αγριμολογος

Αναρωτιέμαι με την ευκαιρία του «φακέλου Βατοπεδίου» (όχι σκανδάλου, αλίμονο), όλος αυτός ο πλήρης συντονισμός τόσων διαφορετικών υπουργείων, οργανισμών και δημοσίων λειτουργών, με στόχο την εξαπάτηση του ίδιου του δημοσίου και κατ’ επέκταση ολόκληρης της κοινωνίας, μέσα σε ένα πολύ μικρό (αστραπιαίο για τα μέτρα της κρατικής μηχανής) χρονικό διάστημα, με τις ανταλλαγές φιλέτων, ολυμπιακών ακινήτων κλπ., δεν συνιστά μια καλά ενορχηστρωμένη επιχείρηση παρανομίας; μια άριστα επιμελημένη ανομία που ξεπερνά τα όρια της αυθαιρεσίας με την αόριστη και αφηρημένη έννοια της. Πως μπορεί όλα αυτά να έγιναν εν αγνοία κάποιου υπουργού. Τονίζω τον συλλογισμό μου γιατί την έννοια της αυθαιρεσίας τη συναντούμε καθημερινά στα μίντια, αλλά και στις μεταξύ μας συζητήσεις και· δε λέω ότι δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα μιας φθίνουσας κοινωνικής συνείδησης και πραγματικότητας, όμως η λέξη «αυθαιρεσία» φέρνει στον νου κυρίως, ένα αυθαίρετο κτίσμα, ένα πανωσήκωμα, μία άναρχη δόμηση, το ιατρικό φακελάκι, το λάδωμα του υπαλλήλου της πολεοδομίας κ.ο.κ. και η γενικά αόριστη καταγγελία της αυθαιρεσίας, ίσως εγκυμονεί κινδύνους να παρθούν κατασταλτικά μέτρα κατά του απλού πολίτη, και μάλιστα με τις ευλογίες μας, γιατί άλλο πράγμα είναι η αναπόφευκτη αυθαίρετη πράξη κάποιου, που σκοπός του δεν είναι άλλος από την επιβίωση του ιδίου και της οικογένειάς του, και άλλο είναι η συντονισμένη ανομία κύκλων της εξουσίας για πλουτισμό ή ακόμα νεο-πλουτισμό, φαινόμενο σύνηθες σε μια μικρή κοινωνία μεταποιητικού τύπου σαν την ελληνική. Θέλει προσοχή ο αόριστος καταγγελτικός λόγος, εγκυμονεί κινδύνους που οδηγούν σε συντηρητισμό ή σε έναν φασίζοντα πουριτανισμό, και με την εμφανή έλλειψη παιδείας, ο δρόμος είναι σχετικά έτοιμος…

Η ασπίδα προστασίας των πολιτικών που παρανομούν με αυτό έκτρωμα νόμου «Περί ευθύνης υπουργών», η επιμελημένη αυτή ανομία που ξεκινά από το ανώτατο δυνατό πολιτικό επίπεδο, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας στο πού στοχεύει η – έστω κατ’ επίφαση- δημοκρατία μας, και αν προσθέσουμε ότι «Ο νικητής των εκλογών καταλαμβάνει όχι μόνον την εκτελεστική εξουσία, μα όλες τις εξουσίες, μαζί και αυτές που είναι, κατά τη λογική του πολιτεύματος, ταγμένες να την ελέγχουν, να την περιορίζουν, να την εξισορροπούν. Ελέγχει την ελέγχουσα Βουλή, διά του πειθαρχημένου λόχου των βουλευτών της πλειοψηφίας, η επιβίωση και επανεκλογή των οποίων εξαρτάται από την ανέλεγκτη κρίση του αρχηγού της φυλής- του πρωθυπουργού. Ελέγχει τη δικαστική εξουσία (και η σημερινή κυβέρνηση έκανε, ομολογουμένως, κατάχρηση αυτής της ευχέρειας) διά του διορισμού της ηγεσίας της. Ελέγχει (σωστότερα: ποδηγετεί σιδηροδέσμια εκτός νομιμότητας) και τη Δημόσια Διοίκηση, η ανεξαρτησία της οποίας αποτελεί βατοπεδινό ανέκδοτο…» (Παύλος Τσίμας «Τα Νέα 25.04.09»). Εάν όλα αυτά δεν συνιστούν νόμιμη ασυδοσία, νόμιμη ανομία, ή… «επιμελημένη ανομία», τότε οι λέξεις χάνουν την έννοιά τους, την ηθική τους υπόσταση.

Οι συζητήσεις περί κ. Σανιδά που… «δεν θέλει» να πάει τον όποιο φάκελο στη βουλή είναι για να συζητάμε –και πολύ σωστά κάνουμε – όμως, δεν είναι η ουσία του προβλήματος. Όταν λοιπόν η αξιωματική αντιπολίτευση καταγγέλει σε υψηλούς τόνους το… «δικαστικό πραξικόπημα», καλό θα ήταν να ομολογήσει και η ίδια, ότι π.χ. ο «Νόμος» περί ευθύνης υπουργών είναι προϊόν καθαρά δικό της, ένα δώρο υψίστης σημασίας προς την σημερινή κυβέρνηση, μια νόμιμη ασπίδα προστασίας για κάθε απατεώνα πολιτικό.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.