ε.ε. κάμμινγκς
Ιανουαρίου 24th, 2010 § 2 σχόλια
e.e. cummings (1894-1962)
πέθαν’ η άννυ τις προάλλες
έτσι να πηδούσαν κι άλλες –
μές στις κούκλες την πρωτάρχισ’
(«άχνα στη μαμά») ο μπαμπάς της·
ο νους της σάλεψε λιγάκι
μα ήταν μούρλια στο κρεβάτι
-άγιοι, σάτυροι, χαθείτε
κόρες, νιοι: προσευχηθείτε
.
.
Μετάφραση: Βάιος Λιαπής – από τις εκδόσεις “Στιγμή”, Κατάλογος 23 – Φεβρουάριος 2007
.
.
Jean de la Fontaine
Ιανουαρίου 23rd, 2010 § Γράψτε ένα σχόλιο
Jean de la Fontaine (1621-1695)
Επιτύμβιο για έναν ακαμάτη
Έτσ’ όπως μας ήρθε ο Γιάννος, έτσι μας άφήκε γεια:
εροκάνισε τους τόκους – έφαε και τη σερμαγιά·
δέ λογάριασε ποτέ του θησαυρούς, μαίδέ λεφτά.
Τα χρονάκια που’ ζησε τα οικονόμησε σωστά:
τα εμοίρασε στα δυο, κι έτσι από τα δυο μισά
τό ‘να ήτανε για ύπνο, τ’ άλλο για την τεμπελιά.
.
.
Μετάφραση: Βάιος Λιαπής – από τις εκδόσεις “Στιγμή”, Κατάλογος 23 – Φεβρουάριος 2007
.
.
plaisir: chic-n-shabby
Ιανουαρίου 23rd, 2010 § 1 σχόλιο
Μια ανάρτηση-άλλοθι
(κείμενο από το chic-n-shabby)
«Το νέο διακοσμητικό concept που αντλεί την έμπνευση του από τα κλασσικά έπιπλα επανατοποθετώντας τα στους σύγχρονους χώρους με μια μοντέρνα και αισθητικά φρέσκια άποψη.
Δημιουργήστε το δικό σας Chic ‘n’ Shabby έπιπλο ή αντικείμενο διακόσμησης ή ανακαινίστε κάποιο παλιό σας έπιπλο, επιλέγοντας από μία μεγάλη γκάμα χρωματισμών, πατίνας ή ιδιαίτερων εικαστικών εφαρμογών όπως είναι το ντεκουπάζ ή πατίνα βελατούρας. Συνδυάστε το χρώμα του επίπλου σας με ένα από τα υφάσματα επίπλωσης που προτείνει το Chic ‘n’ Shabby και δείτε πώς ένα κλασσικό έπιπλο μπορεί να γίνει ένα σύγχρονο αντικείμενο διακόσμησης.»
Τηλ.: 210.6719.723
Αδριανείου 34
11525 Νέο Ψυχικό
e-mail: info@chic-n-shabby.com
http://www.chic-n-shabby.com
(Να πείτε στον Νίκο Βλαχογιάννη ότι σας έστειλε ο αγριμολόγος)
.
.
sob
Ιανουαρίου 22nd, 2010 § Γράψτε ένα σχόλιο
η πρόσθεση ενός ονόματος είναι μια αναγκαία σύμβαση, ίσως μια πράξη δειλή όπως η ζωή της ίδιας της ζωής γι’ αυτό βρίσκω παρηγοριά στο άπειρο των αριθμών – κάπως έτσι άρχισε να μου αφηγείται ένα αποσπασματικό, συγκυριακό, σενάριο στιγμών στη ζωή της. Τον έβλεπε σποραδικά, πάντα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όταν το φεγγάρι ήταν ψηλά, να στέκει μπρος στη λιμνούλα με τα χρυσόψαρα, το χλωμό του πρόσωπο να λάμπει στο φεγγαρόφωτο. Σήκωνε το βλέμμα, το έστρεφε προς το παράθυρό της κι εκείνη μ’ ένα νεύμα ανταποκρινόταν χαιρετώντας τον. Με τα χρόνια τον έβλεπε όλο και λιγότερο όσπου• στα δεκαεπτά της –όταν ανακάλυψε ότι ήθελε να σπουδάσει ιατρική, εκείνος εξαφανίστηκε εντελώς από τη ζωή της, δεν τον ξανάδε ποτέ. Δεν έμαθε ποτέ το όνομά του παρόλο που του φόρεσε ένα, κατάλληλο για το ημερολόγιό της. Το όνομα που διάλεξε για εκείνον, δεν το
έμαθα ποτέ.
.
.
photo©Manuel-Alvarez Bravo, 1939
.
.
