αγριμολογος

– Δεν έπρεπε να το επιτρέπουν, ήταν η συνηθισμένη φράση του κυρίου κόμη.

Κοινωνική οικονομία, καλές τέχνες, λογοτεχνία, ιστορία, επιστημονικές θεωρίες, για όλα έβγαζε απόφαση, με την ιδιότητά του σα χριστιανού και σαν οικογενειάρχη και, μακάρι ο Θεός, να ‘δειχνε σ’ αυτά η κυβέρνηση την ίδια αυστηρότητα που εφάρμοζε εκείνος μέσα στο σπίτι του! Μόνο η εξουσία είναι κριτής για τους κινδύνους της επιστήμης• η πλατιά διάδοσή τους εμπνέει στο λαό ολέθριες φιλοδοξίες. Ήταν πιο ευτυχισμένος, αυτός ο δύστυχος λαός, όταν οι ευγενείς κι οι επίσκοποι μετρίαζαν τον απολυταρχισμό των βασιλιάδων. Τώρα τον εκμεταλλεύονται οι βιομήχανοι. Θα πέσει στη σκλαβιά. [*]

Το «τέλος της μεταπολίτευσης», οι δόσεις, οι δανειστές, το «δίχτυ προστασίας» που (θα) μειώσει spreads, η σταθερότητα €υρώ και το τρίκλισμα του ταλαίπωρου διαβάτη της μάζας κάτω από την ευημερία των Αγορών, το κόστος της διάσωσης ενός έθνους ρακένδυτων κατοίκων, κατάρρευση των υπολειμμάτων κοινωνικού κράτους, διατάγματα, νόμοι και διορθώσεις-μανταρίσματα, η λογική αύξηση της εγκληματικότητας, η θέα της αγέρωχης μίζας των υποβρυχίων, των δομημένων-γαμημένων ομολόγων, των C4I, των βατοπεδίων, των άγονων γραμμών, των ζήμενς. Πιο κάτω ακόμα η θέα των εντοσθίων που ξεχύνονται στους νοσοκομειακούς διαδρόμους, στο πυθαγόρειο φακελάκι, η μίζα της πολεοδομίας και του κάθε αεριτζή μαλάκα υπόδουλου από τον ιατρικό επισκέπτη έως τον ταξιτζή και τον ιδιοκτήτη φροντιστηρίου. Παρακάτω, στον πάτο τα βρόμικα ξεδοντιασμένα πεζοδρόμια, το σκουπίδι-μάρτυρας του ενδόξου πολιτισμού μας (όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια… εμείς και οι άλλες κουράδες κλπ.) παρέα με κάθε είδους έμψυχες ή άψυχες χωματερές.

Ελάσματα συναίνεσης κ.α. μεταχειρισμένα προφυλακτικά locally made.

.

.

[*] Γκυστάβ Φλωμπέρ, Μπουβάρ και Πεκισέ, μετάφραση Αντ. Μοσχοβάκης, εκδόσεις Ηριδανός 1982

.

.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.