαλώνουν ολοένα, σαν φυσική συκότιση εν νκαιρώ ειρήνης, και τα σχολικά απογεύματα διαρκούν όσο η εμφάνιση ενός φιλμ που αποτύπωσε ξαφνικά τον ιερέα της ενορίας να δραπετεύει από τους σκοτεινούς θαλάμους των εσπερινών και τις κατακόμβες των μαρτύρων ―όπως ορίζει το εορτολόγιο. Τα τελευταία δέντρα του φθινόπωρου φυλλοβολούν, ενώ εντείνονται οι ψυχροί άνεμοι. Μεταφέρουμε τα ξύλα του χειμώνα στο σπίτι. Οι πλούσιες υδατοπτώσεις προκαλούν την αναμόχλευση των χειμάρρων με τις γλυπτές πέτρες της μεγάλης ροής και την παρόχθια βλάστηση. Διατηρούμε τη σωστή θερμοκρασία στα κτίρια που διαθέτουν αρχιτεκτονικά φυτά εσωτερικών χώρων, καθώς και στα θερμοκήπια. Ο συμβολιστής Τοξότης των επάλξεων επισκοπεί χωρίς έλεος επί δικαιους και αδίκους, κραδαίνοντας το τόξο γονατιστός στην πασίγνωστη εκείνη στάση της πολεμικής ποροσευχής του. Σε κάθε τέντωμα της χορδής τα βέλη που πάλλονται με ακρίβεια στους ομόκεντρους κύκλους των σκοπευτηρίων και άλλοτε μέσα στις καρδιές που χαράζουν στη φλούδα οι εραστές και οι δενδροκόμοι ―εκπέμποντας χιλιοκύκλους κραδασμών στην ατμόσφαιρα.
✳︎
[Νάσος Θεοφίλου, Ιστορίες του Καζαμία, απ’το κεφάλαιο Δωδεκάδελτος. Εκδόσεις Εστία, 1980
◉
[57% των νέων μουσουλμάνων στη Γαλλία, βάζουν τη σαρία πάνω από τους νόμους του κράτους·
25/11/2025 § 1 σχόλιο

Muslims pray in the street during Friday prayers near rue Poissonniers Mosque in Paris ©Reuters
Η Ευρώπη κοιμάται. Η Γαλλία ξυπνάει πρώτη – και δεν της αρέσει αυτό που βλέπει.
Η νέα μεγάλη έρευνα στη Γαλλία είναι καμπανάκι κινδύνου που χτυπάει τόσο δυνατά, που μόνο όποιος θέλει να μην το ακούσει θα το αγνοήσει.
57% των νέων μουσουλμάνων βάζουν τη σαρία πάνω από τους νόμους της Γαλλίας.
―Πριν 30 χρόνια ήταν 36%.
Σήμερα είναι η πλειοψηφία.
Και δεν σταματάει εκεί:
Πάνω από 1 στους 3 δηλώνει συμπάθεια σε ισλαμιστική πολιτική ιδεολογία.
―Το ποσοστό έχει διπλασιαστεί από το 1998.
Αυτό δεν είναι «πολυπολιτισμός».
Αυτό δεν είναι «ένταξη».
Αυτό δεν είναι «διαφορετικότητα».
Αυτό είναι η δημιουργία παράλληλης κοινωνίας μέσα στο ίδιο σου το κράτος.
Με δικούς της κανόνες, δικές της αξίες και δικό της πολιτικό όραμα.
Το 45% αρνείται ακόμα και μια απλή κοινωνική χειρονομία όπως το φιλί στο μάγουλο – κάτι τόσο βαθιά γαλλικό όσο το ψωμί και το κρασί. Αυτό δεν είναι σεβασμός κουλτούρας. Είναι απόρριψη κουλτούρας.
Ο ιστορικός Francois Kraus δεν μάσησε τα λόγια του:
Η νεότερη γενιά οδηγείται σε «επανα-ισλαμοποίηση» και έλκεται από «ισλαμιστικό πολιτικό σχέδιο».
Με απλά λόγια: όχι απλώς θρησκευτική πίστη, αλλά πολιτικός προσανατολισμός.
Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο:
Αν μια κοινότητα μέσα σε μια ευρωπαϊκή χώρα θεωρεί ότι ο θρησκευτικός της νόμος είναι ανώτερος από τους κρατικούς νόμους, τότε δεν μιλάμε για συμβίωση. Μιλάμε για σύγκρουση.
Η Ευρώπη εδώ και χρόνια σπρώχνει το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Η Γαλλία, για κακή της τύχη, το βλέπει τώρα να σηκώνεται μπροστά της ολόκληρο.
Αν δεν θέλουμε μια Ευρώπη με παράλληλες κοινωνίες που μεγαλώνουν σε εντελώς διαφορετικούς κόσμους —τότε πρέπει επιτέλους να πούμε την αλήθεια χωρίς φόβο:
Ο νόμος του κράτους πρέπει να είναι πάνω από όλα.
Όποιος δεν το αποδέχεται, δεν εντάσσεται — απομονώνεται.
Και μια κοινωνία που φοβάται να υπερασπιστεί τον εαυτό της, απλώς παραδίδει το μέλλον της.
Η Γαλλία το βλέπει ήδη.
Η υπόλοιπη Ευρώπη τι περιμένει;
*
Άρθρο από το Βρετανικό GB News via Con Cottias
◉
[μην κοιτάτε τη μύτη, κοιτάξτε το όραμα·
24/11/2025 § Σχολιάστε

Δεν χρειάζεται να λες την αλήθεια.
Αρκεί να λες κάτι που ακούγεται καλύτερο από την αλήθεια.
Και η μύτη;
Α, η μύτη μεγάλωνε.
Δεν φαινόταν όμως, γιατί την κάλυπτε επικοινωνιακός καπνός, τηλεοπτικό μακιγιάζ και μια στρατιά αναλυτών που φώναζαν:
«Μην κοιτάτε τη μύτη, κοιτάξτε το όραμα!»
◉
[και το νιώθω ότι δεν το νιώθεις·
23/11/2025 § Σχολιάστε

Jules Bissier, Egg oil tempera on linen
Επιστολή έκτη
Mε το αργό άνοιγμα της πρωινής κουρτίνας, το πρώτο τέντωμα κι ένα μικρό χασμουρητό, μαζεύτηκε τεμπέλικα ένα παιχνιδιάρικο γούνινο φως στις άκρες των ποδιών της, τρίφτηκε όλο μπαχάρια και μυρωδικά, ύστερα έτρεξε στη μέσα επιφάνεια των μηρών και στην κοιλιά, ένιωθα να ξυπνάει μέσα στο στήθος της ένα μεγάλο αγαθό ζώο, διψασμένο για τις ζεστές δεξαμενές του γάλακτος: η μικρή μας κόρη, το πρωί στην εξοχή. Έξω απ’ το παράθυρο το χώμα, λιμνούλες λάσπης, οι πυράκανθοι, ένα γυαλιστερό πνευστό που δεν έβλεπα και δεν άκουγα αλλά το ήξερα, άρχιζε ένα ταξίδι βαθιά μέσα στη μέρα.
Νιώθω ότι μου λείπεις
…………………………και το νιώθω ότι δεν το νιώθεις.
Π.
✳︎
[©Γιάννης Ζέρβας, Τζούλια 2, εκδόσεις Άγρα







